XTC - Black Sea (1980)

Setlist is te vinden op google. Type January 10, 1978 Nijmegen.

Gewoon in het Universiteitshuis, zeer toepasselijk.
Talking Heads hadden trouwens wel een sterke set.

Ja was geweldig. Wat een prachtig geluid.
Waren zo weinig mensen dat je gewoon op het podium kon zitten.
Was bijna een huiskamer concert.

Jij hebt ze daar gezien?? Rufus

Ja, ik was erbij. deric raven

Lucky You Rufus.

Lijkt mij geweldig.
Twee zo'n invloedrijke bands in hun beginperiode op deze lokatie meemaken.

Er zijn beelden op YouTube van het laatste optreden. Hij zat er compleet doorheen en besloot gewoon van het podium af te stappen.

Als ik van het Steve Hoffman-forum uit mag gaan heeft het met een paar factoren te maken: Andy's ongebruikelijke stem dat blijkbaar niet iedereen ligt en ze zijn te intellectueel, cynisch en eigenzinnig. Een soort van new wave 10CC.

Ben ik het wel mee eens.
Toch hoor ik in potentie wel hits, die uiteindelijk geen hits werden.
Zo heel ontoegankelijk zijn ze nu ook weer niet geweest.

Ik heb XTC in die jaren regelmatig op tv gezien en er was een VHS met hits uit, die ik uiteraard toen vrijwel onmiddellijk heb gekocht. Jaren later heb ik de videoband nog gedigitaliseerd. Kon het niet meer op dvd vinden.
Nee... ontoegankelijk waren ze volgens mij niet echt. Het was zelfs zo dat ik Generals and Major op een gegeven moment bijna niet meer kon aanhoren, zo vaak hoorde ik deze op radio en tv!

Bekend van radio en tv? Ja... dus.

Hitlijsten hield ik toen al niet meer bij, dus of het echte hits waren is mij niet bijgebleven.

Met die jolig-polige liedjes (General and Majors, Pretty Girls en meer van die doffe ellende) heb ik nooit wat gehad. Ik vrees dat de Kaiser Chiefs daardoor wel geïnsemineerd zijn.

T/m Drums and Wires was XTC ontoegankelijk en iets voor de postpuberende grotestadsneuroot die in zijn bedje lag te woelen dromend van Franse zuchtmeisjes, met jazzistische alpino's/baretten die hem naar betere oorden zouden leiden. Drums and Wires kon je heerlijk afwisselen met More Songs about Buildings and Food of The Glitterhouse.

Toen XTC verpopte, droomde het een stuk minder lekker. No Language in Our Lungs is imho nog de song die het meest naar 'het oude XTC' cum Barry Andrews verwijst. Toen Barry Andrews Shriekback opzette, was de gefunkte neurose in die band een welkome ervaring. De mafste combi ooit, qua voorprogramma/hoofdact, was die van Shriekback/Depeche Mode.

Eigenlijk zou er een meedogenloze gevangenisstraf moeten staan
op jolig-polige liedjes zoals Generals and Majors of Enola Gay van OMD.

Dansen op bom mag dan wel een verzetsdaad zijn geweest
van de jeugd in koude oorlogsdagen, het is en blijft doffe ellende.

XTC waren meesters in de ironie.

Ha, Generals and Majors echt prachtig (dat meefluiten) en dan die clip met Richard Branson, nee die kan dan weer echt niet

Zit Richard Branson in de clip? Dan vind ik het nummer nog beter.
Die platenbaas waande zich toch wel een beetje een generaal of majoor.

En van een andere user kan je die ironie blijkbaar niet begrijpen, omdat ie geen meester is.

Dit Trouble Funk - Drop The Bomb (1982) - YouTube geeft veel meer mijn "Bomgevoel" weer of anders de Bom-Moeder, Hanna, van Jan Kruis

Al blijft Partridge een intrigerende persoonlijkheid - check:

https://images-na.ssl-images-amazon.com/images/I/41z6oN6iaSL._SX386_BO1,204,203,200_.jpg

Mjuman en dazzler zijn beide filosofisch en soms.. principieel aangelegd.
Dan krijg je wel eens botsingen.
XTC is een band die ik graag meer wil ontdekken. Destijds helemaal gemist maar wat je dan hoort, klinkt geweldig. Dit album staat op to-listen-list. Juist omdat het uit 1980 komt intrigreert het.

Jij als rocker moet hier wel mee uit de voeten kunnen buizen.
Black Sea is de meest toegankelijke plaat tot dan toe, maar het songmateriaal is over de hele linie vrij sterk.
Altijd met een eigenzinnige twist, maar vrij stevig in de uitvoering.
Mooie starter denk ik zo.
Al zou ik het voorgaande werk zeker ook beluisteren.
Go2 en Drums & Wires zijn must haves en Englisch Settlement ( opvolger van deze) is experimenteler, maar in mijn ogen hun beste werk.

dazzler praat je ook nog wel bij.

Er waren al geruchten, maar nu is het bevestigd. Black Sea wordt de volgende uitgave in de serie remixes die gedaan zijn door Steven Wilson. Net zoals de vorige remasters van Wilson in een cd/blu-ray combo, te verwachten medio november. Nu alvast te bestellen via Burning Shed. Zin in!

Leuk dat er nog over XTC gediscussieerd wordt...Black Sea is een formidabel album. Kwam in de groene papieren zak. Zat gisteren weer eens die opname (op YouTube) uit Apeldoorn 1980 te kijken bij Vara's Popkaravaan. Kort optreden maar wat een energie spatte ervan af. Ik zag ze Live in Paradiso in 1982 tijdens de English Settlement tour, net op tijd dus....ik zou ook nog naar Pinkpop (voor de 4e keer) gaan maar toen XTC afhaakte hoefde het voor mij ook ff niet meer. NB: weet iemand van jullie toevallig de naam van het instrumentaaltje dat op tape werd afgespeeld voordat ze inzetten met Real by Reel?? Thx. Ik ben nu Coat of Many Cupboards aan het afspelen, kon weleens laat worden. Gr. Kees.

Een goed album dat overtroffen is door English Settlement!

DE 12 PLATEN VAN 1980 DIE MIJN LEVEN HEBBEN GERED

vervolg van: U2 - Boy (1980)

12. XTC 1980 GENERALS AND MAJORS

Dit is een verhaal van generaals en majoors, maar ook van een sergeant, een kolonel en een officier. Dit is het verhaal van een band die bulkt van creativiteit maar dat niet weet om te zetten in hoge verkoopcijfers en daarom voortdurend aan de mouw wordt getrokken door de generals and majors van de platenbusiness. Dit is het verhaal van sergeant Andy Partridge die zich in zijn songschrijven hoorbaar laat beïnvloeden door collega Pepper van The Beatles. Maar dit is ook het verhaal van luitenant Colin Moulding die met Making Plans For Nigel en Generals And Majors voor het hitgevoelige materiaal zorgde, maar op een apart singletje en vermomd als kolonel vaststelt dat er bij XTC soms teveel koks in de keuken staan. Wie de officier is, weet ik niet. De stille Dave Gregory misschien? Black Sea (1980) en English Settlement (1982) onderscheiden zich van hun voorgangers op twee vlakken. De neurotische rock van voorgangers als Drums And Wires (1979) wordt aangelengd met een flinke scheut pop. En de arrangementen zijn duidelijk meer gelaagd. Ik vind beide platen aan elkaar gewaagd en tot het summum behoren van wat er begin jaren '80 aan muziek gemaakt is. Black Sea is korter dan zijn opvolger en daardoor ook consistenter. Ik kan werkelijk geen enkel zwak nummer aanwijzen in de tracklijst van 11 zinderende songs die zonder pauze in de groeven werden geperst. Producer Steve Lillywhite laat de drums lekker knallen en uiteindelijk zullen vier tracks het tot single schoppen. Generals And Majors wordt een hitje, Towers Of London is mijn favoriet, Sgt Rock (Is Going To Help Me) en Respectable Street hadden dan weer iets te veel weerhaakjes om echt hitkansen te pretenderen. Nog het vermelden waard zijn het zweterige Living Through Another Cuba, de gebroken reggae van Love At First Sight en een manisch overspannen Partridge op Burning With Optimism's Flames. Uiteindelijk rijdt de plaat zich toepasselijk te pletter in Travels In Nihilion.

FILE I

01. Respectable Street
02. Generals An Majors
03. Living Through Another Cuba
04. Love At First Sight
05. Rocker From A Bottle
06. No Language In Our Lungs
07. Towers Of London
08. Paper And Iron (Notes And Coins)
09. Burning With Optimism's Flames
10. Sgt. Rock (Is Going To Help Me)
11. Travels In Nihilion

FILE II

01. Generals And Majors (single)
02. Don't Lose Your Temper (b-side)
03. Smokeless Zone (b-side)
04. The Somnambulist (b-side)
05. Towers Of London (single)
06. Scissor Man (Peel session b-side)
07. Take This Town (soundtrack single)
08. Too Many Cooks In The Kitchen (single)
09. I Need Protection (b-side)
10. Sgt. Rock (Is Going To Help Me) (single)
11. Respectable Street (single)
12. Strange Tales Strange Tails (b-side)
13. Officer Blue (b-side)
14. Towers Of London (withdrawn single version)
15. Generals And Majors (rehearsal)
16. The History Of Rock 'n' Roll (bonus)

Zoals gewoonlijk veel bonusmateriaal bij XTC. De vier singles en het gros van hun b-kanten. Tracks 2, 3 en 4 van File II zijn bonustracks op de standaard CD. Track 7 is een nummer dat XTC cadeau deed aan een compleet geflopte film. 8 en 9 vormen samen de single die Colin Moulding als The Colonel uitbracht. Sgt. Rock heeft als b-kant live versies van Generals And Majors en Living Through Another Cuba, twee songs die in één versmolten aan het publiek werden voorgeschoteld. Ze zijn enkel digitaal te vinden op een Japanse verzamelaar die ik ooit eens hoop te bemachtigen. Track 16 is een grap die even kort als geniaal is.

Het verhaal van de 12 albums van 1980 begon hier: ABBA - Super Trouper (1980)

Absoluut meesterwerk!

Absoluut.
Band komt eigenlijk veel te weinig langs hier.

Onmogelijk stilzitten bij 'Burning...'...

Al de singles van dit album zijn top . Generals & Majors . Towers of London , Respectable Street, sgt Rock love at first site. Allemaal heerlijke popliedjes. Ik vind deze zelfs beter dan English Settlement

Weeral een prachtig pop plaatje rijker van deze heren. Ze blijven mij verbazen. Als jonge snaak vond ik bijvoorbeeld " Towers of London " al een geweldige single. Nu ben ik pas de laatste jaren cd materiaal van XTC gaan verzamelen en tja beter laat dan nooit zeggen ze dan.

In 2018 schreef jnkns een fraai en verhelderend epistel bij voorganger Drums and Wires. Daarin o.a. de zin: "De XTC catalogus kun je in drie delen opsplitsen: avontuurlijke new wave (White-Go-Drums), pure pop (Sea-Settlement-Mummer-Express) en tenslotte baroque pop (Sky-Oranges-Nonsuch). Het geeft ook de ontwikkeling aan van XTC; ze werden steeds rustiger, gestileerder, sentimenteler, Paul McCartney-achtiger."

Black Sea is dus niet alleen de vierde van XTC, maar ook de eerste van fase 2, zonder toetsenist Barry Andrews. Aan gitarist Dave Gregory (tevens enige synthesizer, piano en pijporgel/vox humana) de taak zijn voorganger te doen vergeten. Geproduceerd door Steve Lillywhite, herkenbaar aan het grote drumgeluid. Toch klinkt diens productie hier nét even vétter dan het debuut van U2 uit ditzelfde 1980.
Ritmesectie Colin Moulding (bas) en Terry Chambers (drums) slaat zich wederom met befaamde lenigheid door de muziek heen, waarbij opvalt dat iets van de springerigheid van voorheen is verdwenen. Andere rode draad is natuurlijk zanger en gitarist Andy Partridge (tevens enige synths) met zijn herkenbare, krachtige en lenige stem. Eentje waar ik steeds opnieuw voor val, absoluut één van mijn grootste favorieten in de alternatieve rock.

Enkele hoogtepunten mét de vermelding dat Black Sea geen zwak moment kent en dat elf nummers lang (zes op kant 1 en vijf op 2); tevens de vermeldingen uit de Britse hitlijst. Het uitgelaten Generals and Majors haalde als single in september 1980 #32, stemmiger is slotlied van kant 1 No Language in Our Lungs.

Dan de opener van kant 2, het midtempo-swingende Towers of London (als single in oktober #31), extra gecharmeerd van het drumgeluid ben ik in Paper and Iron (Notes and Coins), het vrolijke en swingende Sgt. Rock (Is Going to Help Me) dat als single in februari '81 tot #11 kwam en enkele tegendraadse gitaarakkoorden bevat en mede dankzij de vette percussie het ruim 7 minuten durende slotlied Travels in Nihilon. Daarin een "Tibetaans monnikenkoor", lijkend op hetgeen ik onlangs tegenkwam bij Skids, waar Mick Glossop producer was.
Al vanaf 2001 verkrijgbaar in geremasterde cd-versie met drie bonusnummers die niet onderdoen voor de rest. Met de percussie, dansbare beat en zanglijn van Smokeless Zone moet ik warempel aan Duran Duran denken, Don't Lose Your Temper is aangenaam fel en in het mysterieuze The Somnabulist slechts een sobere synth en ingetogen zang. Qua sfeer á la die befaamde tweede plaatkant van David Bowies Low. In 2017 verscheen een zeer uitgebreide editie met knoppenwerk van Steven Wilson.

En zo blijkt opnieuw: wie XTC zegt, zou niet aan dommakende pilletjes moeten denken, maar aan deze heerlijke groep uit Swindon. Voor de vierde keer op rij geef ik vier sterren.
Mijn reis door new wave kwam van het sterke debuut van het Nederlandse Nasmak en keert terug naar dat koninkrijkje. Op naar Party van The Tapes.