Nick Drake - Pink Moon (1972)

Ik heb nooit gehouden van muziek enkel begeleid door een akoestische gitaar, met uitzonderingen daar gelaten als Polly (Nirvana). Tot op heden. Toen een tijd geleden de zoveel zeggende cover sterk mijn aandacht trok. Het ei van Columbus werd in mijn muziek belevenis opnieuw uitgevonden. Ik begon te luisteren met als aanknopingspunt Road. De rest volgde al snel. Sterke maar vooral inspirerende teksten uitgesproken door een o zo warme maar toch melancholische stem van depressie. Rakend in het diepste van mijn ziel. Daar hoef je geen hoge noten voor te kunnen halen. Dit album zet je wereld op z’n kop. Waarom? Nick Drake bewijst dat voor mooie muziek niet veel nodig is, dan enkel gevoel en een fijne gitaartje. Ik zeg: dank u Volkswagen voor het opnieuw leven geven van dit album. Brengend naar het volk.

Note: Wat is de print van het schijfje toch zo mooi. Wat zeg ik het hele album is een kunstwerkje op zich. En dat al buiten de muziek om.

Weer een verhoging naar 5 sterren, want dat moet dit album krijgen. Je kan hier drums over spelen, maar het zal er nooit beter op worden, het wordt slechter. De toevoeging van piano bij het titelnummer is wel erg mooi, maar voor de rest zijn er geen extra instrumenten nodig. Nu ik de eerste 2 albums ook gehoord heb weet ik zeker dat deze er met kop en schouders er boven uit steekt. Dit is puur Nick Drake. Toen ik het genre zag dacht ik: Dat is meestal saaie muziek. Maar gelukkig had ik het mis en heb ik het album geprobeerd en ik geniet er al 3 maanden van, een van mijn ontdekkingen op MusicMeter. Zelfs een heel kort en klein nummer als Horn kan mij raken, het is de manier hoe hij het speelt en hoe je je voorstelt dat hij in een donkere kamer dit nummer op neemt. Een opname van 2 uur lang en er is een meesterwerk als Pink Moon. Dat gebeurt in deze tijd niet meer. 5 sterren en weer een plek in mijn top 10.

De nummers raken me enorm, maar van Free Ride word ik juist vrolijk, hebben meer mensen dat?

Misschien kan het onzin zijn, maar op de albumhoes staan volgens mij paar verwijzingen naar teksten van dit album, zoals de clown op de voorkant, een verwijzing naar Parasite, staat op de voorkant van het boekje:

Lifting the mask of a local clown
Feeling down like him

De schoen is ook een verwijzing naar Parasite, achterkant van het boekje:
Watching the shine of the shoes

En de groeiende bloem is een verwijzing naar Place to Be, achterkant van het boekje:
Where flowers grew and the sun shone still

Maar het kan ook heel ver gezocht zijn.

Mijn vorige bericht was iets te vergezocht en overdreven, ik geniet gewoon van de muziek en meer niet.

Ach, ik heb bij dit album ook altijd in mijn hoofd een achterliggend concept. Voor mij is Pink Moon een nachtelijke wake, samen met de stem en gitaar van Nick Drake de nacht doorbrengen en wachten op de ochtend die komt (From the Morning).

Het is naar mijn mening trouwens het beste album van Nick Drake. Ik heb hem veel liever ingetogen en intiem, dan met een hele hoop arrangementen en opgetogen zoals op de eerdere albums. Gewoon allemaal korte, simpele en magisch mooie liedjes die totaal gespeend zijn van enige pretentie of opgeklopte dramatiek.

Toch maar een 4,5*, want het is gewoon te kort, en te veel een sfeerplaat. Op een zonnige zomerdag is dit draaien natuurlijk een totale faux pas. Neen, dit hoor je te beluisteren als je 's nachts de drang krijgt om alles overdadig te contempleren. Dan overstijgt Pink Moon alle andere muziek.

Misschien heel licht mijn favoriete Drake, maar hij springt er niet enorm bovenuit. Drie albums met allemaal een andere inkleuring. Deze is het meest ingetogen, melancholiek en sober qua instrumentatie. Maar opnieuw een mooie plaat.
Een klein oeuvre heeft Nick Drake ons nagelaten, maar het is een mooie nalatenschap geworden.

Goddelijke stem, goddelijke nummers!!!!

Uhm waar is daar mis mee? Omdat akoestische muziek mij niet trekt om te gaan luisteren? Met uitzondering van Unplugged albums, Plastic Ono Band en wat Beatle nummers. Ik heb namelijk heel veel aukoestische troep gehoort die mijn oren bevuilde.

Edit: Neil Young valt ook goed in de smaak.

Zo veel albums geluisterd deze maand, maar bij geen van de albums is er een goede review uitgekomen. Dus daarom doe ik een review van een van mijn favoriete albums. Tot nu toe hebben we op deze website alleen maar Rock en Metal gezet en daarom zal het sommige mensen verbazen dat ik dit album ga reviewen: Pink Moon van Nick Drake.

Eerst wat informatie over Nick Drake: Hij is geboren in 1948 en bracht 3 geweldige albums uit: Five Leaves Left, Bryter Layter en Pink Moon. Alle 3 zijn aan te raden. Jammer genoeg maakte Drake na Pink Moon een einde aan zijn leven. Hij overleed door een overdosis van antidepressiva. Hij was slechts 26 jaar oud.

Dit album is voor mij zijn beste en ook de eerste die ik van hem heb gehoord. Het album is heel simpel: Gitaar en zang en een heel klein beetje piano. Ook een heel kort album, 28 minuten lang. Het album is in 2 uur opgenomen, dat is echt heel snel. Vanaf het begin word je gelijk geboeid door Drake in de titeltrack. Dit nummer werd bekend door een autoreclame in 2000.

Het album is erg kenmerkend voor zijn donkere sfeer. Dit kun je in de eerste 5 nummers heel goed horen. Horn is zo kort, maar echt heel erg mooi. Maar daarna komt een van de meeste trieste nummers ooit op plaat gezet: Things Behind the Sun. Het mooiste nummer van hem naar mijn mening. Geweldig gitaarspel en de mooie stem van Drake die je af en toe niet goed kan verstaan, maar dat was bij zijn vriend en ook muzikant John Martyn al helemaal (hij schreef een nummer voor hem na zijn dood, het is de titeltrack van het album Solid Air). Daarna begint het erg bluesy te worden met Know.

Na al die donkere nummers word het album op een vrij vrolijke manier afgesloten met From the Morning.

28 minuten genieten. Dit is muziek op zijn puurst.

http://silence.sucks.nl/

Vooral een heel tijdloos album . Prachtig intiem . In deze sfeer is een album maken weer helemaal terug .

Haha, de LP van Pink Moon kostte op de platenbeurs in Utrecht bij een stand slechts 400 euro. Koopje.

Flinke smak geld!

Het is wel heel gaaf om een plaat te hebben van Nick Drake!

Nick Drakes leven is vergelijkbaar met dat van Kurt Cobain als hij niet succesvol zou zijn geworden.

Free Ride... daar schiet ik spontaan van vol.

ik heb ze alle 3 op vinyl
+ family tree op lp

Heb Pink Moon inmiddels ook op plaat voor 20 euro gekocht. Wel gloednieuw, uiteraard.

Mijn favoriete ochtendplaat! Niet te zwaar beginnen met Pink Moon. Althans, muzikaal gezien. Qua sfeer is het wat zwaardere kost, maar met Drake's dosis melancholie kom ik de dag wel door. Favorieten: Pink Moon, Which Will en From the Morning.

Nou ja, ik kende Nick Drake helemaal niet . RAAR!!! Terwijl ik toch echt wel een brede muzieksmaak heb en nieuwsgierig ben naar wat er zo op deze aardbol gemaakt wordt.
Maar goed ik ben er al overheen. Prachtig!! Heerlijk dat ik dit heb ontdekt en aan de andere kant is het toch prachtig om verrast te worden.
Ook wel een beetje een plaat voor onderweg. Voor lange autoritten door Scandinavie of Ierland

Dan moet je hem wel heel erg vaak draaien ben ik bang.

Ik vind hem vooral geschikt voor reizen van ongeveer 28 minuten en 21 seconden.

Zal wel aan mij liggen maar ik vind dit totaal geen automuziek.
Dit zet ik op als ik rustig in mijn eentje zit, dan dringt het helemaal tot je door.
In de auto hou ik juist van opswingende muziek...........

Ik vind dit ook compleet geen automuziek. Dit moet ik echt op mijn gemak luisteren en ook in mijn eentje, dan heeft Pink Moon voor mij de beste werking, ik draai hem nog steeds vaak.

Eens met de voorgaande sprekers. Zoals je eenzaam zwelgt in zelfmedelijden, behoor je ook dit album in insolement te beluisteren.

Tuurlijk, dat van die reizen van 28 minuten en 21 seconden was ook niet zwaar serieus bedoeld. Ik denk dat de meeste mensen dit juist op hun gemak willen beluisteren en daarom een rustig en geschikt moment voor dit album willen uitkiezen.

Zoals je eenzaam zwelgt in zelfmedelijden, erg mooi verwoord, beste man-met-de-moeilijke-naam.

Als ik moet kiezen tussen op de weg letten en op de teksten van Nick Drake letten dan word ik een gevaar op de weg.

Wegmisbruikers, Nederland 1

(Vreselijke) Presentator: "Er komen bij Wegmisbruikers zo nu en dan hele aparte redenen voorbij die automobilisten geven voor hun slechte rijgedrag. Maar wat deze meneer op de A10 nabij Amsterdam aanvoert, spant wel de kroon. Verkeersagenten Jordy en Wesley hebben een lichtblauwe ...(vul hier de auto in die jij vindt passen bij een Nick Drake liefhebber)... in het vizier. De bestuurder lijkt het niet zo nauw te nemen met de verkeersregels en swabbert wat over de weg heen. Jordy en Wesley besluiten hem aan de kant te zetten en hem hier op aan te spreken."

Verkeersagent Wesley: "Goedendag meneer, de reden dat wij u aan de kant zetten is eigenlijk vanwege een aantal dingen..."

Bestuurder valt ertussen: "Ik weet dat ik helemaal fout zit meneer, maar het ligt niet per se aan mij, het heeft te maken met de magnifieke muziek en dito teksten van Nick Drake, alwaar u vast en zeker nog nooit van gehoord hebt en mij dus ook de boete niet kunt besparen. Ik was met mijn aandacht meer bij de tekst van het openingsnummer Pink Moon. Ik probeerde goed te luisteren naar wat Drake in dit nummer bezingt en lette hierbij even niet op de borden en de overige verkeersdeelnemers. Het spijt mij zeer."

Verkeersagent Wesley: "De naam Drake zegt mij zeker wel iets. Is die ook niet van het album Five Leaves Left? Die willen wij in de patrouillewagen nog wel eens opzetten, maar dat is niet echt bevoordelijk voor het aantal boetes dat wij dan uitschrijven kan ik u zeggen. Ik denk dan ook dat ik u geen boete geef, maar het bij een waarschuwing laat."

Automobilist: "Dank u zeer, dank u zeer."

Wesley: "En laat Drake gewoon de volgende keer thuis, oké? Fijne reis verder."

Muziek zorgt ervoor dat agenten geen ongeloofelijke klootzakken meer zijn.

Pink Moon is bij deze naar de auto verplaatst

Niet eens bij het liedje Roads? De auto was zeker een volkswagen?