Beach House - 7 (2018)

Hier heb ik veel zin in! Tevens ook in de exclusieve clubshow die komen gaat in TivoliVredenburg!

Tracks als 'Drive' en 'Lemon Glow' zijn al te beluisteren. Vooral Lemon Glow vind ik erg goed klinken!

Wow, uitzonderlijk goede (trippy) nummers!

Lemon Glow - wat mij betreft bij de lekkerste 3 tracks die ik in 2018 gehoord heb.


Dive moet ik nog naar luisteren
(edit: goed maar pakt niet zo als Lemon Glow)

Lemon Glow is nu al een Beach House-classic, jwz. Ik hoor muzikale progressie, mensen! Erg psyched voor deze plaat.

Lemon Glow word vaak gedraaid en elke keer als tie langs komt word het alsmaar beter!

Dive is trouwens ook trippen, vooral het clipje. When dem drumz come in though.

Wat een top nummer is Dark Spring zeg!

Gaat wel vind ik. De minste van de drie nummers die al bekend zijn tot nu toe. Nog altijd meer dan voldoende though, alleen een beetje Beach House by the numbers.

Wow, hetgeen ik er van gehoord heb klinkt erg goed. Ik dacht dat het weinige van de band dat ik gehoord had, niet mijn ding is. Maar dit is er toch wel boenk op, dus ik ga eens wat meer van deze band ontdekken. Het ligt normaal wel in mijn straatje qua genre.

Dark Spring lijkt erg op On High van Soundpool. Nu denk ik dat Beach House sowieso goed naar Soundpool geluisterd heeft en hun geluid heeft geperfectioneerd.

Dat album mag er snel komen. Echt al belachelijk veel naar geluisterd naar die singles op drie dagen tijd.

Met name de intro van Dark Spring lijkt veel op het oude werk van M83.

vigil heeft al gestemd, verklaar?

Full album promo

Hij is trouwens gelekt

Het meest ambitieuze album sinds Bloom zeker, mooi, zeker. Geweldig zelfs zeg ik na de eerste luisterbeurt .

Woo behoort nu al tot een van mijn favoriete BH nummers. Waanzinnig mooi met geluidsfragmenten van-wat-weet-ik-niet-precies (vrouwenstemmen/lachende mensen in een hal/een ge"woooh!" en dichtslaande deuren o.i.d) door het nummer gewoven op een zeer sympathieke aandoenlijke manier. Ondertussen zingt Victoria :

I want it all, but I can't have it
It inches by but I cannot say much
But I want it all and I want it all

Huilen hoor.

Het is hier eigenlijk veel te vroeg voor maar ik voel het aan alles : Meesterwerk.
5*
(later meer)

Ben na een paar keer luisteren al helemaal om: ik zet meteen in met 4.5 sterren, waardoor deze voor mij de beste Beach House blijkt sinds het illustere duo Teen Dream-Bloom.

Dat er iets goeds zat aan te komen, wist ik al na de geweldige vooruitgestuurde singles Dive en Lemon Glow. Geweldig dat ze dit hoge niveau (voor de zoveelste keer) een hele plaat hebben weten vast te houden!

Kan iemand mij een link sturen via PM waar deze te vinden is?

Ben ook wel geïnteresseerd in die link.

Beach House vindt zichzelf gewoon opnieuw uit. Ik heb een Teen Dream gevoel, helemaal van de kaart bij de eerste luisterbeurten

Beach house en français, c'est merveilleux

Petit ange et l'inconnue
Sainte, la pute et l'ingénue
Un, deux, trois, quatre, cinq, six, sept
Toutes les filles ne sont pas prêtes
(L'inconnue)

Ik krijg erg hoge verwachtingen als ik dit zo lees! Ik wacht nog even af met luisteren. Lemon Glow gaat maar niet vervelen .

Mind = Blown.

Ik leerde Beach House kennen zoals zoveel anderen door het derde album Teen Dream, nog steeds een weergaloos album, dat op het juiste moment verscheen. Dreampop was hot.
Bloom vond ik al iets minder, maar plukte toch nog de vruchten van het succes van de voorganger. De eerste twee albums had ik intussen ook opgepikt maar stonden duidelijk in de schaduw van genoemde twee.

De verrassing was er vanaf bij Depression Cherry en bij Thank Your Lucky Stars haalde ik mijn schouders al op.

Ik kan dus rustig stellen dat ik niet enorm uitkeek naar deze release, maar de vooruitgesnelde nummers deden toch vermoeden dat dit een return to form zou kunnen worden.
Het dromerige karakter zal altijd blijven en dat hoort ook bij Beach House, net als mijn associatie met Cocteau Twins.

Dark Spring was al een fijne opwarmer, maar Pay No Mind maakt duidelijk dat dit toch weer een stuk overtuigender is dan wat de laatste albums ons boden.
Dat laat Lemon Glow ook horen: het is net wat pittiger waardoor het beklijft en onze oortjes weer eens verwend worden. Echt opwindend zal Beach House nooit worden, maar dat onderhuidse broeierige, die kleine venijnige speldenprikjes, die maken hun muziek net even wat boeiender dan menig ander soortgelijke (dreampop) act. Dromerig met een gruizig randje.

L'Inconnue mag dan wel in het Engels van start gaan, bij 1-2-3-4-5-6-7 gaat het even over in het Frans, een taal die ik hoog heb zitten. Als je goed luistert hoor je de engeltjes in dit nummer echt meedoen. Mooi gedaan en hopelijk raakt Air ook weer eens goed in vorm.

En zo gaat het album heerlijk voort. elektronischer in Drunk in L.A., traag, melancholisch slepend in Dive dat op een bepaald moment een bijna hypnotiserend ritme krijgt.
Of het lieflijke Black Car dat echt Air associaties bij mij oproept en dat is zeker niet negatief.

Vervolgens besef je dat je er gewoon nog vijf te gaan hebt zoals het overheerlijke Lose Your Smile, gevolgd door het wat zwaarder aangezette Woo (zouden ze Vangelis of Jean Michel Jarre geluisterd hebben de afgelopen tijd?!). De Cocteau Twins keren nog even terug in de vorm van Girl of the Year, en Last Ride lijkt het slaapliedje dat ons allen in slaap zou willen sussen, maar doet dat niet omdat deze laatste klanken gewoon veel te mooi zijn.

Teen Dream was indertijd verpletterend en dat hebben ze daarna niet meer weten te evenaren tot nu. Het nieuwe album 7 mag dan wat gemakzuchtig zijn qua titel, qua inhoud is het allesbehalve dat. Beach House weet de muziekliefhebber weer verliefd te maken zonder zichzelf enorm te vernieuwen maar wel door eenvoudigweg met sterke nummers te komen. En dat is fijn. Heel fijn.

Ik vond de shoegaze-richting dat Sparks aannam anders behoorlijk verrassend. Bovendien is Days of Candy wat mij betreft het mooiste nummer uit hun oeuvre.

Ik vond DC ook niet verrassend. Klopt; toen Sparks - de eerste single - uitkwam leek het er wel even op maar de rest van het album was toch meer van het zelfde, en minder in kwaliteit. Ondanks dat ben ik DC wel gaan waarderen omdat er gewoon hele mooie liedjes op staan en vanwege nostalgische redenen.
TYLS vond ik dan wel spannender, alleen vind ik maar een paar nummers goed gelukt. Het is hierdoor zelfs zo ver gekomen dat ik niet meer echt uitkeek naar een album van ze, althans niet met de hoop op heel iets bijzonders, vandaar ook dat dit album - dapper, groot(s), ambitieus - zo verrast.