Nick Drake - Pink Moon (1972)

Goed is ie, hè?

Ik vind dit hét Nick Drake album. Niet alleen omdat dit zijn beste is, maar meer omdat de muziek het beste bij hem past. Het komt het dichtst bij hem als muzikant, maar ook als mens. Hij was zelf niet tevreden over zijn voorgaande platen, omdat deze iets te vol van geluid waren. Op dit album ging Nick Drake terug naar zichzelf. Ik draai Pink Moon niet zovaak, vooral omdat ik er dan zo intens weemoedig van word, maar ook omdat ik enorm ontroerd word als ik me Nick Drake voorstel, desolaat in het donker, in een verafgelegen studio waar niemand behalve hijzelf de weg naar kan vinden, met zijn gitaartje en een brok in zijn keel wat zinnetjes aan het mompelen.. En dan moet ik ook gelijk denken aan dat nummer van John Martyn dat hij schreef voor Nick Drake:

You've been getting too deep,
You've been living on solid air
You've been missing your sleep
And you've been moving through solid air
I don't know what's going on in your mind
But I know you don't like what you find
When you're moving through solid air

Nadat ik met 5 leaves left overtuigd was van Nick Drake vorige week de andere 2 albums ook gekocht. Bryter Layter zit nog steeds in het folie en deze plaat heeft al een paar keer gedraait. Wat n ontzettend heerlijk album. Ook erg fijn dat weinig mensen dit kennen, zo blijven er altijd nog pareltjes over om te ontdekken!

5 Leaves Left heb ik wel, maar deze ken ik ook niet. Zijn ze een beetje met elkaar te vergelijken?

Qua kwaliteit zeker, maar de stijl is veel soberder. Dit is pure, onversneden Nick Drake, enkel hem en zijn akoestische gitaar, verder enkel een beetje piano in het openingsnummer. Geen sfeerzettende strijkers- of blazersarrangementen zoals op de voorgangers, maar Nick weet het probleemloos recht te houden op zijn eentje. Met de korte speelduur kun je hem ook zo 2 keer na elkaar spelen als je wil.

Verdomd nu je het zegt, hij duurt idd maar een klein half uurtje. ik zie het nu pas. Dan maggie ook niet veel duurder zijn dan een eurootje of 6.

Het gaat niet om de kwantiteit, maar om de kwaliteit ricardo!

(maar gezien jou nummer 1 in je top 10 zit het met het kwaliteitsbewustzijn wel goed! )

Ik heb net Pink Moon gedownload, maar de nummers Ride en Pink Moon zijn nogal lang: 17 minuten en 13 minuten. Klopt dit niet, of zijn de tijden hier gewoon fout aangegeven?

Nou, het hele album duurt maar een half uurtje, dus ik neem aan dat je niet de goede nummers binnengehaald hebt.

Ha, ik heb ook al iets dergelijks gehad, waar nummers veel langer staan aangeduid dan ze eigenlijk zijn (zo ook een nummer dat 11 minuten duurde en stond aangeduid als duurde het 1u37min!). Nee, Nick Drake schreef geen epossen van 10 minuten of langer. In 2 à 4 minuten is de klus van het schrijven van een epos bij hem meestal al geklaard.

Oeh, wat is deze mooi.. Hoewel dit album van Nick Drake stiekem toch een beetje ten onder doet aan [i[Five Leaves Left[/i] is dit toch ook zeker een fantastisch album! Had deze man nou maar langer geleefd..

Voor mij doet Five Leaves Left juist onder voor Pink Moon Jij zegt het alsof het een feit is, maar ieder beleeft dat natuurlijk weer anders.

@De Daniël: Hm, ik blijf Five Leaves Left mooier vinden.. Da's inderdaad een mening..



Da's echter wel een feit, niet?

Ik luister veel Metal, en dan is soms alles larger than life met een orkest erbij en een zware productie. Nick Drake weet gewoon te overtuigen met een gitaar en zijn zang. Geweldig!!! Korte, kleine nummers die erg goed zijn 4,5*, maar dat kan zeker hoger worden.

Ik ben zelden zo opgetogen nadat ik Pink Moon heb gedraaid.

Ik was meer blij dat ik weer iets nieuws had ontdekt voor mezelf.

Wat een album! Echt mooi. Horn, echt heel klein, maar toch zo mooi. Staat nu op nummer 4 in mijn top 10, maar hij gaat omhoog!

Know that I love you
Know I don't care
Know that I see you
Know I'm not there..

Aan zelfkennis ontbrak het Nick Drake niet. De laatste zin is werkelijk allesomvattend als het gaat om Nick Drake. En niet alleen omdat hij dood is en dus er wezenlijk niet is, maar ook toen hij leefde bevond hij zich ver van de bewoonde wereld. Ik begin me af te vragen of Nick Drake er überhaupt ooit is geweest. Om dat stukje pink ik altijd een traantje weg.

Ik pink moon meestal een traantje weg!

Hahaha, ik dacht er ook al aan, maar vond 'm te flauw om te maken..

Inderdaad, bijzonder flauw...

Pink Moon gaat steeds meer omhoog in mijn top 10, begon op 8, ging toen naar 4, nu op 2 en het zou me niet verbazen dat dit album over een tijdje de eerste plaats van Radiohead overneemt. Parasite is vooral erg donker, hij zingt over dat hij zich alleen voelt in de wereld, Ik heb ook al vaak genoeg met kippenvel zitten te luisteren. In het begin had ik de teksten nog niet gelezen, nu heb ik die ook gelezen en het zijn erg mooie teksten. Things Behind The Sun is erg donker, maar wel mooi. Mooiste nummer vind ik Which Will, ik weet echt niet waarom.

Geen flauw idee hoe dit album plots op mijn computer beland is, maar oooh wat ben ik gelukkig dat ik dit ontdekt heb! Zo ongelooflijk mooi! Ik zit werkelijk met mijn mond vol tanden te luisteren.

Luister net Tim Buckley met Song to the Siren en zat maar te denken 'waar lijkt die intro toch op?' Nu ben ik er achter, het lijkt verdomd veel op Parasite! Was Buckley een voorbeeld voor Drake? Voor de hele luie mensen:

YouTube - Tim Buckley - Song to the Siren
YouTube - Nick Drake Parasite

Ik hoor de gelijkenis hooguit in de noten die qua klank overeenkomen. Verder vind ik het niet echt op elkaar lijken.

Het heeft door diezelfde klank wel een klein beetje eenzelfde feel.

Met hele hoge verwachtingen stopte ik Pink Moon de eerste keer in de cd-speler. En na een halfuurtje moest ik héél eerlijk toegeven dat ik toch best wel teleurgesteld was. Ja, de nummers zitten goed in elkaar en luisteren zeker lekker weg, maar ik niet speciaal. Nu ben ik 2 maanden verder, en deze plaat is zeker gegroeid. Maar ik kan niet echt zeggen dat ik de emotionele diepgang hierin hoor, met uitzondering van Parasite, wat ik echt een mooi, emotioneel nummer vind, zou ik dit eigenlijk (Oeew, hier gaat men boos om worden) de vroege versie van Jack Johnson willen noemen. Niet slecht, zeker niet, maar ook niet bijzonder goed. Toch 3,5* omdat het zeker lekker wegluistert, vooral door de korte speelduur, en door het goede gitaarspel.

Het zou een beetje kansloos zijn om boos te worden op iemand die zijn eigen mening heeft. Ieder luistert met andere oren naar muziek en de een hoort ergens wel iets in, de ander wat minder. Voor mij hangt over dit hele album een bijzondere lading, waardoor het boven het gemiddelde uitsteekt. Jij hoort dat (nog) niet echt, geen probleem

Opvallend inderdaad.

Het is idd kansloos om boos te worden op iemands reactie, maar vergelijkbaar met Jack Johnson....kom op hé!?!?!
Dit is écht één van mijn mooiste albums die ik in me cd-kast heb staan.
Maar het is natuurlijk ieder z'n eigen smaak.

Geen woorden voor dit prachtige album
Zo teer, zo fragiel, zo sfeervol en ontroerend...
Dit absolute hoogtepunt van Nick Drake heeft me geweldig geraakt.

Ik geloof dat ik de wereld niet meer snap. In ieder geval niet de wereld van de zogenaamde gerennommeerde muziekkenners. Ik keek voor de aardigheid eens in de Rolling Stone's 500 Greatest Albums of All Time en wat zien mijn ogen tot hun grote verbazing?

Bryter Layter op 245, Five Leaves Left op 283 en wat een schande; Pink Moon op nummer 320. Alsof ze vergeten zijn dat Nick knetterdepressief achter de microfoon is gaan zitten en niet al te lang daarna een einde maakte aan zijn leven. Dat geeft dit album toch veel meer diepgang dan voorgaande? En los daarvan: Bryter Layter kan toch duidelijk niet op tegen Pink Moon? Deze had makkelijk in de top 100 kunnen staan.*

*Ik wil geen discussie over Rolling Stone Magazine aanwakkeren, maar moest dit toch even kwijt