Frank Zappa - Make a Jazz Noise Here (1991)

Niet echt denk ik... hele mooie en hele virtuoze maar ook hele moeilijke plaat, er zijn betere instappers.... probeer One Size Fits All, Roxy & Elswhere of You Are What You Is eens, of als je wat jazzy wilt beginnen Hot Rats of The Grand Wazoo....

Misschien dat de Mothers ook nog wel een goede instapplaat hebben voor hem. Freak Out! wellicht. Al zou Hot Rats ook geen verkeerde keus zijn.

Freak Out is te typisch jaren 60 MOI denk ik.... om mee te beginnen in elk geval.....

Hij heeft al wet de Bietels in zijn top 10 staan, maar inderdaad, Freak Out! kan wel wat te melig zijn om mee te beginnen. Wel zijn hoogtepunt samen met Uncle Meat naar mijn mening.

Bedankt voor de tips alvast. Zal eens kijken of Velvet Music wat heeft liggen van Zappa volgende week.

Ja, zo'n beetje de helft van discografie.

Ik ben Zappa fan in wording. Wat heet!! Vanochtend in de auto op de heenreis naar een afspraak Waka Jawaka en een deel van Hot Rats. Op de terugreis Hot Rats afgeluisterd en snel Apostrophe helemaal kunnen draaien. Vanavond alleen thuis en het was Zappa Live avond bij mij....

Eerst Zappa in New York Cd 1 en Cd 2, toen Roxy, toen deze. Ben nu net klaar met Cd 1 en moet gaan slapen. Misschien toch wel de mooiste live registratie, door de hoogstaande muzikaliteit en bijzondere muziekkeuze.

Een Zappa liefhebber (Zappofiel hoe jij het noemt) begint er na 1 Cd pas in te komen, Rogyros!! En gaat door tot hij/zij naar bedje moet!!!

Nu is er geen weg meer terug Tony.... is niet erg... leer je mee leven!!!

“But meanwhile, did everybody hear the great news today? Jimmy Swaggart under investigation! . . . Oh, Jay-ZUS! One day every one of those cock-suckers'll get caught!”

Tweede van drie livealbums in 1991 met optredens allemaal daterende uit 1988 van een uitgebreide band met blazerssectie. Er staan grotendeels instrumentale passages op dit album, het grappen en grollen blijft achterwege en veel teksten zijn er niet te volgen. Ik vind het geen makkelijk in het gehoor liggend album, ik moet soms doorzetten. De albumtitel is heel ironisch bedoeld, zo ook te horen op dit album.

Vanaf de eerste seconde staat er al een glimlach op mijn gezicht: Frank roept de aanwezigen op om zich te registreren om te stemmen en laat duidelijk merken hoe gelukkig hij is met het gerechtelijk onderzoek naar tv-evangelist Jimmy Swaggart. De toon is gezet en we starten met Stinkfoot. When Yuppies Go To Hell vind ik een saaie kakofonie met jazzy gedeelte, een drumsolo en allerlei elektronische geluiden. Pfft. Gelukkig wordt het nadien veel luchtiger en gemakkelijker om te volgen. Ik lees dat Fire and Chains een gitaarsolo is afkomstig van Pound For a Brown. Een vijftal nummers met Oh No er middenin zijn dan weer welgekomen korte en luchtige intermezzo’s. Zwaartepunt van disc 1 lijkt toch in de laatste drie nummers te liggen, het opnieuw jazzy Black Napkins met trompet- en saxofoonsolo, het nog altijd bijzonder virtuoze Big Swifty met tussenstukjes uit Lohengrin, Carmen en 1812 Ouverture, King Kong hier in een uitgebreide versie van “maar” 13 minuten, op YCDTOSA3 duurde deze 24 minuten. Star Wars Won’t Work sluit disc 1 af.

Op disc 2 wordt dezelfde grotendeels instrumentale jazzy lijn verder gezet, hoewel ik dit deel iets makkelijker te beluisteren vind, wellicht door het ontbreken van een saai stuk zoals bijvoorbeeld When Yuppies Go To Hell. Ik hoor ook minder die irritante samples en de songs klinken me bekender in de oren. Makkelijker maar zeker niet hapklaar: hier staat een briljante big band bijzonder goed te spelen op ingewikkelde songs. Dupree’s Paradise duurt hier “slechts” een achttal minuten, op YCDTOSA2 vierentwintig te lange minuten. City of Tiny Lights is: een heel fijn nummer met prima gitaarwerk. Twee korte tussenstukjes opnieuw afkomstig van respectievelijk Stravinsky en Bartok maar een nieuw hoogtepunt is voor mij zonder twijfel het adembenemende Stevie’s Spanking: de gitaarsolo’s zijn om duimen en vingers af te likken! Er staan weer spetterende gitaarsolo’s op. Ik noem maar enkele zaken, de tekst zal al lang genoeg zijn .

Met dit album moet een beginnende Zappa ontdekkingsreiziger mogelijk opletten want het tweede nummer When Yuppies Go To Hell kan een “stopper” worden, de rest van disc 1 zit bijzonder virtuoos in elkaar, van druk naar relaxed. Jazz blijft de hoofdtoon spelen en die elektronische geluidjes en/of samples (bijvoorbeeld tussen 8:00 en 9:30 van Big Swifty) kunnen bijzonder irritant overkomen. Disc 2 bevat dit euvel bijna niet. Het is niet echt het album om mee te beginnen, wil je iets van deze man horen maar daarom niet minder goed.

De tweede cd van dit livealbum is momenteel het beste wat ik van Zappa in huis heb. Een uur lange aaneenschakeling van zeer virtuoze jazz-fusion. When yuppies go to hell op de eerste cd. vind ik vreemd genoeg ook een hoogtepunt. King Kong en Big swifty heb ik wel eens in betere versies gehoord. Vaak beluister ik "Make a Jazz Noise Here" niet, maar waarderen kan ik het zeker.

Geen makkelijke kost maar wel onnavolgbaar goed en strak. Wat een stel muzikanten! Wat een man!

Korte toevoeging. Is de naam van cineast en muziekdocumaker Frank Scheffer op deze site bekend? Indien niet dan zeer aan te bevelen om je eens in zijn werk te verdiepen. Hij heeft o.a. Zappa prachtig in beeld gevangen. Een filmkunstenaar die eigenlijk te groot is voor Nederland.

Na beluistering van de eerste cd hebben mijn hersens iedere keer minstens een paar dagen nodig om deze muzikale genialiteit te verwerken voordat ik aan de tweede begin. Je zal maar zo'n bigband on stage om je heen hebben staan...verbluffend knap.

Als Zappa nog had geleefd dan had ie in de titel van track 2 het woord yuppies ws. vervangen door hipsters. Ach, dan doe ik het toch... Letterlijk onnavolgbaar goed live-album. Those were the days. Neem de tijd!

Gelukkig heb ik de versie waar de Stravinski en Bartok stukken ook op staan, (vast een rechtendingetje??), want dit live album kan me niet lang genoeg duren. Zoals al door anderen gezegd ligt de nadruk hier op de muzikale stukken van de '88 tour. Weinig teksten, weinig grappen en grollen, maar aan een stuk door extreem goede muziek maken. En dat dendert hier bijna 2,5 uur achter elkaar door, vooral CD2 is buitenaards goed. De allerbeste van alle Zappa live albums? Vooruit, top 3 voor mij zeker wel.

Potdomme, ik dacht dat ik deze al eens geluisterd had, maar ik val hier zo in een bak met voor mij nieuwe geweldige muziek die toch echt anders is dan andere Zappa liveplaten. Hier word ik echt wel heel blij van, deze heeft vast en zeker een hoge replay-waarde, dit is veel te veel om in één keer allemaal op te nemen. En ook nog eens geen overdubs gebruikt lees ik, dat is waanzinnig.

Zappa live albums, ja je komt ze echt overal tegen. Vooral in duistere, rommelige muziekwinkels waar de hoge stapels LP's en CD's soms dreigen om te vallen. Vandaag dit dubbelalbum uit een bak gevist en het is weer een waar feestje. Ja, je komt vaak tracks tegen die je al 6 of 7 keer hebt, maar vooral live gebeurd er zoveel bij onze vriend dat alles de moeite waard blijft. Volgende week ligt Cheaper Than Cheap op de deurmat, en uiteraard gaan we daar weer van genieten. Ook de BluRay van het concert is toegevoegd. Het Zappa universum lijkt oneindig.