The Rolling Stones - Bridges to Babylon (1997)

ietsje pietsje beter dan de voorganger

Ik heb die DVD van de Bridges to Babylon tour (ze promoten dit album daar eigenlijk niet echt), en ik moet toch even kwijt dat Saint of Me een erg goed nummer is. Gezien de beoordelingen is de rest van het album niet zo goed als die, jammer...

Hoe langer een album is, hoe beter. Van mij mogen er best 5 mindere nummers op staan. In een andere stemming en na een tijdje ontdek ik altijd weer juweeltjes. How can I stop is heerlijk met een borreltje in de hand en het licht wat zachter. Vond ik eerst helemaal niks, maar wordt toch wel heel mooi na een tijdje.
Maar ook op verguide albums als Dirty work en Voodoo Lunge hoor ik altijd wel weer iets nieuws na zoveel keer draaien.

Ik heb wat gemengde gevoelens bij deze cd. Het klinkt alsof de heren het soms wel proberen, maar het komt er niet altijd goed uit.

Na een redelijk valse start zijn daar met 'Anyone Seen My Baby?' en 'Low Down' toch acceptabele nummers.

Maar dan gaat het al niet meer zoals het zou moeten. De ideeën zijn vaak aardig, maar de uitwerking is dat niet altijd.

Mick Jagger's zang in 'Already Over Me' is daar het eerste voorbeeld van. Ik kan dat niet serieus nemen. Hij klinkt niet oprecht emotioneel. Het klinkt nep en geforceerd. Zonde, want het had (met een kortere tijdsduur) een prima nummer kunnen zijn.

'Out of Control' is een ander voorbeeld. Ik heb het gevoel dat dit de basis is, en dat het nog afgemaakt moest worden. Het mist gewoon nog iets.

Bij 'Might as Well Get Juiced' bereiken ze in dit opzicht het dieptepunt. Ik wacht, en ik wacht, maar er gebeurt niets? Helemaal niets! 'Thief in the Night' en 'How Can I Stop' hebben dit ook. Meer dan vijf minuten nietszeggend geluid, want muziek wil ik dit niet noemen.

Helaas moet ik de categorie pure zooi nog verder aanvullen: 'You Don't Have to Mean It'. Ik zou me hier echt kapot voor schamen.

'Gunface' is vervolgens niet slecht, maar erg standaard. Alsof het in vijf minuten even uit de mouw geschud is. 'Too Tight' is van een wat hoger niveau, maar daar geldt in principe hetzelfde voor. Deze nummers missen een memorabel riff, iets waar The Stones vroeger juist zo goed in waren.

'Always Suffering' is gelukkig een aardig nummer. En met 'Saint of Me' is er tenminste nog een uitblinker, ook al vind ik het intro redelijk belachelijk gezongen (weer die uitwerking).

Ook hier is er weer sprake van een veel te lange tijdsduur. Ik houd een minuut of 27 over aan acceptabele nummers (en dan ben ik nog gul). Ik krijg sterk de indruk dat The Stones hier meer moeite in hebben gestoken dan in Voodoo Lounge. De ideeën zijn zoals gezegd aardig. Het is allemaal minder standaard, maar door de soms belabberde uitwerking is deze cd ook een stuk wisselvalliger dan Voodoo Lounge.

Bij het artwork is het ze gelukkig wel gelukt.

Dit album vond (en vind) ik wat tegenvallen.. de gemiddeld, te geforceerd, te.... net niet..

wel aardige nummers, maar ze kunnen zeker beter.. en dat bewijst a bigger bang dan ook wel!

Niets negatiefs aan te merken op de muziek.

Gewoon een heel goeie gevarieerde plaat.






Oh ja, van de Rolling Stones. Dat is die groep die al lang meegaat en vroeger nog straffere dingen heeft gemaakt.

Echt één van hun zwaktste platen, sorry, Kronos we kunnen het niet altijd ééns zijn.
Dit album ga ik voor mijn plezier niet meer draaien, neen. Het staat mooi in de kast, om de Stones-collectie nu eenmaal compleet te houden. Band met een groots verleden, zeker alles begrepen tussen 1968 en 1975 was ongehoord sterk.

We zijn het inderdaad niet eens. En je reactie bevestigt meteen waar ik in mijn laatste zin op alludeer. 2* voor dit album, dat is gewoon niet serieus te nemen. Dan heb je niet echt naar de muziek geluisterd die hier op staat maar naar stemmetjes in je hoofd hoe de Stones steeds maar weer die plaat van vroeger zouden moeten maken waar je toen al zo dol op was.

Ze zouden beter gestopt zijn wordt daar dan vaak nog bijgezegd. Maar ik denk dat sommige 'fans' beter eens zouden kunnen erkennen dat ze zelf gestopt zijn met luisteren. Als ze dan ook nog zouden stoppen met zeuren.

Kronos, jij zegt dat 2* niet serieus te nemen is. Dan kan Patrick net zo goed zeggen dat 4* niet serieus te nemen is.

Patrick is één van de die-hards hier op MuMe wat betreft The Stones. Als iemand hen alle succes van de wereld gunt is hij het. Laten we blij zijn dat er fans zijn die ook kritische uitlatingen bij hun favoriete bands durven te plaatsen.

2* is inderdaad niet serieus te nemen.

2.5* ook niet.

Maar het staat wellicht goed om jezelf zo ook als 'kritische fan' te profileren.


@Iedereen die dit album nog niet gehoord heeft en er geen vooringenomen mening over heeft, gewoon zelf eens beluisteren zou ik zeggen. Je niet laten (mis)leiden door reacties van de 'kritische fans'.

Dit album heb ik al een hele tijd in bezit maar ik blijf het één van de mindere Stones-albums vinden. Het klink wat te geforceerd en overgeproduceerd en de meeste songs zijn te doorsnee. Vaak mis ik de spontaniteit, de (uitgelaten) sfeer en de catchy melodieën en riffs wat altijd het handelsmerk van the Stones is geweest.
Een aantal nummers kan ik behoorlijk noemen (Anybody Seen My Baby, Saint of Me, Always Suffering, Too Tight), anderen zijn het net niet.

De Stones zijn de Stones, inclusief hun latere werk. Het is ook een kunst te accepteren dat het werk van artiesten verandert naarmate de jaren gaan tellen. Als alle 'die-hard' fans alleen maar naar oud werk blijven luisteren is het meer een teken dat deze in hun jeugd zijn blijven steken.

Overigens waren de eerste concerten van de Stones in Nederland zowat de allerberoerdste die ooit op de planeet zijn gegeven dus wat dat betreft hebben ze een mooi pad afgelegd.

Kronos als jij je zin wil doordrammen, ga vooral door met kinderachtig doen.

Ik heb m'n mening duidelijk onderbouwd, en samengevat komt dat overeen met wat LucM ook zegt. Maar de mening van Kronos is natuurlijk boven die van ons verheven.

Uiteraard is ** zelfs wat méér dan dit plaatje verdient. Het zijn de Stones, daarom nog die **, want wees nu eerlijk,, behalve Anybody Seen My baby, Out Of Control en Saint of Me staat er echt niets behoorlijk op.
Ik meet alle Stonesplaten af aan hun echt goede werk, en neen, dit is beslist geen plaatje waar ik ook maar een beetje happy van word. Echt behoorlijk FC Knudde, ik heb dat al eerder gezegd, en omdat je reactie me echt kompleet verbaasd, moet ik het nu nog maar eens zeggen; Voor mij samen met Dirty Work echt hun allerslechtste plaat ooit.
Voilà, en dat is WEL kritisch en moet absoluut serieus genomen worden.
Ik wil van geen enkele artiest de kritiekloze allesslikker worden, zeker ook niet van de Stones. Deze plaat is een dikke buis en herexamens in september, om het in schooltermen uit te drukken.

A Bigger Bang is dan weer behoorlijk beter en hoorbaar beter ook dan dit gedrochtje, maar Kronos behoort tot de blinde/dove idolate fans die kritiekloos zijn geworden en zomaar alles van hun idooltjes slikken, dat moet hij dan maar weten. Be happy....

Ik ken Kronos al heeel lang en van zeer dichtbij, in real life dan, niet zo hier op het forum, maar dit is toch wel van het meest onzinnige wat ik op dit forum ooit heb gelezen.
Okee, Kronos kan zich wel eens fanatiek over iets uitlaten, en zelfs later wat op zijn eerdere overtuiging terugkomen, maar nooit of te nooit zal hij een mening verkondigen die hij kritiekloos geslokken heeft....
Dat hij ook al eens van een eerdere overtuiging terugkomt getuigd volgens mij juist van zijn onafhankelijke kritische ingesteldheid, ook tegenover zichzelf.

Ik ben zelfs helemaal geen fan van The Rolling Stones, maar een muziekliefhebber. Daarom beoordeel ik dit album ook op de muziek en niet op wat ik vind wat voor muziek de Stones zouden moeten maken.

Het is dus niet omdat iemand dit album gewoon goed vindt, dat hij of zij daarom dan meteen maar een blinde/dove idolate kritiekloze alles slikkende fan is.

Maar ik heb bewust een beetje geprovoceerd. Tot hiertoe had ik dit album ongeïnteresseerd links laten liggen, met zo'n laag stemgemiddelde... Onterecht dus! Toevallig las ik een tijd geleden in de krant een korte bespreking van A Bigger Bang waarin stond dat Steel Wheels, Voodoo Lounge en Bridges to Babylon ongeacht de vele negatieve kritieken ook wel goeie platen zijn. Van Steel Wheels wist ik dat al. Van dit album ontdekte ik het pas, omdat ik het dankzij die gazet toch maar eens een kans gaf. Toch straf dat ik hier op MuMe tijd besteed onder andere om muziek te ontdekken en dat ik voor zoiets dan een krant waarin ik achteloos bladerde nodig had.

Om dan ook eens de schoolmeester uit te hangen; al degenen die dit album minder dan 3* hebben gegeven mogen het in september nog eens proberen of moeten hier niet meer terugkomen!

We zullen dit keuzevak dat Bridges To Babylon heet dan in september maar laten vallen, ik ken nog een leerling die graag met mij dan muzikale opvoeding zal volgen....

Sinds lange tijd dit album weer eens een paar keer beluisterd en het valt me toch weer niet tegen. In mijn ogen staan er toch weer een paar lekkere nummers op zoals bijvoorbeeld: Anybody seen my baby, Lowdown, Out of control, Saint of me en Might as well get juiced.
De nummers Already over me en How can I stop vallen me overigens wel weer zwaar tegen, maar goed, toch al met al een zeer acceptabele plaat.

Ik vind deze plaat toch heel veel beter dan Voodoo Lounge!

Sowieso vind ik deze hoes vele malen uitnodigender, die van Voodoo Lounge is zo "Amateuristisch" evenals de foto's in het boekje.

Ook een leuk aspect wat in het boekje van deze cd staat is de Toren van Babel, heb vandaag het echte kunstwerk nog gezien in Booijmans van Beuningen.

Ja, ik vind dit een lekkere plaat, pakt je gelijk vast met "Flip the Switch".

4 sterren voor dit moment

Might as well be juiced is bij mij Might as well be skipped, geen opbouw en teveel geluidseffecten, haal 1 Keith nr. eraf want 3 is net teveel.

De rockers zijn dan weer een sterk punt.
De kritiek op de welgemeendheid bij Jagger ballads snap ik, het klinkt minder oprecht dan voorheen. Saint of me en Anybody seen my baby vind ik eigentijds klinken en daar heeft Jagger met zijn voorkeuren voor "mixers" wel goed werk verricht.
Aan How can i stop moest ik wennen maar is nu wel van mijn favorieten.

Ik geef de voorkeur aan 12 nummers per cd want anders zijn er altijd een paar vullers bij op hun laatste platen. Steel Wheels is een goed voorbeeld hoe het ook kan.

Ten tijde dat dit schijfje uitkwam vond ik bridges het beste wat de stones sinds jaren had uitgebracht. En eigelijk vind ik dat nog alleen lang niet meer zo goed als in 97. Door de jaren heen is er toch iets mis gegaan ha. Hoewel de eerste 2 er nog prima ingaan. Maar eeh anybody bleek gepikt te zijn he. Gun face klinkt ook nog wel lekker. En zo staan er nog wel een paar op. Alleen vanaf nr 9 zakt de boel behoorlijk in. En die nummers van kieth die kunnen me nu ook wel gestolen worden. Gewoon een redelijke stones. 3,5 pingel met moeite dat wel

Best aardig album dit eigenlijk, kan me herinneren dat ik dit album altijd links liet liggen omdat het de eerste paar keer totaal geen indruk maakte. Toen er weer bij gepakt na het lezen van Keith's autobiografie met wat uitleg over een aantal nummers. Een vermakelijk album, niet hoogstaand, maar zeker niet slecht

Minder dan de zeer toffe voorganger Voodoo Lounge. Waar het voorgaande album me met z'n ellenlange songlijst wel volledig kon boeien is dat bij deze niet en dat is jammer want het eerste deel van het album lijkt allemaal beter te zijn dan VL. Maar na Saint Of Me wordt het minder.

Al en al aardig door de eerste nummers die ons worden voorgeschoteld. 3*

Ik was ook in mijn nopjes met Voodoo Lounge. Een plaat die bij vlagen weer wat oude Stones magie teweeg bracht.
Maar Bridges maakt het allemaal niet meer waar. Eigenlijk ben ik ook afgehaakt na het horen van dit album. Een paar cracks, maar té weinig voor een plaat met 13 songs.

Wat bedoel je precies met afgehaakt Bikkel? De volgende niet meer gekocht?

Nou, deze ook al niet meer hoor. Ik verkeerde toendertijd in de luxe dat ik een platenzaak werkte, dus dan hoor je nog eens wat

Nee, wat ik zeg, Voodoo Lounge was best ok. Eigenlijk hun beste sinds Tattoo You. Maar hier hoor ik op een aantal sterke werkjes na, geen boeiende songs meer.
De rek blijkt er uit. Kan natuurlijk hé na zo'n lange tijd.
Maar ik wist toen wel genoeg. Sindsdien nog maar één studioplaat verschenen. De koek is op.
Ze moeten maar eens echt stoppen na 2014. Ik verwacht dat ook wel.

De echte rek is er natuurlijk al een hele tijd uit. Maar ik vind deze eigenlijk wel hun beste sinds Tattoo. Er zit wat mij betreft ook weer niet zo'n vreselijk verschil tussen Steel Wheels,Voodoo deze en de laatste cd. Ik kom niet eens op de naam ha.


ik zou er geen traan om laten als ze de bekende pijp aan maarten zouden geven. En gezien hun leeftijd en verdienste mag het ook wel.

Helemaal mee eens

Een paar uitstekende nummers: Saint of me, Thief in the night, Out of controle en Anyone seen. De rest is niet zo bijzonder

Net iets minder dan 'Voodoo lounge' en net iets te lang. Als ze de laatste twee nummers van Keith en 'Might as well get juiced' hadden weggelaten had ik hem net zo goed als 'Voodoo lounge' gevonden. Vooral de nummers van Keith vind ik te langdradig en saai. Voor de rest vooral puike, stevige rocksongs en de ballad 'Already over me' is ook een pareltje.