menu

The Jam - Setting Sons (1979)

mijn stem
3,95 (139)
139 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Polydor

  1. Girl on the Phone (2:55)
  2. Thick as Thieves (3:39)
  3. Private Hell (3:50)
  4. Little Boy Soldiers (3:24)
  5. Wasteland (2:51)
  6. Burning Sky (3:30)
  7. Smithers-Jones (3:00)
  8. Saturday's Kids (2:52)
  9. The Eton Rifles (3:58)
  10. Heat Wave (2:23)
  11. Strange Town * (3:48)
  12. When You're Young * (3:12)
  13. Smithers-Jones [Single Version] * (2:59)
  14. See-Saw * (2:33)
  15. Going Underground * (2:54)
  16. The Dreams of Children * (3:07)
  17. So Sad About Us * (2:37)
  18. Hey Mister * (1:51)
  19. Start * (2:29)
toon 9 bonustracks
totale tijdsduur: 32:22 (57:52)
zoeken in:
avatar van musician
5,0
Er kan niet lovend genoeg worden gesproken, over The Jam.

Setting sons is een gevarieerd (luister ook eens naar het strijkje dat tot je komt via Smithers-Jones), haarscherp, snel, gemotiveerd en bovendien zeer aangenaam album om naar te luisteren.

De combinatie van de muzikanten, het schrijverstalent van Weller met zijn bijtende maatschappijkritiek, het systeem van catchy, korte songs, maken van Setting sons een essentieel album in de newwave muziek.

Een ráádsel waarom je dit album (ook op musicmeter) niet overal tegenkomt in overzichten, toplijsten, noem maar op. Zouden destijds misschien te weinig mensen kennis hebben genomen van dit album? En dan ook hier de vraag waarom, uiteraard. In de Nederlandse albumlijsten van 1980 kom je het album ook niet tegen. Dus weinig verkocht.

Er is iets 'raars' met The Jam, albums & singles. Er zijn veel singles uitgebracht van The Jam (en dan met name in Engeland), velen daarvan stonden niet op albums die door The Jam werden uitgebracht.

Dat wordt dan anno nu goedgebreid met allemaal extra tracks (nrs. 11 t/m 19) maar ik denk dat de magere resultaten in het buitenland waarschijnlijk ook ligt aan marketing (buiten het Verenigd Koninkrijk).

Chronologisch heeft men singles toegevoegd als Start! en het voortreffelijke Going underground. Aanvankelijk duurt het originele album slechts 32 minuten. Waarom destijds niet gelijk gedaan?

Ik waardeer het album overigens op de oorspronkelijke lengte en dat is al ruim voldoende voor 5 sterren, maar ik betreur het dat door het misschien ontbreken van essentiële nummers Setting sons geen onsterfelijke status heeft gekregen en dat Paul Weller er veel minder aan heeft verdiend dan had gemoeten.

Want nogmaals, Setting sons kan de concurrentie met vrijwel alle cd's in de albumlijst top 250 van musicmeter met gemak aan. Eens in de zoveel tijd maar eens posten om het album te promoten....

avatar van erwinz
4,5
Mooie reissue. Eindelijk ontdekt.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: The Jam - Setting Sons, Deluxe Edition - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Vraag een muziekliefhebber in Engeland naar de beste en meest invloedrijke bands uit de late jaren 70 en vroege jaren 80 en ik weet bijna zeker dat hij of zij The Jam zal noemen. Stel dezelfde vraag aan een Nederlandse muziekliefhebber en ik weet bijna zeker dat hij of zij The Jam niet zal noemen.

In Nederland moesten we nooit zoveel hebben van de band van Rick Buckler, Bruce Foxton en Paul Weller. Wanneer in Engeland een nieuwe release van The Jam zorgde voor hysterische toestanden haalden we in Nederland onze schouders op. Wanneer de Engelse critici strooiden met superlatieven waren we in Nederland zeer zuinig met positieve woorden. En toen The Jam in 1980 The Jam Pinkpop mocht afsluiten, gingen de meeste Nederlanders alvast naar huis, want het was natuurlijk een takkeneind vanuit Geleen.

Ik heb me hier zelf ook schuldig aan gemaakt en heb de schade nooit helemaal ingehaald. Natuurlijk heb ik ver na het uit elkaar vallen van The Jam wel eens een verzamelaar van de band in huis gehaald, maar ik kan me niet herinneren dat ik ooit een regulier album van de band van de eerste tot de laatste noot heb beluisterd.

Het is er vorige week toch nog van gekomen, want toen verscheen de re-issue van Setting Sons, de vierde plaat van de band uit Engeland. Setting Sons verscheen in 1979 en was de opvolger van het in 1978 verschenen All Mod Cons, dat in Engeland had gezorgd voor de definitieve doorbraak van The Jam. Setting Sons zorgde ook voor succes in de Verenigde Staten, maar in Nederland deed de plaat niet veel.

Het is achteraf bezien onbegrijpelijk, want wat is Setting Sons een goede plaat. Een waanzinnig goede plaat zelfs. De originele versie van Setting Sons bevat 10 songs en het zijn 10 songs die behoren tot het beste dat in de Britse muziekgeschiedenis is gemaakt. The Jam debuteerde in het jaar van de punk (1977) en invloeden uit de punk zijn ook op Setting Sons nog nadrukkelijk aanwezig. De plaat citeert echter ook nadrukkelijk uit de archieven van de Britse popmuziek en met name uit de archieven van The Kinks.

Op Setting Sons maakt The Jam gitaarpop die is teruggebracht tot de essentie. Gitaar, bas, drums en vocalen, meer is er niet nodig voor de popsong met een kop en een staart (al duiken ook een keer strijkers op). Meer is er niet nodig voor een popsong die na één keer horen voorgoed in het geheugen is opgeslagen.

De ritmesectie is superstrak, terwijl het gitaarwerk van Paul Weller verrassend gevarieerd is. Hierbovenop komen de gedreven vocalen van diezelfde Paul Weller, de ijzersterke melodieën en de onweerstaanbare refreinen.

Setting Sons is in alle opzichten een klassieker. Een plaat die in geen enkele platenkast mag ontbreken, een plaat die niet onder doet voor die van de beste Britse bands uit de jaren 60, 70, 80 en 90. De luxe versie van de re-issue van Setting Sons bevat heel veel extra materiaal (waaronder al even overtuigend live-materiaal), maar de 10 songs van het origineel maken uiteindelijk de meeste indruk. Het is natuurlijk belachelijk laat, maar Setting Sons schaar ik alsnog onder de meesterwerken van de jaren 70. Dat zouden meer mensen moeten doen, zeker in Nederland. Erwin Zijleman

avatar van frolunda
4,5
In de loop der jaren is Setting sons toch wel,met best wat voorsprong mijn favoriete album van the Jam geworden.Vond dat ze hier in de beste fase van hun wat te korte carrière zaten,mede doordat Paul Weller op deze plaat zijn meest consistente verzameling songs afleverde.Trouwens ook bassist Bruce Foxton leverde een ijzersterke bijdrage met de wat cynische maar o zo sterke song,Smithers-Jones die overigens al eerder voorkwam als single B-kant maar dan zonder de kenmerkende violen.Niet helemaal een representatief nummer voor Setting sons (qua tekst overigens wel) maar op één of andere manier past ie er prima tussen.
Een verbetering ten opzichte van het verleden is de harde,no nonsense productie van Vic Coppersmith-Heaven die de sound zowel krachtiger als bijtender maakt,zeker in vergelijking met hun eerste twee platen.Het rockt gewoon een stuk beter.
Het allerbelangrijkste voor de klasse van Setting sons zijn echter de acht songs die Paul Weller aflevert.De opener Girl on the phone en Saturday's Kids zijn goed maar niet al te bijzonder maar de rest is allemaal top met het trio Thick as Thieves,Private hell en de single Eton rifles als nummers van de absolute buitencategorie.En stel je dan eens voor dat de drie singles die rondom dit album uitkwamen,met onder andere Going undergroung,er ook op hadden gestaan dat had je helemaal een meesterwerk gehad.
Maar ook in deze vorm is Setting sons een uitstekende plaat,die aan het begin stond van mijn muzikale leven en ook veertig jaar later nog steeds erg bepalend is.

Gast
geplaatst: vandaag om 12:56 uur

geplaatst: vandaag om 12:56 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.