Nick Drake - Pink Moon (1972)

Pracht van een plaat. Het desolate gevoel dat deze plaat oproept, is vrij uniek; ik heb het nog niet veel meegemaakt. De hemelse stem van Drake en zijn gitaargepluk heeft daar zeker mee te maken. Deze man heeft, ondanks zijn korte carrière, enorm veel invloed gehad op het singer/songwritergenre. Artiesten zoals Elliott Smith hebben toch duidelijk veel naar deze man geluisterd, of zit ik mis?

NICK DRAKE - PINK MOON (1972)
The Myth of Sisyphus, Part II.

Je nageslacht die eerder de sterren omarmen kan dan jij; het zou wel 'es het meest navrante in een levensloop kunnen zijn. "Onnatuurlijk", wordt er gezegd. "Onredelijk", wordt er geredeneerd.

"Onbeschrijfelijk", wordt er geschreven.

De scheurkalender melde vijfentwintig november 1974.
Een hoogdag voor jongeheer Nick Drake. Nu had 'ie eindelijk afscheid kunnen nemen van de oneindige en idiotieke naïviteit van het mensendom. Maar afscheid nemen doe je niet zonder iedere steen die een muur rond je bouwde onder handen te nemen. Op een sublieme en fragiele manier aan te kaarten. Of het ook escapistisch werkte, weet alleen die local clown.

Wacht eens. Sla ik de bal mis? Laat ik deze getalenteerde singer-songwriter niet verwarren met dat andere talent die wel morbide en weemoedig was; Ian Curtis. Nick was eerder een verwonderaar - Plato zei het al, en Plato's dialogen heeft hij zeker gelezen. Net als De Mythe van Sisyphus. Te vinden op z'n nachtkastje. Naast z'n roerloos lijf. Behandelt het absurde van dit leven, en de ermee verbonden existentiële vraag naar het waarom van dit bestaan.

Dus toch z'n plek behind the sun zelf gereserveerd? Vreemd. Want Albert Camus, cf. de mythe, maakte duidelijk dat het net ging om die strijd die je nooit opgeven mocht.

Er blijven vragen. Vele vragen. En Drake gunt ons geen antwoorden.
Enkel mijmeringen, opgebouwd uit melancholische bewondering.
Deze PINK MOON.

Deze plaat blinkt uit in eerlijkheid. Kale, naakte nummers die persoonlijkheid en identiteit niet vrezen. Ook stralen vele teksten abstractie uit. En daar hou ik af en toe wel van. Dit album is een schakel in een groter geheel, die we niet vatten. Die we niet mogen vatten. 'Laat het raadsel zoals het is', lijkt Drake met te zeggen. "Ik wou het ontcijferen, en kijk wat er met mij gebeurt is".

Omdat ik hem reeds dankbaar ben voor z'n tedere en sobere composities, volg ik z'n raad op. De komende 28min mag het 'dieptezoeken' op een onrationele, dromerige en poëtische manier gebeuren.

En dat gebeurt ook. Teksten om u tegen te zeggen, een hemelsheid die 'de stem van Nick Drake' noemt, simplistische maar sublieme gitaarlijnen - ze nemen me mee op sleeptouw.
Fascinerende melodieën maken het af.

Een album die ik op verchillende momenten luisteren kan. Volop zomer, en genieten maar. Tijdens de winter, en peinzen maar. Dat komt niet veel veer - zo'n bredere mogelijkheid o.v.v. luistercontext.

Even minder dichterlijk, want een score moet er ook nog volgen natuurlijk:

Pluspunten zijn - zoals reeds gezegd - het zeemzoete stemgeluid, de af en toe vakmanschappelijke melodieën, de gelaagde teksten (die ik nog maar hier en daar doorheb), de sporadisch sterke 'gitaargroves' (cf. Free Ride). Ook de openheid is natuurlijk noemenswaardig.

Wel jammer is het feit dat niet iedere song me evenveel boeit. Het is al een kort album, en toch zijn er wat nummertjes waar ik niet intensief in opga.

Hoogtepunten:
#1: Horn / Things Behind The Sun - - prachttekst, met aanstekelijk meedrijvende melodie.
#2: Place To Be - alweer een toptekst, alweer moelijk evenaarbare puurheid.
#3: From The Morning - Ode a/d pracht v/h 'dagelijkse'; we zien zoveel schoonheid over het hoofd.

Alweer sterk:
Pink Moon (waar ik de piano inbreng wel noodzakelijk vind), Free Ride met z'n heerlijke gitaarsound, Parasite met z'n indringend karakter.

Dan volgen:
Road, Which Will, Know en Harvest Breed. Kunnen me minder wegvoeren van de realiteit, maar zijn ook vermakelijk!

Een testament van een mysterieuze intellectueel.
Zijn Mythe van Sisyphus.
De abstractie van het genietbare (= het echte geluk - cf. Epicurus) nodigt je uit.
Volg z'n warme gloed.

4*

Interessante review Ferre, maar die zie ik de laatste tijd steeds vaker bij jou.
Fijne stukjes ook om leuke discussies over te voeren.

Ik zag dat je eerst nog erbij had getypt: "wat kan er volgens jou dan nog beter aan dit album?".
Geen idee. Ik constateer enkel dat er een drietal nummers me minder in de ban hebben - en op een album van 28min heeft dat z'n gevolgen op de score. Verder blijft het wel een heerlijke plaat. Ook bedankt; ik probeer een wat interessante schrijfstijl te gebruiken - en dat is wat zoeken. Blijkbaar pakt het toch goed uit

Ja, ik vond me vraag wat achterhaald op een album van 28 minuten dus toch maar weer weggedaan

Trqnen stromen over m'n wangen. Die stem van Drake... Zo mooi...

Zakdoek?

Wat heb ik gemist?
Mijn eerdere commentaren over deze plaat - Jack Johnson, knap maar oeverloos getokkel - vielen totaal weg tijdens het beluisteren van deze plaat in een wat weemoedige bui daarnet. Misschien komt het door mijn groeiende interesse voor tokkelende, mompelende mannen de laatste tijd (Iron & Wine, William Fitzsimmons) maar plotseling valt het kwartje. Een hele punt verhoging derhalve met een hoopvol vooruitzicht op meer. Prachtig.

Ik weet nog wel dat ik je bericht las en dacht: Jack ^$&#@^$*#@ Johnson??? Toen niks van gezegd. Maar ik ben blij dat je nu om bent

...En het laatste halfje erbij gegooid. Deze muziek gaat echt door merg en been. In positieve zin.

Jack Johnson?!!?! Jij hebt Nick Drake - en in het bijzonder dit album - vergeleken met fucking Jack Johnson?!!?

...



Godzijdank dat je daar nu afstand van neemt. Je hoeft dit natuurlijk niet goed te vinden, maar Jack Johnson? Ik kan er nog steeds niet bij..

Ik ben destijds ook boos geworden op hoi123.

Iemand wist het zelfs nog bonter te maken door de stem van Nick Drake met die van Jantje Smit te vergelijken. Welnu, dat ging er bij mij dus écht niet in hè.

Indrukwekkend album een man met zijn gitaar en soms eens een piano in de songs en toch komt het zo overtuigend over je gelooft elk woord die hij zingt.

Zo zeg, had ik dit album op 4* staan? Direct verhoogd naar 5*.

Misschien wel het mooiste album van Nick Drake dit. ...maarja, als ik Five Leaves Left op heb staan denk ik weer: nee dìt is toch echt het mooiste album van Nick Drake. Waarschijnlijk is dit gewoon een artiest die meer 'mooiste albums' heeft (laten we zeggen een stuk of drie ).

Favoriete nummer blijft 'Things behind the sun', wat een ongekende schoonheid.

Volgens velen Nick Drake zijn beste album, vandaag voor weinig op de kop getikt.
Hier ga ik ongetwijfeld het nodige luisterplezier aan beleven.

Volgens velen is volgens mij zijn debuutalbum zijn beste album.

Volgens mij ook maar de volgende 2 albums zijn eveneens erg sterk.

Ik dacht toch werkelijk zijn Magnum Opus te pakken te hebben maar volgens diverse users hier op MM is zijn debuut nog iets beter inderdaad.
Ik had nog nooit de moeite genomen om me echt in Nick Drake te verdiepen tot mijn broer met een boxset van de beste man aan kwam zetten.
Hij was lyrisch over zijn muziek en van alle kanten werd me aanbevolen Pink Moon in huis te halen.
Ik was niet direct onder de indruk van zijn werk maar vond de muziek wel de moeite waard om er minimaal 1 album van in huis te halen en toen ik deze Pink Moon zag liggen voor een prikkie had ik geen twijfel meer.
En als het een groeier blijkt te zijn haal ik de andere albums nog wel in huis ( is me met meerdere artiesten overkomen!! )

Dat kan ook haast niet anders gezien de kracht van die plaat. Echter, ik ken deze plaat niet, dus heb hem zojuist maar even besteld bij de online platenboer

Wat in ieder geval opvalt is de korte duur van de plaat: 28 minuten?!

Lang genoeg voor zo'n pijnlijk intieme, zwaar emotionele plaat lijkt me. Ik vind het in ieder geval niet storen.

Het ligt er maar net aan wat je zoekt. In Pink Moon vind je vooral Drake en zijn gitaar. Dat heeft een heel minimalistisch karakter.

Bryter Layter heeft dan weer rijke arrangementen.

Five Leaves Left zit daar wat mij betreft een beetje tussenin. Veel strijkers en fluiten op dat album, die zijn gitaarspel aanvullen!

Dit is mijn favoriet van Nick Drake maar ook de andere 2 zijn erg goed. 28 minuten is misschien wel perfect voor dit soort albums, niet te lang.

Ik vind dit ook zijn beste. 'Five Leaves Left' en 'Bryter Layter' zijn ook erg mooi, maar 'Pink Moon' is bijzonder; en dat is nog wel wat anders. Heel intieme plaat.

Beetje overbodige informatie in uw recensie. Dit kon iedereen gerust even googelen.
Dat even ter zijde, Things Behind The Sun is idd één van de mooiste nummers die ooit gemaakt zijn. Buiten dat vind ik dit album maar vrij matig. Vreemd ondanks de vrij positieve reacties.

Mijn reviews hebben altijd een beetje informatie, ik vind dat het er gewoon bij hoort. Maar je moet het album maar eens nog een keer luisteren, je hebt namelijk een erg goede top 10.

Voor de fans: de dvd "Nick Drake Under Review" (all regions) is een integer verslag over de man en zijn muziek. Veel mooi en (diep)zinnig commentaar van musici, producers, bekenden en andere insiders. Aanrader.

Ik heb mijn folk-aversie maar eens aan de kant geschoven en ben toch eens naar Nick Drake gaan luisteren. Wat is dit prachtig zeg! Met name Place to Be en Things Behind the Sun wisten me meteen te pakken. Op dit moment ben ik erg enthousiast over dit album, maar of dat over een paar weken/maanden nog steeds zo is durf ik niet te zeggen. Voorlopig vind ik het allemaal een beetje veel van hetzelfde...