menu

Arctic Monkeys - Tranquility Base Hotel + Casino (2018)

mijn stem
3,55 (211)
211 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Pop
Label: Domino

  1. Star Treatment (5:54)
  2. One Point Perspective (3:28)
  3. American Sports (2:38)
  4. Tranquility Base Hotel & Casino (3:31)
  5. Golden Trunks (2:53)
  6. Four Out of Five (5:12)
  7. The World's First Ever Monster Truck Front Flip (3:00)
  8. Science Fiction (3:05)
  9. She Looks Like Fun (3:02)
  10. Batphone (4:31)
  11. The Ultracheese (3:37)
totale tijdsduur: 40:51
zoeken in:
avatar van Fathead
4,0
Ik vind het eigenlijk wel een leuke plaat, maar ik ben dan ook niet bepaald een AM-fan, misschien juist daarom. Lekker lage versnelling zit erin, lekkere bas en zo. Hij moet alleen niet teveel Bowie willen wezen, dat ligt er soms wel erg dik bovenop...

Verrassend tof, deze...

avatar van Mr. B
2,0
Wat een teleurstelling, nadat ik zo genoten heb van AM. Saai, sloom en te geforceerd. Waar is die lekkere groove gebleven? Misschien moet ik het nog een kans geven, maar ik heb nog niet echt veel in om deze nog een keer op te zetten.

avatar van UnknownPleasure
4,0
JVT schreef:
k had em na 4 luisterbeurten op 1,5* staan


Dit kan ik mij nog goed herinneren, dat waren mooie tijden.

avatar van Royalengineer
5,0
Album officieel net geen week uit en nu al 172 stemmen! Dat zie ik wel eens anders - vol verwachting klopte menigeens hart.....

avatar van Alainmestreech
Zeker geen teleurstelling deze nieuwe plaat van de Arctic Monkeys.
Mensen die klagen dat dit album niet klinkt als een Arctic Monkeys-album moeten zich misschien afvragen of zij zelf ook nog dezelfde persoon zijn dan in 2013, 2011, 2009, 2007 en 2006?
Als ze tot de conclusie komen dat dit het geval is dan is er waarschijnlijk iets mis...
Bands ontwikkelen en evalueren zich. Dat dit niet naar ieder zijn smaak is, is meer dan normaal.
Maar om het daarom een slecht album te noemen vind ik niet objectief.
Persoonlijk heb ik AM altijd het minste album gevonden (ben een van de weinige merk ik).

avatar van OscarWilde
4,5
Er zijn verschillende manieren om als band om te gaan met een hypersuccesvol album vol stadiumrock (wat een woord). Je kan verder gaan op dat elan en een stukje van je ziel verliezen door platte(re) muziek te maken (The Killers, Kings of Leon). Je kan proberen het over een andere boeg te gooien en hippe elektronische elementen toevoegen, met wisselend succes (Editors, Arcade Fire) of je kan denken "Ach ja, waarom niet? Deze wereld kan wel wat meer pseudo-Queen gebruiken" (Muse).

Voor Alex Turner was het aanvankelijk niet duidelijk welke weg hij wou bewandelen. Tot hij voor zijn dertigste verjaardag een piano kreeg van zijn manager, een Steinway. Hij schreef een resem songs waarbij de gitaar zo goed als afwezig was. De twijfel of dit wel een Arctic Monkeys-plaat kon worden werd weggenomen door gitarist Jamie Cook. Een opnamesessie in een chique Frans herenhuis later, met wat muzikale vrienden om te helpen, en Tranquility Base Hotel + Casino was geboren. Maar is het er goed vertoeven?

Het eerste punt van kritiek, dat dit geen Arctic Monkeys-album maar een veredeld soloalbum van Alex Turner zou zijn, kan makkelijk gepareerd worden. Het is ridicuul om te zeggen dat muziek niet klinkt als iets wat de band zou maken, aangezien, uhm, de band het wel degelijk heeft gemaakt. De muziekgeschiedenis wordt trouwens gedomineerd door bands en artiesten die iets helemaal anders probeerden. Wat is een Pink Floyd-album? Of een Bowie-album? Of een Beatles-album? Niet op een, twee, drie te definiëren.

Dat het een kabbelende plaat is, tot daar aan toe. Maar dat alle nummers op mekaar lijken, wat ook wel eens werd gezegd door mensen die zeer teleurgesteld waren, is ook je reinste onzin. Het is een album met een sterke cohesie, maar elk nummer heeft een eigen sfeer, een eigen gevoel dat je wel degelijk alle facetten van de fictieve maanbasis en Alex Turners al dan niet wisselende alter ego toont. En dat alter ego zingt over vanalles en nog wat, van songschrijven, tot de keerzijde van succes, technologie, de staat van de aarde (waar hij dus vanaf de maan over mijmert) of het hotel zelf, waarbij zijn lyrics eerder naar het abstracte neigen, maar daarover later meer.

Muzikaal gezien klinkt het inderdaad anders dan de vorige platen. Het verschil met het eerdere werk is waarschijnlijk nog groter dan deze tussen Humbug en de eerste twee albums. Wie al eens een recensie leest, ziet steeds dezelfde namen verschijnen: David Bowie, Serge Gainsbourg, The Beatles, Beach Boys, etc. En dat klopt allemaal ongetwijfeld. Het is veel meer dan een The Last Shadow Puppets-album, wat vaak toch wat eclectischer is. De samenwerking met de heren van Mini Mansions (Tyler Parkford en Zachary Dawes werken ook mee aan TBH+C) en Belladonna of Sadness, dat Alex Turner met/voor Alexandra Savior schreef, zijn evidentere invloeden.

De eerste twee luisterbeurten zijn inderdaad wennen, hoewel het met het vooraf aangekondigde experimenteren wel meeviel. Het nummer dat voor de reguliere AM-luisteraar (zowel de groep als het album) het meeste houvast biedt is ongetwijfeld Four out of Five, al wordt al na enkele seconden, met Turners falsetto, duidelijk dat het verwijderd is van de testosteronrock van het vorige album. Ook One Point Perspective heeft het in zich om een single te zijn, met zijn simpele pianoklanken en het gecroon van Turner.

Het geluid van de jaren ’60 komt vooral terug op het Pet Sound-achtige Golden Trunks, waarbij wel een gitaar prominent aanwezig is. The World’s First Ever Monster Truck Front Flip is, anders dan z’n titel doet vermoeden, iets dat op de latere albums van The Beatles had kunnen staan, met z’n zwierige kermismuziekachtige bridge. Het hoogtepunt van het album is, volgens uw dienaar, wel de titeltrack, waar de baslijnen van Nick O’Malley de kale piano- en synthklanken perfect aanvullen. The Ultracheese, dat het album perfect afsluit, heeft dezelfde ingehouden grandeur als sommige Orbison of Presley-nummers. Deze nummers tonen ook hoezeer elk nummer met elke luisterbeurt meer en meer op z’n plaats valt.

De teksten zijn niet de blinkvangers, want dat zou de excellente muziek en productie oneer aandoen, maar het behoort wel tot Turners beste werk tot nog toe. Ik, en ik wik mijn woorden, moet af en toe denken aan het lyrische vernuft van Jarvis Cocker, zeker aangezien hij vorig jaar nog het album Room 29 uitbracht, over een hotel waar heel wat Hollywoodsterren en andere prominente mensen hebben vertoefd.

Met Tranquility Base Hotel & Casino breiden Arctic Monkeys hun sound opnieuw uit. Het kan een pivotaal album zijn, net zoals Humbug dat was. Het kan alle kanten uit. Dit kan zorgen voor een nieuwe golf van inspiratie, of Turner kan zichzelf terugtrekken, obscure poëzie schrijven en over tien jaar nog eens een plaat maken. Waarschijnlijk zal dat laatste niet duidelijk gebeuren, maar het is wel duidelijk dat Turner de lakens meer dan ooit uitdeelt, en met een Lennon zonder een McCartney, Harrison en Starr is het maar de vraag op welke vreemde planeten AM nog gaat terechtkomen.

Arctic Monkeys – Tranquility Base Hotel + Casino | De Profundis - jverhelst.wordpress.com

avatar van Hanszel
3,5
Doorbijten Hanszel.... Nóg een keer luisteren. Of misschien gewoon even links (of een andere kant) laten liggen. Werkte bij Villains ook...

Het wil nog niet helemaal met mij en deze. Te 'arty-farty' soms. Ik hoor ook Morissey (rustig aan, ik ken alleen YATQ en wat Smiths singles) en in 'Batphone' zingt ie op geen melody wat random woorden lijkt het wel.

Maar zoals al eerder gemeld: het is vaak even geduld hebben en een paar keer (aandachtig, dan wel op de achtergrond) luisteren voordat een 20 cent muntje valt (bij gebrek aan kwartjes).

Ik ga een 3,5 geven. Kijken wat de tijd ermee doet. Score overigens nu 3,55/187

avatar van Mausie
Heerlijke reactie op RYM van dit album:

How dare you do this Alex? All us lot here in the pub think you've become a reyt ponce. Why can't you sing about Sheffield anymore and carry on wearing tracksuits? We liked it when you wore tracksuits lads. We liked it when we could jump around to your songs and throw beer on each other on a Saturday night. You see we like Indie Rock and Indie Rock only and what we like most of all is fooking BANGERS. We want BANGERS with big fuck off choruses. We want to hear I Bet You Look Good On The Dancefloor again and again and again. It never gets old to us that song. Why couldn't you just change a few keys and do something like Dancefloor again? Or just re-do it in it's original form? In fact why not just re-realease the first album every year? Summet to think about.


De rest van het bericht moet je maar op RYM checken, user weekend_Cigar_Smoker heeft het geschreven, hilarisch

Ik moet zelf nog beginnen aan dit album, de uiteenlopende reacties beginnen mij nu wel nieuwsgierig te maken.

4,5
.. and do something like Dancefloor again.


avatar van Rudi S
Mausie schreef:
Heerlijke reactie op RYM van dit album:

(quote)


De rest van het bericht moet je maar op RYM checken, user weekend_Cigar_Smoker heeft het geschreven, hilarisch

Ik moet zelf nog beginnen aan dit album, de uiteenlopende reacties beginnen mij nu wel nieuwsgierig te maken.


Ach ja hij geeft toch nog *** dus het valt best mee.

Bij het debuut was Alex 20 nu is hij 30 (of al 31) dan is alles toch anders , nog 10 keer zo'n album als het debuut maken gaat echt niet gebeuren en hoeft ook niet want die " oude" albums zijn er nog allemaal.

avatar van iHateDolphins
4,5
Wat groeit dit album zeg! Inmiddels 4,5 sterren en na het album de afgelopen week op repeat te hebben staan durf ik wel te zeggen dat American sports en de titelsong echt bij de beste AM songs horen.

4 out of 5 ook fantastisch. Zeker als je naar de tekst luistert. Naar mijn idee verwijst deze song naar voormalig bandlid Andy die in het begin van AN de band verlaten heeft. Waarom zou je anders zeggen dat het hotel (wat synoniem staat voor die album) 'slechts' 4 van de 5 sterren krijgt? Volgens mij wordt daarmee verwezen dat ze vinden dat het goed gaat met de band, maar het niet compleet is zonder hem. Ook andere regels verwijzen er naar.

Naar mijn idee probeert AM Andy weer te overtuigen bij de groep te horen, meer contact te hebben, oid.

Het eerste wat me opvalt. Is dat het een Bowie album is op op Alex zijn manier

avatar van dumb_helicopter
3,0
Ik mis wat energie en afwisseling bij deze plaat. Het blijft voor mij allemaal wat voortkabbelen. Echt slecht wordt het nooit, maar om nu te zeggen dat ik op het puntje van mijn stoel zit, wanneer ik dit album beluister? Volgende keer hopelijk wat meer dynamiek en schwung.

avatar van Royalengineer
5,0
Inmiddels eerste week na verschijnen van dit album verstreken. Degenen die tot nu toe hun mening over dit album gegeven (7 stuks) bij elkaar opgeteld en gedeeld door 7; gemiddeld 4 sterren, en dat verdient dit album zeker. 3.55 doet geen eer aan dit album toekomen!

avatar van mattman
3,0
Royalengineer schreef:
Inmiddels eerste week na verschijnen van dit album verstreken. Degenen die tot nu toe hun mening over dit album gegeven (7 stuks) bij elkaar opgeteld en gedeeld door 7; gemiddeld 4 sterren, en dat verdient dit album zeker. 3.55 doet geen eer aan dit album toekomen!


Is een nette score toch? Vind dit album echt de definitie van een 6je.

Nee, niet omdat het 'geen energie' heeft ofzo. Want ik vind dat hier wél een soort spanning/energie in zit. Ik kan héél goed genieten van trage, uitgesponnen platen die mikken op het zondagsgevoel in plaats van op de festivalweides. Maar ik vind ook dat er wat dat betreft al veel betere muziek gemaakt is. Ik vind de stem van Alex een stuk minder boeiend dan die van pakweg Serge Gainsbourg, Scott Walker, Nick Cave of Leonard Cohen. En de productie is een stuk minder interessant dan wat inspiratiebronnen Pet Sounds, Born To Be With You, The White Album, Histoire De Melodie Nelson en Something Special.

Pas op: vind het nog altijd een goede plaat, en vooral voor de lef om deze te maken verdient al een voldoende. Dat en de sterke opener en afsluiters van deze plaat.

avatar van Dance Lover
Zo`n Four out of Five klinkt niet slecht, inderdaad erg Bowieësk. Alleen mis ik ook energie en het hebben van een eigen smoel. Keek voor de grap hoe oud de zanger nu is, 32 jaar en dan maak je dit. Tja.

avatar van coldwarkids
3,0
mattman schreef:
(quote)


Is een nette score toch? Vind dit album echt de definitie van een 6je.



Ja dat sowieso. Dit moet AM voortaan maar niet meer doen! Ach ze hebben het iig geprobeerd! Maar dat gecroon moet Alex ook niet meer doen! Al met al zet ik de LP af en toe ff op. De eerste 5 nummers zijn sowieso aan de goede kant.

avatar van SirPsychoSexy
Royalengineer schreef:
Inmiddels eerste week na verschijnen van dit album verstreken. Degenen die tot nu toe hun mening over dit album gegeven (7 stuks) bij elkaar opgeteld en gedeeld door 7; gemiddeld 4 sterren, en dat verdient dit album zeker. 3.55 doet geen eer aan dit album toekomen!
Dat zegt natuurlijk ook niet zo veel. Het zijn vaak de mensen die het meest enthousiast zijn over een plaat die sneller geneigd gaan zijn om er een recensie over te schrijven.

Persoonlijk waardeer ik het wel dat deze groep weigert om op 2 albums hetzelfde te klinken, en Tranquility Base is opnieuw een gewaagde stijlbreuk ten opzichte van zijn (voor mij lauwe) voorganger, maar echt indruk maken doet het hier alvast niet. Daarvoor kabbelt het instrumentaal vaak nogal anoniem door op de achtergrond (ondanks wat plezierig baswerk) en kunnen de nogal stuntelige teksten van meneer Turner, op eerder werk toch scherp met de pen, hier simpelweg te weinig beklijven. Als we hier dan 5 jaar op moesten wachten...

avatar van thrm
2,0
Royalengineer schreef:
Inmiddels eerste week na verschijnen van dit album verstreken. Degenen die tot nu toe hun mening over dit album gegeven (7 stuks) bij elkaar opgeteld en gedeeld door 7; gemiddeld 4 sterren, en dat verdient dit album zeker. 3.55 doet geen eer aan dit album toekomen!



HAHA

avatar van stoepkrijt
Op het eerste gehoor vallen me een paar dingen op:

1. Arctic Monkeys heeft wéér een geheel eigen en geheel nieuwe sound weten te ontwikkelen en dat vind ik bewonderenswaardig. AM was vuig, rauw en deed in alles Amerikaans aan, Tranquility Base is stijlvol en chique. AM was bakkebaarden en leren jacks, Tranquility Base is witte kostuums met diamantjes en andere glitters.
2. Arctic Monkeys is geen rockband meer.
3. Alex Turner is het zingen verleerd en praat alleen nog maar.
4. De muziek is saai geworden.

Oké, misschien formuleer ik die laatste drie punten iets te stellig, maar de richting die de band is opgegaan is duidelijk. Ik vind het verre van boeiend en sommige passages roepen zelfs irritatie bij me op. Nee, de eerste indruk is niet best en het doet pijn om dat te constateren.

Gast
geplaatst: vandaag om 23:46 uur

geplaatst: vandaag om 23:46 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.