The Flying Lizards - The Flying Lizards (1979)

Money

Leuk nummer is dat ja

...en voor de rest......is dat nog wat?
(heb zelf dat nr. op een verzamel CD met 'One-Hit-Wonder'-bands...)

Die covers, daar zijn ze natuurlijk bekend mee geworden, maar die vind ik nu juist wat flauw (hoewel Mandelay Song beter als hysterisch valt te omschrijven.)
Juist de andere tracks maken dit album de moeite waard, zoals bijv. Her Story (later nog gesampled door The Roots) en The Window.

Money was voor die tijd de vreemdste versie die ik ooit gehoord had. Later bestormden er nog vreemdere platen de hitlijsten zoals O Superman van Laurie Anderson. Wie had toen ooit kunnen denken dat zoiets mafs een grote hit zou kunnen worden?

Mijn reis door new wave van 1979 gaat via afwisselende stijlen. Zo kom ik vanaf de gitaartjes met sociaal-bewogen teksten van The Jam bij de kunstzinnige muziek van The Flying Lizards.

Single Money was een instant favoriet van deze puber, al haalde het liedje in november 1979 slechts #37. Pas jááááren later ontdekte ik dat het een cover uit de stal van Motown was en veel vaker is gecoverd, tot de Beatles toe. Mijn instapversie is echter dé favo gebleven, mede door de onderkoelde spraakzang van Deborah Evans-Stickland en dat geinige optreden bij TopPop. De videoclip mag er trouwens ook zijn. In mijn beleving leek het enigszins op wat synthwavepioniers als Gary Numan deden, maar dit was toch anders. Metaliger en rap. Nou ja, zoiets dan... Het duo legde het zelf uit in 1980 bij het Australische Countdown.

Een eendagvlieg qua hits, maar het Engelse duo maakte meer albums. Dit eigenwijze en titelloze debuut biedt onder meer invloeden uit andere Europese culturen en tijden. Ik werd verrast en niet alleen omdat de albumversie van Money een stuk langer is met andere geluiden.
Nee, de opener is het in het Duits met geknepen kopstem gezongen Mandelay Song en opeens ben ik blij met de literatuurlessen van de middelbare school. Is dit niet...? Jawel, dit IS werk van Kurt Weill en Bertolt Brecht: Der Song von Mandelay, muziek uit het creatieve paradijs dat Berlijn tussen de twee wereldoorlogen in was. Om precies te zijn: 1929.
Her Story is op z'n funks met de eigenwijsheid van 1979, in het swingende TV wordt ook Frans gezongen met een muzikale invulling als een parodie op jaren '50 rock 'n' roll. Vervolgens reggae in Russia en minimalistische synths in de slotlied van kant 1, cover van Summertime Blues van rocker Eddie Cochran uit 1958. Apart hoe The Flying Lizards oude muziek in nieuwe jasjes staken.

Kant 2 opent met Money, waarna een experimenteel drieluik volgt. Eerst The Flood als een voorloper van jaren '90 drum 'n' bass. Hier is het David Cunningham die de vocalen doet. Trouble is upbeat en instrumentaal, als een vervolg van de experimenten op kant 2 van David Bowies Low. Hetzelfde maar dan als een soundscape gebeurt in Events During the Flood.
Het melodieuze Window is dan opvallend licht en vrolijk, gezongen door Evans-Stickland, om met kakafonische noise te eindigen middels All Guitars.

Nadien is The Flying Lizards in verlengde editie verschenen, maar wat ik op streaming hoor kan ik niet op Discogs vinden. Daarbij de single- (#5 in het Verenigd Koninkrijk in september '79) én 12"-versie van Money. Als geheel: eigenwijs, kunstzinnig, experimenteel. Puttend uit historie en tegelijkertijd vooruitziend.

Ik vervolg met de albums achter de nummers op mijn streaming afspeellijst. De eerstvolgende drie besprak ik al en sla ik dus over. Ik bedoel Nosferatu van Robert Williams en Strangler Hugh Cornwell, alsmede Quiet Life van Japan en single Jumping Someone Else's Train van The Cure via 1980-album Boys Don't Cry. Zo kom ik bij Alchemy, het solodebuut van de voormalige gitarist van Television, Richard Lloyd.