Deafheaven - Ordinary Corrupt Human Love (2018)

Nee, en metal kan ook enorm divers zijn he?

Nietus. Gifts For The Earth van New Bermuda heeft al een onmiskenbare Cure-vibe. Tenzij je The Cure geen pop vindt.

De singles eens even opgezet. Erg goede mix van black metal en post rock. Duidelijk meer metal dan rock, dus het lijkt me logisch het genre te veranderen van rock in metal/rock.

Ik ben niet zo van de hokjes en heb al helemaal geen zin in een discussie over wat wel metal/rock/pop is, maar The Cure is in mijn ogen geen pop nee

Eens ,The Cure is hiphop.

Oei, helemaal gemist dat dit album eraan kwam! Voor mijn gevoel was hun vorige album nog niet eens zo oud, maar die blijkt toch alweer uit 2015 te stammen.

Ik vraag me af hoe 'mainstream' hun blackmetal op dit album inmiddels geworden is, want dat is wel een ontwikkeling die wat mij betreft in de lijn der verwachting ligt.

Naar die samenwerking met Chelsea Wolfe ben ik trouwens erg benieuwd! Hoe bruut zou die klinken?

Lees mijn recensie op pagina 1 en je weet meer.

Super bruut!!!!

Begin voorzichtig met 4,5

Ik had nog nooit van deze Noren gehoord. Door Don C. zijn uitgebreide review en 4,5* was ik enigszins geïnteresseerd en toen ik de link van kanarie geel zag kon ik niet anders dan mijn rechterwijsvinger even naar beneden bewegen.
Bij 2:34 dacht ik WTF gebeurt hier? Tot dan toe was het leuke tingel-tangel muziek. Grappige beelden, blaadjes die omhoog en omlaag dwarrelden en wel een lichte dreiging van iets post-rockerigs maar niet dat je zit af te tellen tot wanneer de knal komt. Maar dan is er ineens een soort grunt/schreeuw en ruige gitaren. Het doet me ergens aan denken maar het is te divers om erop te komen. Soms zelfs Fear Factory drumwerk en die zang lijkt in de verte op Amorphis misschien...
Anyway, dit greep me zo aan dat voordat het nummer afgelopen was ik dit bericht al aan het schrijven was, NADAT ik 'm al besteld heb. Dit lijkt me wel iets dat vanaf cd, op een goeie stereo stukken beter uit de verf komt dan een 'gepindakaasde' versie. (gebruikt men die term nog trouwens? ik doe niet aan spotify dus het is of kopen of pindakazen...)
Maar in ieder geval: na nog meer reviews en opmerkingen over dit album gelezen te hebben kan ik niet wachten tot ie binnen is. Tot die tijd toch maar 'audiofoob' luisteren via bijvoorbeeld dit: Deafheaven - Ordinary Corrupt Human Love (Full Album Stream) - YouTube

Ik denk dat ik dit wel mooi ga vinden...

Ik ga geen cijfer geven. Deze plaat krijgt enorm goede recensies. Alleen kan ik de zang niet uitstaan. Ze zingt alsof ze de duivel zelf is. Maar ja, dat is waarschijnlijk death metal.....

Hebben we het over dezelfde band? Ze stonden twee jaar geleden met Myrkur in het voorprogramma, dat dan weer wel.

En dan citeer je niet eens ‘death metal’, al kan dat als grap bedoeld zijn.

Ik vind het allemaal wel mooi, maar kan de kerkbranden en de moord op de gitarist door de bassist maar niet van me afzetten.

Mijn eerste kennismaking met Deafheaven was in 2013 met Sunbather. Na de vele lyrische berichten van zowel de metalheads als de casual rockers wilde ik toch wel eens weten wat er nou zo goed was. Nog voordat het eerste nummer afgelopen was heb ik de boel weer uitgezet. Niet om aan te horen dacht ik toen nog. Nu 5 jaar verder zie ik de naam Deafheaven weer voorbij komen en opnieuw met lyrische berichten overal. Wat doe je dan? Juist je gaat het gewoon opnieuw proberen.

Een voordeel is dat ik in die 5 jaar tijd nieuwe muziek heb leren kennen, muziek die me klaargestoomd heeft om Deafheaven beter te kunnen waarderen zo blijkt. Een van de grootste irritatiepunten die ik ten tijde van Sunbather had was de zang (om het maar een naam te geven). Hoewel ik het geschreeuw en gegil (wat bij vlagen aan een varken doet denken) nog steeds niet hoog waardeer kan ik het nu wel beter hebben. En dat zorgt ervoor dat er ruimte en tijd ontstaat om andere kwaliteiten in de muziek te vinden.

Een van de kwaliteiten die ik hoor (en met terugwerkende kracht ook in de Sunbather en New Bermuda) is de sfeer die gecreëerd wordt. De lange uitgerekte muzikale stukken zorgen voor een heerlijk dromerige sfeer en de wisseling tussen snel, rustig, hard, kalm, zacht, agressief en beheerst helpen daar allemaal aan mee. Bij vlagen doet dit wat denken aan Godspeed you Black Emperor, maar ook Opeth komt bij mij opdagen.
Dankzij die sfeer wordt je makkelijk het album ingetrokken en omdat de zang niet op de voorgrond is die stoorfactor vele kleiner. Dat heeft als resultaat dat ik de gehele speelduur in een soort trance het album beleef.
Andere noemenswaardig punten zijn de cleane zang (welke ze van mij vaker mogen laten terugkomen), de instrument beheersing en de progressieve insteek van de muziek. Ik durf te stellen dat Deafheaven progressiever is dan de meeste progressieve band die er rondlopen. Iets wat door de discussie over welk genre dit eigenlijk is ook wel bevestigd wordt.

Met Ordinary Corrupt Human Love heeft Deafheaven een perfecte instap plaat afgeleverd. Daarmee trekken ze mij na 5 jaar eindelijk over de streep en nodigen ze uit om de oudere albums ook te proberen. Het grootste nadeel blijft de zang aangezien ik die lang niet altijd goed kan hebben. Dat nekt de plaat dan ook om veel beluisterd te worden, een juiste instelling om te luisteren is wel een vereiste. Een nummer zoals Near doet het daarom veel beter dan een Canary yellow, hoe prachtig dat laatste nummer ook is.

Ik onthoud mij voorlopig nog even van een cijfer. Ik wil eerst eens zien hoe dit album blijft beklijven en de vorige albums een kans geven.

Holy shit! Ik ben echt blij met de nieuwe Deafheaven, maar ik wil je ook bedanken voor deze tip, want MØL is mij volledig ontgaan, maar wat een geweldig album is dat, niet normaal! Die gaat ook mega hoog in mijn eindlijst komen van dit jaar. Had een beetje hetzelfde effect op me als het debuut van Astronoid 2 jaar terug.

Het zijn geen Noren! Ik had het verkeerd begrepen denk ik in Don Cappuccino zijn uitgebreide post op pagina 1; "Zelfs binnen het blackmetal-idioom dat nog aanwezig is hoor je meer Kevin Shields (My Bloody Valentine), Billy Corgan (The Smashing Pumpkins) en Johnny Marr (The Smiths) doorsijpelen dan de Noorse blackmetalgitaristen uit de jaren '90. "

Hoe dan ook, indrukwekkend plaatje. Niet iets om te ontdekken terwijl je op je papa-dag voor jonge spelende kinderen zorgt (input overload. Hoewel ik de kinders zelf wel vaker blootstel aan dit soort herrie. Jong geleerd enzo...) maar tijdens het werk (kantoorbaan, koptelefoon op) gaat het prima.

Bijzonder genre ook trouwens; is het post-rock? Is het black of death metal? Ik denk dat het zwarte post-metal is Veel niet-alledaagse combinaties van invloeden en referenties bij te bedenken. Lees Don zijn review nog maar eens op de vorige pagina.

Op Polycarbonaat is ie nog niet binnen (dodax duurt altijd even) dus ik moet het online doen. Prima, al zijn de reclames soms wel echt een lompe 'wekker' uit de wereld van deze bijzonder fijne tyfusherrie.

Wat een bereplaat. Ik had (zoals ook door andere leden is beschreven) ten tijde van Sunbather nog veel last van de "zang". Ik was bij New Bermuda al om en kon daardoor ook Sunbather herwaarderen. De nieuwe vind ik bijkans nog beter! Ook de zang(clean/grunt) vind ik er bij passen. Al zou ik het best interessant vinden als ze de hele plaat nogmaals op nemen met Sivert Hoyem op zang. Zou prima passen.

Na een aantal luisterbeurten wat eerste bevindingen. Ik vind het knap hoe Deafheaven op elk album dezelfde elementen gebruikt (black metal, post-rock, shoegaze, britpop, alternatieve 90s-rock, indierock), maar dat elk album toch anders klinkt. Dit heeft vooral te maken met hoe de verhouding tussen die ingrediënten per album verschuift. De eerste twee albums mixen vooral black metal en post-rock, terwijl New Bermuda en deze zich meer richten op shoegaze, indierock en jaren ‘90 rock.

Toch klinkt dit album weer heel anders dan New Bermuda, wat een veel donkerdere plaat was in mijn beleving. Op dit album zijn de metalstukken voor mijn gevoel minder sterk aanwezig en vaak ook wat luchtiger, doordat ook bij deze stukken het gitaarwerk vaak meer wegheeft van Smashing Pumpkins dan van Mayhem. Hierdoor mis ik een beetje de intensiteit van de vorige albums (hoewel Glint er lekker op los beukt.

De eerste twee platen, waar de nadruk op post-rock wat groter was, voelen voor mij wel wat organischer dan dit album. Waar op Sunbather ook de rustige stukken voor mij helemaal raak waren, worden ze hier soms wat te clichématig en melodramatisch voor mijn gevoel (met name de opener heeft hier last van). Aan de andere kant gaan de shoegaze/wave-ballads Near en Night People er wel prima in. Het stadionrock meebrul outro van Canary Yellow is er bij mij ook een stapje over.

Neemt niet weg dat er toch weer genoeg te genieten is op dit toch sterke album, vooral Glint en Honeycomb zijn erg sterk. Het gekrijs en gegrom van Clarke zijn sowieso sterk, maar ook het drumwerk is weer de drijvende kracht. Het is misschien ook niet eerlijk om al hun werk met het exceptionele Sunbather te vergelijken. Ik wacht nog even met stemmen, maar neig naar 4*

Als ik dit album in perspectief moet plaatsen zou ik zeggen dat dit album een stuk melodieuzer is dan hun eerdere werk. Tussen Roads to Judah en Sunbather is al een grote stap in deze richting gezet, met Ordinary Corrupt Human Love gaat de band nóg een stap verder. Het maakt hun verschroeiende metal langzaamaan steeds toegankelijker, maar zonder dat het interessante eraf gaat. De composities blijven boeiend en de muziek boet weinig in aan intensiteit. En eerlijk gezegd vind ik die melodieuze kant van Deafheaven stiekem gewoon ontzettend mooi.

Dit album beklijft een stuk beter dan New Bermuda en in de afgelopen paar weken zijn er al vier verschillende nummers voor even mijn favoriet geweest. Alleen Honeycomb en de twee korte nummers vind ik minder interessant.

Weg met de hokjes; muzikaal mooi, spannend, afwisselend. De zang - of grunt - kan me niet bekoren, maar dat neem ik dan maar graag voor lief.

Honeycomb zie ik net als het absolute hoogtepunt van het album. Die hook vanaf 4:43, die schitterende gitaarhook

Heb ze gisteren live mogen aanschouwen in TRIX Antwerpen. Mijn verwachtingen waren gewoon tot middelmatig, wat ik heb gekregen was overweldigend en duister sprookjesachtig mooi. Krijg je de kans om ze ergens live te zien...? Wat zit je hier nog te lezen.... Goooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooo.

Zoooooveel spijt van dat ik niet ben geweest, jammer dat het in de week was .

67 stemmen voor Ordinary Corrupt Human Love tot nu toe, tegen 242 voor Sunbather en 115 voor New Bermuda. Het lijkt er op dat de aandacht voor Deafheaven tanende is anno 2018...

Concert was ook verre van uitverkocht.

Oh meen je dat? En ik was niet achter een kaartje aan gegaan omdat ik dacht dat het wel binnen no-time uitverkocht zou zijn

Deafheaven is voor mij echt zo'n musicmeter bandje. Ze scoren hier altijd vrij hoog, maar daarbuiten hoor ik niemand die er echt positief over is. Op een muzieksite stonden ze vrij hoog in een lijstje met 'hipster' black metal bands, een subgenre dat werd beschreven als iets dat veel haat ontvangt van trve cvlt fans. In hoeverre dat waar is zou ik niet weten. Toen ze in 2014 op Fortarock speelden wilde ik even kijken, puur uit nieuwsgierigheid. Daar stond een zouteloze, saaie band te spelen op het podium, met nul uitstraling en nul passie. De zanger leunde het hele optreden maar wat op zijn microfoon terwijl die zijn partijen schreeuwde op de meest obligate manier, en de rest van de band keek alleen maar naar het eigen instrument en stond helemaal stil. Geen contact met elkaar, geen contact met publiek. Ik kon het mijn vriendengroep niet kwalijk nemen dat ze weer verder wilden lopen.

Studio vond ik de band eigenlijk ook nooit super, al hoorde ik wel dat het goed was. Met Ordinary Corrupt Human Love maken ze hun muziek echter wat toegankelijker met de nodige pop elementen en catchy hooks. Dit kan ik een stuk beter hebben dan de vorige, en leent zich voor wat meer luisterbeurten. De opener alleen al verraste me compleet met die prachtige sologitaar, en met nummers als 'Honeycomb' of 'Worthless Animal' kan ik me ook eindeloos vermaken. Het lijkt wel alsof de stampende black metal hier wat meer kan ademen en beter gedoseerd is, met een flinke lading melodie erop, en zweverige postrock. Eindelijk kan ik nu ook zien waarom Deafheaven hier dus zoveel liefde ontvangt, want het is wel degelijk verfrissend en grensopzoekend. Waar indie bands me vaak te zeikerig en tam blijven, en black metal soms te ondynamisch door blijft rammen, weet Deafheaven een goed midden te vinden.

Toch voor mij dé plaat van 2018 geworden. Er zit een soort van magie in deze plaat. Wel één waar ik de vinger niet op kan leggen. Iets wat ergens goed verborgen is, maar continu hoorbaar is. Deze plaat geeft me een euforisch gevoel met fantastische melodieën.

Wederom is het Deafheaven gelukt me compleet in te pakken met een plaat.

Vanavond is het dan eindelijk zo ver. En ArthurDZ gaat gewoon mee, terwijl hij geen noot kent van de band. Wat een baasje. Double bill met Touché Amoré, trouwens.