Beach House - 7 (2018)

Grappig, hélemaal ook mijn mening. Teen Dream is een waar pareltje dat Bloom net niet kon evenaren.

Heb deze nieuwe trouwens al een aantal keer beluisterd en vind het allemaal al goed tot zeer goed, maar moet het nog wat meer opzetten om er een score aan te kunnen geven.

Depression Cherry had bij mij ook een tijdje nodig om te landen maar inmiddels schaar ik hem qua niveau toch op minstens gelijke hoogte als Bloom. Nummers als 'Space Song' en 'PPP' zijn nagenoeg perfect, ware het niet dat 'Days of Candy' als slotstuk dat het nog wat perfecter kan. Dichterbij een spirituele ervaring kan je in de muziek toch nauwelijks komen. Een topkandidaat voor mijn uitvaart.

Dat gezegd hebbende blijft Teen Dream voor mij hun magnum opus. Het is nog even afwachten waar 7 gaat landen maar ook ik ben er na de eerste paar luisterbeurten zeer over te spreken.

Wat een VERSCHRIKKELIJK goed album!!!!

Met iedere plaat die ze uitbrengen boeken ze vooruitgang. Normaal gesproken mogen mensen die bij mij op bezoek zijn, rustig door kletsen tijdens een album van Beach House, maar nu moesten ze toch echt even hun waffel houden. Intrigerend werkje.

Het gebeurt me niet vaak, maar ik ben na de eerste luisterbeurt compleet weggeblazen door de schoonheid van dit album. Meerdere luisterbeurten moeten uitwijzen of dit ook voor de lange termijn geldt. Lemon Glow en Dive vond ik al fantastische singles. Nu er nummers als Lose Your Smile bijkomen, moet dit album toch wel een blijvertje worden.

Lose your smile is echt beeldschoon. Tot mijn favorietje gegroeid.

Zo op eerste gehoor kan dit album wedijveren met Teen Dream en Bloom; mooi, evenwichtig album. De 4 singles kende ik al, maar de rest van de nummers doen daar zeker niet voor onder.

Beach House, altijd wel oke maar gaat ook vaak wat langs mij heen. Hoe anders is dat nu!

Chariot was al een welkome voorbode voor wat zou gaan komen. L`Inconnue, Lose Your Smile, Woo en Last Ride passen zich moeiteloos aan het hoge niveau van de 4 al eerder vrijgegeven singles. De andere 3 nummers hebben nog wat luisterbeurten nodig om eruit te springen, maar algemene indruk; sexy, dromerig en tegen de muur schurend ( ja, shoegaze! ) album op de juiste momenten, zodat het geheel niet te cheesy wordt. Fijn!

Ik vind het voorlopig een stapje achteruit t.o.v. Depression Cherry.

Die zal sowieso moeilijk te overtreffen zijn voor mij. Ondergewaardeerd meesterwerk, vind ik.

na een eerste luisterbeurt denk ik: 'prachtig'!

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Beach House - 7 - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Ik was er na de release van het briljante Teen Dream in 2010 eerlijk gezegd van overtuigd dat Beach House haar creatieve piek had bereikt. De plaat stond bovenaan mijn jaarlijstje over 2010 en scoort hoog gaat wanneer ik een lijst zou moeten maken voor het gehele nieuwe millennium.

De platen die volgden waren inderdaad niet zo goed als het voorlopige meesterwerk van het Frans-Amerikaanse duo, maar zangeres Victoria Legrand en multi-instrumentalist Alex Scally lieten op de platen die volgden toch meer nieuwe dingen horen dan ik had verwacht en wisten nog steeds platen af te leveren die flink boven het maaiveld uit staken.

Alles dat Beach House sinds haar debuut uit 2006 heeft bedacht komt samen op 7, dat ik na hooguit een handvol beluisteringen al de meest opwindende plaat van Beach House tot dusver durf te noemen. Al een aantal weken komt 7 niet uit de speakers en de stijle groeicurve van de plaat vlakt nog steeds niet af.

Alex Scally en Victoria Legrand kozen sinds Teen Dream voor een steeds wat gepolijster en ook wat wolliger geluid, maar laten nu de teugels vieren. Het geweldige Dark Spring waarmee de plaat opent intrigeert door opvallend drumwerk en door gitaarlijnen die zich zowel door de dreampop, de shoegaze als de postpunk laten beïnvloeden.

Het zijn componenten die in veel tracks op 7 terugkeren. Het gitaarwerk op de zevende studioplaat van Beach House (de prima verzameling restmateriaal die vorig jaar verscheen niet meegeteld) is van grote schoonheid en kan zowel gruizig als dromerig klinken. Het is gitaarwerk dat wordt begeleid door incidenteel opvallend prominent drumwerk, door de atmosferische en benevelende elektronische klankentapijten die we kennen van de vorige platen van de band en natuurlijk door de even onderkoelde als verleidelijke vocalen van Victoria Legrand.

Beach House koos op haar vorige platen vaak voor dromerige schoonheid, maar verrast op 7 met een geluid dat naast dromerige passages ook flink wat ruwe randjes bevat. Het geeft het benevelende geluid van het duo een enorme boost. Zelden maakte Beach House muziek die zo spannend en vooral zo dynamisch was, waardoor 7 lieflijk kan strelen, maar je ook ruw vast kan grijpen.

Op basis van het bovenstaande verwacht je misschien dat Victoria Legrand en Alex Scully een totaal andere plaat hebben gemaakt dan we van hen gewend zijn, maar dat is zeker niet het geval. 7 is in alles een typische Beach House plaat, maar het is wel een Beach House plaat die je 47 minuten lang in een bijzondere wurggreep houdt.

Het zal deels de verdienste zijn van producer Peter Kember, beter bekend als Sonic Boom, die aan de wieg stond van de band Spacemen 3 en wat invloeden van zijn cultband heeft toegevoegd aan het geluid van Beach House.

Het levert een plaat op die van de eerste tot de laatste noot intrigeert en betovert met songs die steeds andere invalshoeken kiezen en hierdoor steeds andere dimensies toevoegen aan het unieke Beach House geluid dat we inmiddels twaalf jaar kennen en koesteren en dat wij betreft uitgroeit boven alles dat de band gemaakt heeft.

7 is een vat vol tegenstrijdigheden waarin de bontste kleuren worden afgewisseld met de donkerste grijstinten, maar uiteindelijk schoonheid en avontuur zegevieren. Natuurlijk is het nog veel te vroeg om 7 van Beach House een meesterwerk te noemen, maar ik doe het toch. Meesterwerk! Punt. Erwin Zijleman

Prachtig album met echt heerlijke trippy nummers. Krijgt voor mij de dikke 5,0* en een tweede plaats in mijn lijst van favoriete albums na Grimes - Halfaxa. Ik zal dringend meer moeten beluisteren van Beach House, maar bij deze sluiten ze voor mij aan bij het pakket: Panda Bear, Panda Dub, Grimes, Empress Of, La Femme, Cocteau Twins, Purity Ring en Braids. Zonder twijfel een meesterwerk. Een die muziek herdefinieert, en een album die voor decennialang een grote inspiratiebron zal zijn.

Nou, nou, ik hoor vooral veel jaren 90 dream pop/shoegaze. Weinig vernieuwend om als inspiratiebron voor toekomstige bands te dienen. Het is eerder gedaan en beter. Neemt niet weg dat dit aangenaam luistervoer is.

Ik heb nog nooit iets gehoord als dit.

Nou nou nou, dit bepaal jij niet.

Maar welke ZIJN beter dan volgens jou?

Wat een wondermooi album is dit .

Dat is nogal een statement. Heb je voorbeelden van jaren 90 dream pop/shoegaze waar dit dan op zou lijken?

Het is imo makkelijk om de band als copycat neer te zetten, terwijl je blijkbaar niet echt verdiept hebt in de huidige dreampopscene. Veel muziekcritici en -liefhebbers zijn het er over eens dat Beach House een unieke sound heeft en het genre dreampop zo'n beetje eigenhandig opnieuw op de kaart heeft gezet. Vele dreampop(achtige) bands die dit decennium zijn doorgebroken zijn júist beïnvloed door Beach House.

Ach, of het nu al dan niet uniek is, is niet van belang. Misschien zijn er voorgangers, hangt er maar van af wat je referentiekader is. Ik weet dat ze met Cocteau Twins vergeleken werden.

Feit is dat Beach House als geen ander mijn gedachten doet afdwalen. Tja, dreampop Ook een echte albumband, apart wat nummertjes van deze band beluisteren brengt je niet in de nodige trip die dit album weer is. Dit album is bijzonder straf, gezien het niet makkelijk is te vernieuwen in dit genre. De vernieuwingen zijn hoogstens subtiel, maar ook dat is niet zo belangrijk. Het raakt..en diep, zoals weinig hedendaagse bands dat kunnen. 1 van de essentiële bands van dit decennium.

oehhh een nieuwe Beach House! Eigenlijk zonde om de eerste luisterbeurt op het werk met brakke oordopjes te beluisteren, dit verdient natuurlijk een goede koptelefoon. Toch doen, want kan niet wachten

Wel even wennen na verknocht te zijn geraakt aan Thank Your Lucky Stars en Depression Cherry, maar het begint nu toch langzaam te groeien en ben er erg over te spreken.
Vooral Lemon Glow, L'Inconnue, Dive en Woo zijn fantastisch om naar te luisteren!

Recensie: Beach House - 7 (album) | OOR

De OOR is niet meer wat het ooit is geweest he.

Wat een plaat zeg. De afsluiter alleen al.

Mooie groeier, nu al. Vooral Lemon Glow is geniaal, wankelend tussen schurend, scheeflopend geluid en zoetgevooisde pop. Maar ook L'Inconnue en Black Car springen er uit.

Het is nogal een vergelijking, en ik vind de uitwerking ook wel volledig anders, maar ik kreeg door het album heen toch wel flashbacks naar Loveless. Deze plaat is conventioneler en behapbaarder, maar heeft eenzelfde net onder de oppervlakte liggende zoetheid.

Dit zou op termijn wel eens de beste Beach House kunnen zijn - laten we het hopen!

De overgang van Dark Spring naar Pay No Mind is zo relaxed, ik kan daar voorlopig nog geen genoeg van krijgen. Het complete album is trouwens erg sterk, er zit geen zwak nummer tussen. Desalniettemin start ik eerst nog even met vier sterren.

Sommige (niet alle) nummers hebben wat weg van Air vind ik zelf. Black Car is een mooi voorbeeld.

Ik vind het zeker geen negatieve recensie. En eigenlijk is er geen echte koerswijziging. Maar het is wel een zeer geslaagd album.
Dat OOR steeds verandert, dat kan... Steeds nieuwe mensen, zorgt voor een wijziging in inzichten.

L'Inconnue en Lemon Glow is toch wel zo'n beetje het beste dat Beach House heeft voortgebracht

Bij de eerste song verkeerde ik even in de mythische droomgedachte dat ik in het Strandhuis een afspraak had met de one and only Rachel, godin van de shoegaze, subject van menig adolescent's vurige verering in de 90's.

Nou heeft iedere generatie - millenials included - recht op zijn eigen helden en heldinnen en is Victoria voor velen wellicht de optie die Rachel toen was voor huidige OL en OW. Eerlijk gezegd als dit een inzending zou zijn voor het WK shoegazing vrees ik dat dit album de groepsfase niet zou overleven.

Ben wel benieuwd hoe dit live - na uitbreiding van de band met een gitarist - zal klinken in TiVre okt 18, in vergelijking met eerdere concerten die ik bijwoonde (Tivoli OG). Op de site van Tivoli Beach House - TivoliVredenburg wordt dit aangeduid als "sprookjesachtige dreampop"en dat lijkt me meer treffend. Voorlopig laat ik dit even inklinken voor een waardering.

Ben ik de enige die de band wat is kwijt geraakt na Bloom ? Of was de genialiteit van die plaat zo groot dat alles wat daarna volgde ondankbaar is om te reviewen ? Ik 'voel' het gewoon niet meer, ook niet bij deze laatste...