Deafheaven - Ordinary Corrupt Human Love (2018)

De eerste momenten van een plaat zijn ontzettend belangrijk. Anno 2018 al helemaal met luisteraars die denken binnen dertig seconden al te weten of ze iets goed vinden of niet.

Deafheaven weet vanaf de eerste tonen een sfeer neer te zetten die er voor zorgt dat ik aan de speakers gekluisterd zit. De duisternis van New Bermuda verdween geleidelijk aan op Gifts for the Earth (de slottrack van die plaat) en het lijkt wel alsof You Without End hier naadloos op aansluit. Gifts for the Earth was een experimentele track die wat mij betreft een zwakke broeder was op New Bermuda. Elementen die niet lekker in elkaar grepen en een finale die iets te veel kampvuurakkoorden opriep. Het leek alsof Deafheaven echt eens iets nieuws wilde doen, maar daar niet te ver in durfde.

Dat is met de intrede van Ordinary Corrupt Human Love helemaal verleden tijd. Zonnestralen komen nu in zijn totaliteit binnen tijdens You Without End. De piano is overheersend, weemoedige post-rockgitaren en slidegitaren ebben de track in, classic rockgitaarsolo's worden op de luisteraar afgevuurd in combinatie met cleane vocalen en de raspende vocalen van George Clarke. Het is zelfs ronduit episch te noemen. Dit is hoe je een plaat opent. Laten horen waar je als band momenteel zit en de luisteraar razend benieuwd maken naar wat er nog gaat volgen.

Op Ordinary Corrupt Human Love hoor je een Deafheaven die overduidelijk veel plezier heeft in het maken van muziek en zeer comfortabel in zijn doen is. Dat is na de melancholie en zwaarmoedigheid van de eerste drie platen een verademing om te horen. Wie Deafheaven al vanaf het begin volgt weet dat ze bekend staan om hun lange tracks met veel veranderingen in ritme en dynamiek. Dat is nog steeds zo, maar nu weten ze de luisteraar bij vlagen echt enorm te verrassen. Twists die eigenlijk compleet niet zouden moeten werken, maar heerlijk klinken.

Het schoolvoorbeeld daarvan is bijvoorbeeld de knallende melancholische blackmetalpassage in Honeycomb die door een enerverende roffel van drummer Daniel Tracy ineens in een alternatieve rockpassage gestuurd wordt die ook van Foo Fighters zou kunnen zijn met een gitaarsolo à la J Mascis van Dinosaur Jr. Het geheel wordt afgesloten met een bloedmooie post-rockpassage die het dromerigste werk van Mogwai en The Smashing Pumpkins ten tijde van Siamese Dream combineert. Het begin van Canary Yellow vloeit naadloos over in de slotfase van Honeycomb en klinkt in zijn meest furieuze passages waarin Tracy zijn dubbele basdrums laat rollen en zijn blastbeats op hoge snelheden afvuurt nog steeds rete-melodieus. Ook eindigt de track met een grootse finale met cleane vocalen die gemaakt zijn om mee te brullen.

Gitarist Kerry McCoy laat hier horen dat hij een ontzettend goede en vooral creatieve gitarist is. Zelfs binnen het blackmetal-idioom dat nog aanwezig is hoor je meer Kevin Shields (My Bloody Valentine), Billy Corgan (The Smashing Pumpkins) en Johnny Marr (The Smiths) doorsijpelen dan de Noorse blackmetalgitaristen uit de jaren '90. Ordinary Corrupt Human Love is dan ook de eerste Deafheaven-plaat waarop de blackmetalpassages een accent zijn in plaats van de hoofdmoot van de plaat. Dat was op Roads to Judah, Sunbather en New Bermuda wel anders. Alleen de track Glint gaat wat dieper in de zwarte metalen en zou ook thuis kunnen horen op Sunbather en New Bermuda. Post-rock en shoegaze regeren op Ordinary Corrupt Human Love. Worthless Animal neemt een bezwerende en adembenemend lange postrockaanloop voordat de boel volledig losbarst en de track Near is puur shoegaze à la Slowdive met de bijbehorende golvende gitaarpartijen en semi-gefluisterde vocalen.

Night People is misschien wel de grootste uitstap die Deafheaven heeft gedaan op een plaat tot nu toe. Moderne gothickoningin Chelsea Wolfe gaat in duet met George Clarke. Wordt dat een geval ''Beauty and the Beast''? Alles behalve. Clarke laat horen een prachtige cleane stem te hebben die een melancholie heeft van de post-punk en new-wave-zangers in de jaren '80. Ook het minimalistische instrumentale gedeelte past perfect bij die sfeer, behoorlijk Depeche Mode-achtig. Het laat horen dat het spectrum van Deafheaven alsmaar verbreed wordt en we lang nog niet alles hebben gehoord.

Ordinary Corrupt Human Love is de meest avontuurlijke Deafheaven-plaat tot nu toe. Het is een valkuil om een mijlpaal genaamd Sunbather iedere keer proberen na te bootsen, maar daar trappen ze niet in. De hele genrediscussie bij Deafheaven is inmiddels irrelevant, deze band maakt ''Deafheaven''. Een volledig eigen sound die inmiddels flink wat sporen heeft achtergelaten bij jongere bands. Luister bijvoorbeeld naar het debuut van het Deense MØL van dit jaar. Wanneer je na nog maar acht jaar bestaansgeschiedenis al zo'n stempel achterlaat op het metal-landschap, simultaan de bekrompenheid én de ruimdenkendheid van de metalfan rondom imago en sound blootlegt én vier ijzersterke albums op rij maakt mag je een grote band genoemd worden.

Deafheaven is voor mij echt zo'n musicmeter bandje. Ze scoren hier altijd vrij hoog, maar daarbuiten hoor ik niemand die er echt positief over is. Op een muzieksite stonden ze vrij hoog in een lijstje met 'hipster' black metal bands, een subgenre dat werd beschreven als iets dat veel haat ontvangt van trve cvlt fans. In hoeverre dat waar is zou ik niet weten. Toen ze in 2014 op Fortarock speelden wilde ik even kijken, puur uit nieuwsgierigheid. Daar stond een zouteloze, saaie band te spelen op het podium, met nul uitstraling en nul passie. De zanger leunde het hele optreden maar wat op zijn microfoon terwijl die zijn partijen schreeuwde op de meest obligate manier, en de rest van de band keek alleen maar naar het eigen instrument en stond helemaal stil. Geen contact met elkaar, geen contact met publiek. Ik kon het mijn vriendengroep niet kwalijk nemen dat ze weer verder wilden lopen.

Studio vond ik de band eigenlijk ook nooit super, al hoorde ik wel dat het goed was. Met Ordinary Corrupt Human Love maken ze hun muziek echter wat toegankelijker met de nodige pop elementen en catchy hooks. Dit kan ik een stuk beter hebben dan de vorige, en leent zich voor wat meer luisterbeurten. De opener alleen al verraste me compleet met die prachtige sologitaar, en met nummers als 'Honeycomb' of 'Worthless Animal' kan ik me ook eindeloos vermaken. Het lijkt wel alsof de stampende black metal hier wat meer kan ademen en beter gedoseerd is, met een flinke lading melodie erop, en zweverige postrock. Eindelijk kan ik nu ook zien waarom Deafheaven hier dus zoveel liefde ontvangt, want het is wel degelijk verfrissend en grensopzoekend. Waar indie bands me vaak te zeikerig en tam blijven, en black metal soms te ondynamisch door blijft rammen, weet Deafheaven een goed midden te vinden.

I'm reluctant to stay sad
Life beyond is a field
A field of flowers
A field of flowers
Life beyond is a field

Bovenstaande tekst is een excerpt uit het nummer Honeycomb, waarin staat beschreven dat wanneer je de kracht vindt om je over je eigen ellende heen te zetten, er een beter leven op je staat te wachten wanneer het allemaal voorbij is. Het is de kernboodschap van een album dat de naam Ordinary Corrupt Human Love draagt.

Een emotioneel rollercoaster, dat is wat deze plaat is, waarbij tranen rijkelijk vloeien als storm bij heldere hemel. Ordinary Corrupt Human Love, een titel die hier volledig op zijn plaats is. Alle puzzelstukjes vallen bij mij nu, op deze avond, volledig op hun plek. Er gebeuren dingen tussen jezelf en de persoon van wie je houdt die je liever niet ziet gebeuren. Je wilt voor elkaar gaan; je hoort bij elkaar, je houdt van elkaar, je kan niet zonder elkaar. Maar je voelt je machteloos door alles wat is gebeurd, de pijnlijke geschiedenis tussen jezelf en je geliefde. 'Ordinary', je bent beide maar mens, gewoon, zoals iedereen. 'Corrupt', mensen kunnen vreselijke individuen zijn die elkaar tot in het diepste van hun zijn pijn weten te doen. 'Human', mens tegen mens; levende, denkende en voelende wezens die zich kunnen binden aan een soortgenoot. 'Love', een term die je het liefst nooit meer wilt horen of voor altijd wilt omarmen, afhankelijk van de tijd en de plaats waar je je in bevindt. Ordinary Corrupt Human Love vertelt dit verhaal van menselijke liefde, dat altijd met vallen en opstaan is, met pijnlijke momenten die je het liefst nooit wilt meemaken en graag wilt vergeten. Het vertelt een verhaal van het oneerlijke aspect van liefde, wanneer dingen gebeuren zoals je niet wilt dat ze gebeuren.

Pure afschuw, spijt, berouw, machteloosheid, eenzaamheid en een gevoel van bedrog worden dus gereflecteerd in het muzikale schouwspel gecreëerd door Deafheaven. Deze emoties worden begeleid door een bitterzoete melancholische, vrolijke ondertoon die dit album kleurt. Die ondertoon vormt de impliciete boodschap van Ordinary Corrupt Human Love; het is nu allemaal ruk en het voelt op dit ogenblik alsof je leven langzaam om je heen aan het afbrokkelen is. Maar het komt goed, hoewel je je dat nu nooit zou kunnen bedenken.

Ordinary Corrupt Human Love weet deze emoties keihard, zonder enige vorm van berouw, je te doen voelen. Een pijnlijke, confronterende ervaring wanneer je zelf middenin een dergelijke situatie zit (sprekende uit ervaring). Daarom is Ordinary Corrupt Human Love een plaat om diep te koesteren, omdat dit album helpt de situatie te verzachten en het aanspoort om de wonden te likken die diep in het hart gekerfd zijn. Niet wetende of deze wonden ooit volledig zullen en kunnen herstellen, geeft Ordinary Corrupt Human Love toch het gevoel dat het mogelijk is, dat alles weer zou kunnen zijn zoals het was. Gelukkig, zonder zorgen, samen zijn met elkaar. Het is de bitterzoete melancholie die als een sluier over het album hangt, een sluier die een ver vervlogen ideaal representeert. Een ideaal van liefde, trouw, onvoorwaardelijkheid, en gelukkig zijn.

Het voelt goed emoties van je af te schrijven. Wetende dat die emoties na plaatsing van dit bericht wederom de kop op zullen spelen, voelt het fijn de zorgen even te vergeten. Al is het maar voor enkele luttele minuten. Coherentie en logica zijn ver te zoeken in dit bericht, aangezien woorden momenteel bijna automatisch uit mijn vingers komen; dit is wat er nu gevoeld en gedacht wordt, op dit moment. Een 'spraakwaterval', dat is wat het is, alleen nu virtueel. Een persoonlijker bericht heb ik vooralsnog niet op deze website geplaatst, maar Ordinary Corrupt Human Love verdient het. Deafheaven heeft me even laten voelen hoezeer muziek kan resoneren met emoties die uit je diepste zelf komen. Dat is een ervaring die ik niet snel zal vergeten en waar ik de band voor wil bedanken.

Keiharde emoties vermengd met een bitterzoete 'alles-komt-goed'-melancholie. Denk terug aan hoe het was, aan de tijd toen het goed was. Streef dat ideaal na, met alles wat je hebt, en geef de opgelopen wonden de tijd zich te genezen. Littekens zullen blijven, maar dat zijn slechts visuele overblijfselen van een tijd die je achter je wilt laten. Die je hebt verwerkt en hebt geaccepteerd. Een mooie en voor mij relevante boodschap die Deafheaven me laat zien, horen en voelen. In het nummer You Without End zien we deze boodschap wederom terugkomen:

Let it go as it grows on forever
And let it go
Let it go as it grows
Breathe it in
Let it go as it grows on forever
And we breathe it in
And we breathe it in

And then the world will grow
And then the world will grow
And then the world will know
Of all true love, true

Zo komen we terug bij de tekst uit Honeycomb waarmee deze emotioneel beladen bespreking is begonnen. Zodra je je over je ellende heen zet, zullen er betere tijden aanbreken. Het komt altijd goed, ook al is dat nu niet voor te stellen. Dat, dat is de hoop waar ik me nu aan vast ga klampen.

5*