The Black Crowes - The Southern Harmony and Musical Companion (1992)

In die tijd best wel een verademing tussen al het grunge-geweld. Lekkere zompige bluesrock. Remedy blijft een top-song.
Live wilden de heren zich wel eens verliezen in te lang uitgesponnen jams. Op cd bleef dit wel binnen de perken. Samen met het debuut de beste 2 albums van deze band.

destijds gaven ze een fantastisch optreden op Pinkpop (als hoofdact). Ze speelden het openingsnummer (No Speak No Slave)achter een soort met gloeilampen verlichte mega-vitrage. Altijd als ik dat nummer hoor denk ik daar (met enige weemoed) aan terug.

Alleen jammer dat de stoppen toen al meteen doorsloegen, zodat ik uiteindelijk veel te laat thuis was.

Naast Nevermind van Nirvana is dit voor mij de beste cd uit de jaren negentig, jammer dat ze na de eerste 2 cd's nooit meer het oude nivo haalden...... Het pinkpop-optreden in 1993 kan ik me ook nog goed herrineren.

Eén van de beste platen aller tijden? Wat mij betreft wel.

Remedy is inderdaad een fantastisch rocknummer

Vreemd dat niemand Hotel Illness noemt als beste song. Dit is één van de weinige songs die ik werkelijk 10-tallen keren non-stop hebt gedraaid. Onwijs swingend. Ze hebben overigens ook in 1990 op Pinkpop gespeeld. Ze waren toen om 11.00 uur's morgens de openenings act.

Oh My God! Wat heb ik Remedy GRIJS gedraaid vroeger!

Niet zo goed als z'n voorganger, maar toch een puik album, met een paar geweldige nummers: Remedy (of course), Sting Me, My Morning Song en (jazeker) Hotel Illness.

Ik luister nog altijd veel Black Crowes. 'Shake your money maker' , Armorica maar vooral deze plaat.
Hotel Illness, Sting me en Remedy kun je zo'n 15 jaar na dato nog steeds van genieten!
Er zal altijd wel een Black Crowes plaat in mijn top 10 blijven staan denk ik....

4,5 ster

Het blijft een vreemd gegeven : Een band die begint als een aftreksel (geen slap aftreksel, maar toch een aftreksel) van een legendarische band als The Rolling Stones slaagt er met hun tweede album in een plaat uit te brengen die beter is dan de beste van diezelfde Rolling Stones.

Nog vreemder is het dat dit meesterwerk hier op Mume een stuk minder gewaardeerd wordt dan het debuutalbum. De band beschikt hier over 9 topcomposities, speelt met een gigantische hoeveelheid soul en een heerlijke groove. De productie van George Drakoulias en de band zelf is optimaal en twee heerlijke achtergrondzangeressen zorgen voor de finishing touch.

De heerlijk groovende rockers Remedy en Hotel Illness zijn bekend, maar de (semi) ballads Thorn in My Pride, Bad Luck Blue Eyes Goodbye en My Morning Song, No Speak No Slave en Sometimes Salvation zijn zover mogelijk nog beter. De Bob Marley cover Time Will Tell is het minste nummer maar sluit deze plaat toch wel lekker loom af.

Het absolute topalbum in dit genre. Waardering tussen 4,5 en 5 sterren.

Euh, hoor ik het goed, dat je deze - weliswaar biezonder mooie plaat - hoger inschat dan bijvoorbeeld Let It bleed of Beggar's Banquet ?

Zullen de Stones fans blij om zijn!

Nou, ik respecteer je mening natuurlijk, maar het blijft een gewaagde uitspraak.

Ik geef dit album - hun beste trouwens, dàt is absoluut waar - toch 4 sterren !
****

Zelfs nog ietsje hoger dan hun beste : Sticky Fingers

wel iets minder dan goats head soup

Toch vind ik hier wel wat minder aan dan de voorganger. Het is een zeer solide plaatje, maar erg eentonig. Oké Remedy springt er natuurlijk uit als ''de single'' en Hotel Illness vind ik ook geweldig, maar anders dan die twee blijft het ''gewoon'' goeie rock n roll. Met Shake Your Moneymaker hebben ze de lat natuurlijk wel meteen erg hoog gelegd. Beter dan de Stones vind ik het trouwens ook niet (Stones in hun prime dan he, niet de huidige stones ), maar die Chris kan me wel een strot opzetten!

Ik vind deze een stuk meer sfeer hebben dan zijn voorganger. Geloofwaardiger ook. Topnummers hier zijn wat mij betreft ook niet remedy en hotel illness, maar vooral Thorn in my pride en My morning song. Remedy vond ik altijd gaaf, maar deze twee gaven mij een black-crowes-gevoel (wat overigens alleen deze plaat duurde). Remedy is wat dat betreft inwisselbaarder ofzo.

Remedy had op het eerste album moeten staan, past hier niet echt op vind ik.

Tja, maar die hadden ze toen nog niet gemaakt waarschijnlijk...

Maar hij past hier toch wel aardig op vind ik zelf, het gitaargeluid is toch wat gruiziger dan op die eerste meen ik en dat vind ik op deze wel weer aardig kloppen. Maar hij past wel meer op die eerste dan de andere op deze plaat.

Hierbij in het kort verwoord hoe ik over dit album denk.

'k Vind deze beter/volwassener/uitgebalanceerder dan zijn voorganger.

Ik dicht hem dan ook een krappe 4 toe. En Thorn in My Pride vind ik een ongeloofelijk sterke song....

Prima Album staan toch een paar zeer sterke songs op, eigenlijk moet je dit op de veranda luisteren in een schommelstoel met een glas 4R of JD.

Zeer sterk album van de zwarte kraaien, nog iets meer gevarieerd en uitgebalanceerd dan het debuut met een mengeling van Stones-achtige rock en soul, geweldige zang ook. Volgens mij hun beste album omdat alle songs hier ook prima zijn met als hoogtepunten het geweldige "Remedy" en "Hotel Illness".

Zeker een waardige opvolger van hun debuut en wellicht (in de breedte) ook een tikkeltje sterker....Echter, de uitschieters op 'Shake', voor mij 'Hard To Handle' (van mijn All Time Favourite Otis R.) en 'Jealous Again', tippen voor mij niet aan 'Remedy' of Hotel Illnes'....dus ik houd het op 'Shake Your Moneymakerrrrr'.....(waarvan ik overigens de mooiste titelsong-versie toeken aan 'the old' (Peter Green's) Fleetwood Mac....)

Goede plaat met "Sometimes Salvation" als beste nummer voor mij.

Plaat blijf ik steeds beter vinden, ik heb 'm een paar plaatsen laten stijgen in mijn Top 10.

heel goede retroband.

Niets nieuws onder de zon bij The Black Crowes op dit vervolg van Shake Your Money Maker .
De groep is in staat om het beste van The Stones , Zeppelin en The Faces te laten samensmelten en daar uitermate goed mee wegkomt .
Evenals een Lenny Kravitz is het een prettige terugkijk op de rauwe 70er jaren maar dan met nieuwe songs .
Deze 2e graaft wat dieper dan Money maker . De nummers zijn gerijpter en vaker wordt het wat experimenteler . Sterk slepend gitaarwerk , sexy damescoirtjes , strakke/ swingende ritmesectie en die zang is toch wel heel prettig bij deze muziek .
Ze hebben een aantal sterke werkjes gemaakt , deze springt er inhoudelijk bij mij wel uit . Niks nieuws maar wel heel welkom !

Fantastische plaat, evenals voorganger Shake Your Moneymaker.
Alle nummers zijn van grote klasse en ik krijg 'mn dan ook niet kapot gedraaid. Klassieker wat mij betreft!

Thorn in my pride...mmmmm!!

Absoluut een classic! Beter dan de voorganger. Het eerste album vond ik nog een beetje onvolwassen klinken. Op dit album gooien ze alle remmen los. Jammer dat ze dit niveau hierna nooit meer geevenaard hebben.

Nieuw nummer van the Crowes is hier te luisteren. In september komt het nieuwe album.
The Black Crowes Extend Tour, Post New Track On UG Profiles | News @ Ultimate-Guitar.Com