Deafheaven - Ordinary Corrupt Human Love (2018)

Encyclopaedia Metallum helpt mij weer es uit de brand, dit is post-black metal.

Ik dacht Sunbather goed te vinden, maar ergens vind ik dit gewoon nog een tikje beter. De ingrediënten die Sunbather zo enorm baanbrekend en geweldig maken komen hier wederom aan bod, maar met een snufje extra avontuurlijkheid en een lepeltje meer progressiviteit. Dat resulteert in een, voor Deafheaven begrippen uiteraard, heel herkenbaar geluid, met dus een kleine twist. En die twist is nou net hetgeen dat hier bij mij in heel, heel goede aard valt.

Zoals gezegd vind ik dit misschien wel beter als Sunbather, ondanks dat ik deze, omwille van het gebrek aan geschiedenis dat ik met dit album heb opgebouwd, 'maar' vier sterren geef en Sunbather 4.5 sterren. Deze zou wel eens op de maximale score kunnen afstevenen. Wat een gruwelijk goede plaat.

Sunbather is een hele speciale plaat voor mij, maar ik snap compleet als je dit je favoriete Deafheaven-plaat zou worden. Dit is voor mij ook de sterkste Deafheaven-plaat qua songwriting en uitvoering, waarin ze inderdaad net dat stapje verder gaan qua (sub)genrecombinaties en vooral de souplesse waarop ze dit doen. Het is jammer dat ze deze meer avontuurlijke aanpak (nog) niet hebben doorgezet, maar je weet bij Deafheaven nooit waar het heen gaat. In 2019 brachten ze namelijk ook de single Black Brick uit, en dat is compleet blackmetal (en zelfs thrashmetal) en met afstand de hardste track die Deafheaven ooit uitbracht. Ik zie het nog gebeuren dat na de dreampop/shoegazerichting van Infinite Granite de meest ''metal'' plaat van de band zal verschijnen.

Je maakt me nu wel nieuwsgierig naar de redenering die achter je uitspraak staat dat Sunbather een zeer speciale plaat van je (getuige van de hoge notering in je top tien). Ik ben het verder volledig eens met je betoog; deze plaat klinkt als dé uitgekristalliseerde stijl die op Sunbather al te horen, waarmee ik niet wil insinueren dat laatstgenoemde plaat 'onvolwassen' is of iets dergelijks.

Ik ben inderdaad ook benieuwd naar welke richting Deafheaven opgaat. De laatste plaat vond ik maar niks, maar dit is zeker een band die vol verrassingen zit. We wachten het af...

Het is niet dat ik een bepaalde speciale herinnering heb aan Sunbather, maar de plaat maakte gewoon een enorme impact op mij (en velen). Als ik naar mijn Last FM kijk, behoren de nummers van Sunbather tot mijn meest beluisterde van de laatste tien jaar. Ik luisterde ten tijde van het debuutalbum (Roads to Judah) al naar Deafheaven, dat was een fantastisch album. Toch was Dream House als voorproefje ineens een gigantische stap vooruit, ik kan me herinneren dat ik dat nummer op de releasedag van de single uren achter elkaar heb geluisterd. Toen de plaat uitkwam had ik bij ieder regulier nummer hetzelfde gevoel als bij Dream House, en misschien zelfs wel sterker. Het is een plaat die letterlijk alles aantikt dat ik in een rock/metalplaat wil: het is doorleefd, emotioneel, kleurrijk, melancholisch, dromerig, ijzig. Ook blijf ik het speciaal vinden dat ik de band, terwijl de pers over elkaar heen tuimelde om Sunbather compleet in de hemel te prijzen (het was het hoogst beoordeelde album door critici in 2013), ze in een uitverkocht klein zaaltje het materiaal zag spelen, net voor de doorbraak.

Wat Deafheaven daarna heel slim heeft gedaan is om niet meer proberen een Sunbather te maken. Ik heb minder die emotionele connectie met deze plaat, maar hier wordt dat weer gecompenseerd door onconventionele genrecombinaties en dynamische songwriting.

Ik was destijds ook in dat zaaltje Blijft een memorabel optreden. Al waren een set oordoppen geen overbodige luxe.

Je verhaal is voor mij reden genoeg de plaat weer eens op de platenspeler te leggen Don, ik zal ervan genieten!

I'm reluctant to stay sad
Life beyond is a field
A field of flowers
A field of flowers
Life beyond is a field

Bovenstaande tekst is een excerpt uit het nummer Honeycomb, waarin staat beschreven dat wanneer je de kracht vindt om je over je eigen ellende heen te zetten, er een beter leven op je staat te wachten wanneer het allemaal voorbij is. Het is de kernboodschap van een album dat de naam Ordinary Corrupt Human Love draagt.

Een emotioneel rollercoaster, dat is wat deze plaat is, waarbij tranen rijkelijk vloeien als storm bij heldere hemel. Ordinary Corrupt Human Love, een titel die hier volledig op zijn plaats is. Alle puzzelstukjes vallen bij mij nu, op deze avond, volledig op hun plek. Er gebeuren dingen tussen jezelf en de persoon van wie je houdt die je liever niet ziet gebeuren. Je wilt voor elkaar gaan; je hoort bij elkaar, je houdt van elkaar, je kan niet zonder elkaar. Maar je voelt je machteloos door alles wat is gebeurd, de pijnlijke geschiedenis tussen jezelf en je geliefde. 'Ordinary', je bent beide maar mens, gewoon, zoals iedereen. 'Corrupt', mensen kunnen vreselijke individuen zijn die elkaar tot in het diepste van hun zijn pijn weten te doen. 'Human', mens tegen mens; levende, denkende en voelende wezens die zich kunnen binden aan een soortgenoot. 'Love', een term die je het liefst nooit meer wilt horen of voor altijd wilt omarmen, afhankelijk van de tijd en de plaats waar je je in bevindt. Ordinary Corrupt Human Love vertelt dit verhaal van menselijke liefde, dat altijd met vallen en opstaan is, met pijnlijke momenten die je het liefst nooit wilt meemaken en graag wilt vergeten. Het vertelt een verhaal van het oneerlijke aspect van liefde, wanneer dingen gebeuren zoals je niet wilt dat ze gebeuren.

Pure afschuw, spijt, berouw, machteloosheid, eenzaamheid en een gevoel van bedrog worden dus gereflecteerd in het muzikale schouwspel gecreëerd door Deafheaven. Deze emoties worden begeleid door een bitterzoete melancholische, vrolijke ondertoon die dit album kleurt. Die ondertoon vormt de impliciete boodschap van Ordinary Corrupt Human Love; het is nu allemaal ruk en het voelt op dit ogenblik alsof je leven langzaam om je heen aan het afbrokkelen is. Maar het komt goed, hoewel je je dat nu nooit zou kunnen bedenken.

Ordinary Corrupt Human Love weet deze emoties keihard, zonder enige vorm van berouw, je te doen voelen. Een pijnlijke, confronterende ervaring wanneer je zelf middenin een dergelijke situatie zit (sprekende uit ervaring). Daarom is Ordinary Corrupt Human Love een plaat om diep te koesteren, omdat dit album helpt de situatie te verzachten en het aanspoort om de wonden te likken die diep in het hart gekerfd zijn. Niet wetende of deze wonden ooit volledig zullen en kunnen herstellen, geeft Ordinary Corrupt Human Love toch het gevoel dat het mogelijk is, dat alles weer zou kunnen zijn zoals het was. Gelukkig, zonder zorgen, samen zijn met elkaar. Het is de bitterzoete melancholie die als een sluier over het album hangt, een sluier die een ver vervlogen ideaal representeert. Een ideaal van liefde, trouw, onvoorwaardelijkheid, en gelukkig zijn.

Het voelt goed emoties van je af te schrijven. Wetende dat die emoties na plaatsing van dit bericht wederom de kop op zullen spelen, voelt het fijn de zorgen even te vergeten. Al is het maar voor enkele luttele minuten. Coherentie en logica zijn ver te zoeken in dit bericht, aangezien woorden momenteel bijna automatisch uit mijn vingers komen; dit is wat er nu gevoeld en gedacht wordt, op dit moment. Een 'spraakwaterval', dat is wat het is, alleen nu virtueel. Een persoonlijker bericht heb ik vooralsnog niet op deze website geplaatst, maar Ordinary Corrupt Human Love verdient het. Deafheaven heeft me even laten voelen hoezeer muziek kan resoneren met emoties die uit je diepste zelf komen. Dat is een ervaring die ik niet snel zal vergeten en waar ik de band voor wil bedanken.

Keiharde emoties vermengd met een bitterzoete 'alles-komt-goed'-melancholie. Denk terug aan hoe het was, aan de tijd toen het goed was. Streef dat ideaal na, met alles wat je hebt, en geef de opgelopen wonden de tijd zich te genezen. Littekens zullen blijven, maar dat zijn slechts visuele overblijfselen van een tijd die je achter je wilt laten. Die je hebt verwerkt en hebt geaccepteerd. Een mooie en voor mij relevante boodschap die Deafheaven me laat zien, horen en voelen. In het nummer You Without End zien we deze boodschap wederom terugkomen:

Let it go as it grows on forever
And let it go
Let it go as it grows
Breathe it in
Let it go as it grows on forever
And we breathe it in
And we breathe it in

And then the world will grow
And then the world will grow
And then the world will know
Of all true love, true

Zo komen we terug bij de tekst uit Honeycomb waarmee deze emotioneel beladen bespreking is begonnen. Zodra je je over je ellende heen zet, zullen er betere tijden aanbreken. Het komt altijd goed, ook al is dat nu niet voor te stellen. Dat, dat is de hoop waar ik me nu aan vast ga klampen.

5*

Damn ABDrums, mooi geschreven. Gelukkig is er muziek om je aan vast te klampen in die tijden. Heel veel sterkte

helemaal mee eens, echt muziek voor ketters

jwz

You without end

Honeycomb

10 november nog es live. Zin an.

Pohh jaloers op je. Ejaculatie gegarandeerd daar.