Suede - The Blue Hour (2018)

Na A New Morning uit 2002 leek het gedaan voor de Britse glamrock van Suede, zeker ook omdat zanger Brett Anderson op de solotoer was gegaan. Groot was toch de verrassing dat er in 2013 een nieuw album verscheen: Bloodsports, een verdomd goed album ook. Drie jaar daarna verscheen Night Thoughts, en ook dat was helemaal raak wat mij betreft.

The Blue Hour wordt door Anderson gezien als het laatste deel van de drie 'comeback-albums'. Of dat betekent dat we hierna voorlopig niets meer hoeven te verwachten moeten we dan maar gaan zien. Ik hoop het niet, want Suede is en blijft nog steeds een favoriete band die met zeer grote regelmaat fantastische albums heeft afgeleverd.

Hoe The Blue Hour zich gaat verhouden tot de rest van de discografie moet over lange termijn blijken. Hoe bevalt ie vers van de pers?

Eigenlijk als vanouds: het is bij tijd en wijle lekker zwelgen in de over de top dramatiek die we voorgeschoteld krijgen. Er zitten een paar orkestrale hoogtepunten bij (genieten op elk album toch telkens weer mijn voorkeur), het is fijn glamrocken, de ballads blijven mooi en Anderson is nog steeds goed bij stem.

Elegant staat naast groots, opgepompte drama naast intieme momenten. Eigenlijk niks nieuws en dat is helemaal niet erg, want ook The Blue Hour is weer een voltreffer van Suede met aan het einde de absolute hoogtepunten. Wat een schitterend slot kent dit album in de vorm van All the Wild Places (Droomvlucht van de Efteling is er niks bij), The Invisibles (bombast zoals het hoort te zijn) en Flytipping (hoe geweldig is dit nummer).

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Suede - The Blue Hour - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Suede wordt in haar tweede jeugd alleen maar beter en beter en levert een meesterwerk af
Suede begon een paar jaar geleden aan haar tweede jeugd en voltooit na Bloodsports en Night Thoughts met The Blue Hour een heuse trilogie. Ook op haar nieuwe plaat klinkt Suede afwisselend groots en meeslepend en wonderschoon en sprookjesachtig. De arrangementen zijn prachtig, Brett Anderson zingt beter dan ooit en de songs zijn van een bijzonder hoog niveau. The Blue Hour laat echo’s uit het eigen verleden horen, maar sleept er ook van alles bij, waardoor deze plaat alleen maar mooier en boeiender wordt. Ik vind hem misschien wel beter dan alles dat de band hiervoor maakte.



Bij de Britse band Suede wordt wat mij betreft te vaak gemijmerd over die memorabele eerste en tweede plaat. Natuurlijk waren het titelloze debuut uit 1993 en Dog Man Star uit 1994, beiden gemaakt met stergitarist Bernard Butler, van een onwaarschijnlijk hoog niveau en zijn het tot op de dag van vandaag zeer invloedrijke platen, maar persoonlijk vind ik de meeste andere platen van de band uit Londen niet veel minder.

Head Music uit 1999 en A New Morning uit 2002 waren natuurlijk wel een stuk minder goed, maar Coming Up uit 1997, Bloodsports uit 2013 en Night Thoughts uit 2016 konden zich wat mij betreft best meten met de beste platen van Suede en misschien vind ik de laatste zelfs wel de beste plaat die de Britse band tot dusver maakte.

Het deze week verschenen The Blue Hour voltooit de trilogie die met Bloodsports en Night Thoughts werd ingezet en is wederom een hele sterke plaat. The Blue Hour opent heerlijk donker en bombastisch of zelfs overweldigend met een track die zo het laatste seizoen van Game Of Thrones kan inluiden. Het is een prachtige start van een album dat meerdere gezichten van Suede laat zien.

In de tweede track schuift zanger Brett Anderson in de eerste noten dicht tegen Morrissey aan, waardoor Suede in één keer het gat tussen de muziek van The Smiths en de Britpop van de jaren 90 dicht. Hier blijft het niet bij, want in het tweede deel van de track komen ook nog wat flarden progrock voorbij en gaat Suede nog wat verder terug in de geschiedenis van de Britse rockmuziek.

Brett Anderson bepaalde met zijn zeer expressieve vocalen voor een belangrijk deel het geluid waarmee Suede ooit doorbrak, maar persoonlijk vind ik dat de Brit veel beter is gaan zingen de laatste jaren. Zeker in de bombastische tracks, waarin de strijkers flink aanzwellen, en in de tracks die flirten met 70s glamrock gaat de Brit nog flink los, maar hij kan inmiddels ook gewoon mooi zingen.

Net als op de vorige platen uit de trilogie die met Bloodsports werd ingezet, schiet Suede meerdere kanten op. De band kan flink uitpakken, maar ook prachtig ingetogen of zelfs sprookjesachtig klinken, wat The Blue Hour voorziet van veel dynamiek. De band blijft hierbij trouw aan de eigen muzikale erfenis, maar durft ook te vernieuwen, waardoor er sinds het fraaie Night Thoughts weer een stap is gezet.

Het zorgt er voor dat je flink heen en weer wordt geslingerd door de tijd en het ene moment het memorabele debuut van de band herbeleefd, het volgende moment nog een of twee decennia verder terug gaat, om uiteindelijk toch weer in het heden te belanden.

Ik vind de zang op de plaat zoals eerder gezegd beter dan op de vroege platen en ook in muzikaal opzicht is Suede alleen maar gegroeid, waarbij gitarist Richard Oakes er inmiddels in geslaagd is om Bernard Butler te doen vergeten met betoverend mooie gitaarlijnen en de gelouterde producer Alan Moulder heeft gezorgd voor een werkelijk prachtig geluid.

Voor een echte topplaat draait alles uiteindelijk om de songs en ook die zijn op The Blue Hour van hoog niveau. Suede imponeert met bombastische orkanen van geluid en wonderschone ingetogen passages, maar komt ook op de proppen met songs die direct blijven hangen en een goed gevoel geven. Het zorgt er voor dat The Blue Hour, net als zijn twee voorgangers, indruk maakt en het zou me niet verbazen wanneer de plaat uiteindelijk boven deze twee voorgangers uit stijgt, wat absoluut een prestatie van formaat is. Erwin Zijleman

“THE BLUE HOUR” is het derde album van de Britse band Suede sinds hun come-back in 2010 en het geweldige album ‘BLOODSPORTS” in 2013. Suede werd in 1989 opgericht en zanger Brett Anderson en bassist Mat Osman zijn de enige die sinds het begin in deze pop rock band zit. Suede was vooral in Engeland erg succesvol in de jaren ’90, maar ook de Scandinavische landen liepen warm voor de muziek van de van oorsprong Londense band. Met het nieuwe album “THE BLUE HOUR” de trilogie beëindigd, dat dus begon in 2013 met “BLOODSPORTS”, met “NIGHT THOUGHTS” in 2016 zijn vervolg kreeg en nu dus wordt vervolmaakt met dit op 21 september jl. verschenen briljantje. Het is een album met de typische en van Suede bekende galmende, emotionele alternatieve rock, maar je zou het album ook als een conceptalbum kunnen betitelen. Er zit een duidelijke lijn in het album, er staan enkele gesproken delen op, enkele tracks lopen in elkaar over en dat geeft het album alleen maar meer kwaliteit. De zang van Anderson is en blijft een genot om naar te luisteren, al kan ik mij voorstellen dat er mensen zijn die zich gaan irriteren aan de wat klagende toon van zijn stem. Het past echter perfect bij de muziek van Suede. In iets meer dan 51 minuten en verdeeld over 14 songs komt er een album aan je voorbij dat je kan emotioneren, een perfecte balans heeft tussen groots én bombastisch en ingetogen én sfeervol. Na het iets mindere “NIGHT THOUGHTS” hebben de heren Brett Anderson, Mat Osman, Richard Oakes (gitaar), Simon Gilbert (drums), Neil Goding (toetsen) een topper in hun oeuvre uitgebracht. Het is hun achtste en zal in diverse jaarlijstjes in de top 10 staan, misschien bij die van mij ook…wat een heerlijke plaat!

Ik heb Suede altijd een lastige band gevonden; het debuut was geniaal, met So Young als absolute killer.
Maar anderzijds klinken ze vaak ook tegen het aanstellerige aan, iets wat ik dus ook bij bands als Coldplay en Radiohead heb.
Suede is een geslaagde one night stand; inclusief hoogtepunt, maar vervolgens komen ze steeds impotenter over.
Night Thoughts verraste mij al op een positieve manier, en ik had zelfs de indruk dat ze nog tot meer toe in staat waren.
The Blue Hour opent veelbelovend, As One is zeer duister, en roept herinneringen op naar een band als The Mission.
Dat is toch gothic rock?
Suede is toch meer van de glam (en glitter, sorry, ik kon het niet laten)rock?
Ja, maar hier is de dramatiek niet op een kitscherige manier vorm gegeven, en ik geloof Brett Anderson gelijk, weg zijn de verwijfde maniertjes in het zingen, wat is dit een sterke opener!
Gelukkig gaat Wastelands in deze lijn door; laat de s weg en je hebt de titel van een song van The Mission.
Niet zo dreigend als de eerste track, maar wel verrekte goed.
Mistress heeft nog wel dat softere in de zang, maar het blijft Suede, en het zou vreemd zijn als ze nu opeens helemaal als een Sisters Of Mercy kloon zouden klinken.
Het jeugdige van vroeger heeft definitief plaats gemaakt voor een volwassen geluid, en ja, natuurlijk blijf ik altijd het verfrissende van gitarist Bernard Butler missen, maar als ik reëel zou zijn, dan weet ik niet of hij hedendaags zou passen bij de meer donkere sound.
Beyond the Outskirts heeft iets opbeurends en hoopvols, en even moet ik aan het debuut denken, maar die droom wordt op een prettige manier verstoord door het brute gitaargeweld halverwege.
Chalk Circles is een bijna engelachtig rustpunt halverwege de plaat, dat vervolgens een duivels verloop heeft.
Cold Hands is stevig, dit zit echt vrijwel tegen de metal aan, wat!! Suede en metal in een zin?
Ja, ik kan het ook bijna niet geloven, maar het voelt echt zo.
Life Is Golden heeft het Old School Suede gevoel, maar is daardoor een beetje een vreemde eend op deze plaat; wel goed hoor, maar niet helemaal passend.
Roadkill is de Rivella Light van de plaat; vreemd maar wel lekker, en het lest eventjes de dorst.
Bij Tides zijn de twijfels van Brett weer voelbaar, waren het vroeger zijn tienerangsten, nu is het meer het besef van de sterfelijkheid, het ouder worden, Robert Smith van The Cure heeft hier tig albums over geschreven, die zat al met zijn 25 jaar in een mid-life crisis.
De overgang naar Don't Be Afraid If Nobody Loves You is niet mooi gemaakt, zonde als je weet dat de rest van de plaat vlekkeloos in elkaar over loopt, maar wel muzikaal gezien zeker weer een hoogtepunt op deze meer dan geslaagde plaat.
Dead Bird hoort hier gewoon bij, niks bijzonders.
All The Wild Places is sprookjesachtig, maar niet op een vervelende huppelende balletachtige manier.
Bijna Over The Top, maar het past wel.
The Invisibles zou een James Bond song kunnen zijn, maar ook voor de een of andere superheldenfilm; het is allemaal groots opgezet, ondanks de trieste ondertoon geeft het mij wel een Feel Good gevoel.
Afsluiter Flytipping is ook melancholisch van toon, niet echt een van de betere nummers op deze plaat, wat aan de langdradige kant qua opbouw, maar och, als je verder zo’n geslaagd resultaat kan afleveren, dan mokken we verder nergens over, en eigenlijk is het ook niet slecht.
Beste plaat sinds hun debuut.

Geweldig, imponerend album. Er zijn volgens mij weinig bands die zo’n mooie serie comebackplaten af hebben geleverd. Er schieten me geen voorbeelden te binnen. Jullie wel? Bloodsports, Night Thoughts en The Blue Hour maken me zeer nieuwsgierig naar de volgende zet die Suede zal zetten.

Voor mij is dit te bombastisch en pretentieus. Daarnaast vind ik erg weinig dynamiek terug. Alles lijkt maar voort te denderen, zonder ruimte voor hooks of riffs die je even weten vast te grijpen. Niks voor mij.

Ik kan hier echt niets mee. Ik heb het als fan van suede wel moeilijk bij. Mischien snap ik de plaat gewoon niet aan de hoge score te zien ?