Rolling Stones - Dirty Work (1986)

Weliswaar beter dan Undercover maar daar is dan ook alles mee gezegd. Favoriet is Harlem Shuffle, nota bene een cover.

Dit weekeinde voor het eerst helemaal gehoord en het is duidelijk dat dit de voorganger van Steel Wheels is: Het klinkt misschien haast nóg klinischer en doodser. Bovendien is er een totaal gebrek aan chemie, wat ook niet echt verwonderlijk is. Het titelnummer mag er zijn, Winning Ugly en One Hit ook wel, maar voor de rest is het echt mager. Dat afsluitende stukje ter ere van Ian Stewart vind ik dan wel weer sportief en getuigen van een hart. Dat had ik zeker niet van deze 'stoere' mannen verwacht.

Huh!? Ze hebben zo'n 16 goede tot briljante platen op rij geleverd. Ik ben ook geen fan van hun laatste 6 platen, maar ja van heren op leeftijd verwacht ik niet meer dat ze platen afleveren alsof ze 25 zijn. Triest verval? Gewoon ouderdom en een rijtje matige tot redelijke platen.

Wordt als slechtste gezien van de Stones. hmm, mischien.
Maar kan nog best van deze plaat genieten. One hit is een geweldige rocker.
Fight lekker aggresief en Too Rude vind ik een aangenaam mellig reggae deuntje.
Dirty work vind ik ook niet slecht en had it with you is lekker krachtig gezongen door Jagger.
Afsluiter is een mooi gezongen Keith nr.
Hold Back, Winning ugly en Back to Zero Vind ik wel erg matig.
Als ik deze vergelijk met andere slechte platen van grote bands bijvoorbeeld Precence van Led Zep of Its Hard van de Who vind ik deze een stuk beter. 3.5

Ik vind het best een aardig plaatje, niet de beste dat zeker niet.
Maar zo slecht als word beweerd? Echt niet!

Sleep tonight is toch een heerlijk swingend nummer?

Net als under cover opent dirty work erg sterk. One hit is een lekker stones nummer. Maar deze is nog erger dan under cover. Afgezien van one hit is het bloedarmoede. Hier kun je toch echt wel spreken van een stones dieptepunt. Luister maar eens naar too rude brrr.

Too Rude is niet slecht, hangt gewoon tegen regae aan

Als je al nagaat dat Ron Wood de aanjager was hier ( schreef voor zijn doen aardig wat liedjes) dan weet je dat de balans zoek was .
Jagger versus Richards . De chemie was weg en de spanning te snijden . Dat zou een aardige plaat op kunnen leveren , maar niets van dat alles op Dirty Work . Een paar aardige songs , die ook al niet tot het beste behoorde .
Echt een armoedige plaat , voor Stonesbegrippen zeker .

Het jaar hiervoor kwam het toch betere Mick Jagger solo-album She's The Boss uit en dat was toen bij het publiek als nogal matige plaat ontvangen. Dat was rond de tijd van Live Aid en Mick's cover-duet met David Bowie.
De verwachtingen waren hoog gespannen dat er kort daarna eindelijk weer een nieuw Stones-album aangekondigd werd. Het laatste was Undercover en dateerde nog uit 1983.
Dirty Work bevalt mij voor de helft en klinkt als een uit de hand gelopen sessie, waar men met de luxe snufjes van de productie geprobeerd heeft om er nog een goede draai aan te geven.
Het album liep toch nog goed, omdat de cover van Harlem Shuffle een grote hit was en de bijbehorende cartoon-clip veel aandacht trok. Overige singles van dit album flopten. Het nummer One Hit (To The Body) is hier op de radio toen maar een paar keer gedraaid en ik heb de clip van dit nummer maar 1 keer in het t.v.-programma Countdown gezien. Bij het herbeluisteren komt deze openingstrack over als een soort jaren 80-versie van If You Can't Rock Me. Fight en Winning Ugly zijn niet echt slechte nummers, maar zouden in een andere mix beter uit de verf gekomen zijn. Die songs klinken in mijn oren als een soort voorbode op het betere volgende album Steel Wheels.
Het nummer Too Rude is een leuk tussendoortje, net zoals Send It To Me op het album Emotional Rescue.
Ik herinner mij nog heel goed dat mijn plaatselijke platenverkoper mij toen vertelde dat (ondanks de goede verkoopcijfers in de albumlijsten) het album niet zo goed liep. Het inkopen van platen wil nog niet zeggen dat het ook in de winkel goed verkoopt. Hij verkocht het album eerst voor fl. 20,90, maar is later gaan zakken met prijzen van fl. 14,90 t/m fl. 7,50. Dirty Work was als het ware zijn 'winkeldochter', als ik deze handelsterm hier mag gebruiken.

Watts was ten tijde van de opnamen verslaafd aan heroïne en alcohol, zodat Anton Fig Steve Jordan en Ronnie Wood ook als drummers te horen zijn op dit album, alsmede Jimmy Page, Tom Waits, Jimmy Cliff, Beverly d'Angelo, Patti Scialfa en Bobby Womack, maar dan als gitaristen of achtergrondzangers. Het album begint goed met het stevige One Hit en Fight. Harlem Shuffle klinkt heerlijk relaxed. Hold Back is het hardst rockende nummer op de plaat. Too Rude is een slap reggea nummer. Winning Ugly klinkt goed voor een eighties rocker. Back to zero heeft een lekkere drive. Dirty Work en Had it with you zijn goede rockers. Vooral de laatste klinkt als een echt Stones nummer. Sleep Tonight is niet echt een overtuigende ballad met zwak drumwerk van Ronnie Wood. Al bij al lijkt me dit een onderschat Stones album te zijn. De hoes is wel vreselijk, ook al is de foto geschoten door Annie Leibovitz.

Ik ben het helemaal eens met wat Kaztor hierboven zegt. Je hoort echt dat dit de voorganger is van Steel Wheels, maar dan met het verschil dat ik liever nog eens twee keer SW (kreeg van mij toch een heel krappe 3,5*) na elkaar opzet dan nog een keertje Dirty Work te horen. De nummers op de plaat laten me helemaal koud. Moet toch wel DE slechtste Stones plaat zijn en gewoon een heel slechte plaat op zich, maar ik had er me ook wat op voorbereid.
Favoriete tracks... Euhh, het eerste nummer was nog fijn. Voor de rest njet.

2*

Dit had het moment geweest kunnen zijn dat The Stones de handdoek in de ring gegooid hadden. Geen magie meer, onderlinge problemen.
Maar ik vrees dat Jagger zich ook heeft verkeken. Hij dacht het wel alleen te kunnen, maar daar was het al te laat voor.
The Stones waren al een instituut, en dat geforceerde hip doen op She's The Boss, werd 'm ook niet in dank afgenomen.
Hét moest kennelijk, dat bijelkaar komen. Nog grootschaligere tours en een paar albums die geen echt nieuw inzicht gaven in de herstart van de groep.

En ze zijn er nog steeds.......wat een godswonder mag heten.

Velen vinden dit een draak, maar ik blijf het een lekker album vinden. Was mijn eerste studioalbum waar ik als 16-jarige kennis mee maakte. Daarvoor had ik enkel een verzamelaar. Daarna nog vele studioalbums gekocht op lp en later op cd. In de auto afgelopen week Dirty Work nog gedraaid en ik probeerde Too Rude nog met andere oren te luisteren, maar dat lukte niet. Wat een slecht nummer. Ook Had It With You is niet zo. Maar dan blijft nog genoeg over om te genieten en ik ga wel lekker los op Dirty Work en Winning Ugly.

Rolling Stones waren zo goed als gesplit toen dit album verscheen. Dat bleek uit Live Aid waar The Stones de grote afwezige waren. Mick Jagger zong samen met Tina Turner en dat viel tegen. Wellicht dat Mick Jagger solo wilde gaan maar omdat zijn album She's The Boss flopte bracht hij Rolling Stones weer samen.
De magie is hier ver te zoeken, dit album klinkt steriel en weinig geïnspireerd (overigens werd het verval al ingezet met de voorganger Undercover).

Op Undercover hoor ik nog wel iets van bezieling. Maar Dirty Work heeft weinig boeiends in huis.
Ron Wood als iniatiefnemer voor dit alles.
Charlie Watts doet niet eens overal op mee. ( kampte met een heroineverslaving)
En dan Keef en Rubberlips die elkaar niet meer konden luchten of zien.
Treurige bedoening. En als dit daadwerkelijk het laatste album had geweest van The Stones, dan had het een onwaardig afscheid geweest.

Dieptepunt voor de Stones
Matig album maar toch levert het voor mij een favoriete
Stonestrack op ....One hit to the body een waanzinnig goed nr
Verder vind ik Harlem shuffle een lekkere cover
Maar verder ..... Bagger helaas

One Hit To The Body kan er inderdaad nog aardig mee door.
Was de 2e single na Harlem Shuffle.
Dat clipje........ Mick en Keith die elkaar echt naar het leven staan. Dat was dan wel weer oprecht.

Ik kan me herinneren dat ik 'Dirty Work' al binnen drie maanden na de release voor Hfl. 10,-- kon kopen. Uiteraard had ik de kritieken gelezen. Strekking in de recensie van Muziekkrant Oor kan ik me nog herinneren. Kwam erop neer dat de Rolling Stones eindelijk een mooie hoes (echt waar!) hadden, was de LP weer helemaal ruk.
En deze plaat zou het gemiddelde niveau van de Rolling Stones platen naar beneden halen tot een bedenkelijk peil.
Dat maakte me nieuwsgierig. En ik was niet vies van een koopje. Uiteindelijk moest ik ook erkennen dat de plaat inderdaad niet best was. Mijn favoriete periode van de Stones is 1968-1972 en 'Dirty Work' is dan toch 'another cup of tea'. Het grootste probleem is dat Mick Jagger zo geforceerd staat te brullen. Was gewoon een opluchting om de stem van Keith te horen.
Na de eerste paar draaibeurten weggezet en daarna de afgelopen 29 jaren nooit meer integraal beluisterd.

Het is mij ook opgevallen dat Mick Jagger hier vervalt in ordinair geschreeuw wat ook het geval was met de voorganger Undercover waar dat hij voordien meer soul in zijn stem had. Dit album is te glad, te klinisch geproduceerd (wat niet past bij de Stones-sound) en Mick Jagger probeerde blijkbaar wat meer rauwheid te brengen door te schreeuwen. De hoes vind ik ook mooi (kan ik niet zeggen van Undercover) maar ik had liever gewild dat de muziek ook zo was.

Voorganger van Steel Wheels?! Feitelijk is dat zo, maar muzikaal gaat dit toch echt niet op. Dirty Work is een heerlijke zomerse plaat van de Stones. Voor mij staan er op dit album geen missers. Wel enkele uitschieters, maar als geheel is Dirty Work toch echt onterecht als flop afgedaan. Het klinkt allemaal behoorlijk rauw en de dubby sfeer in een aantal nummers geeft het geheel toch een eigen karakter. Dit is de laatste echte stones plaat (al wist ik niet dat Watts mist op een aantal nummers). Hierna kwam inderdaad Steel Wheels en dat was een prima aanleiding om weer te touren, maar de Stones zoals ik ze kende kwamen nooit meer terug.

Dit is het enige Stones album wat me echt heel veel moeite kost om het uit te luisteren. Ik moet me echt forceren om 'm op te leggen.
One Hit (To the Body) en Harlem Shuffle (weliswaar een cover) zijn de enige 2 tracks die de naam Stones nog enige eer aan doen. De rest is werkelijk een te laag niveau.
Gelukkig is dit niet het laatste album gebleken, want de 4 albums die hierna kwamen bewezen dat de mannen het gelukkig nog wel konden.
Het is eigenlijk alleen om de collectie compleet te hebben, maar dit album zou ik eigenlijk uit de collectie moeten verwijderen.

Het is zeker niet de beste plaat van de Stones, maar heel dramatisch vind ik deze nu ook weer niet. Het is hier en daar wel vermakelijk en met One hit en Harlem Shuffle staan er toch twee prima nummers op.

Is dat zo? Ze hadden beter geen platen meer na Tattoo you kunnen maken, daarna misschien nog een handvol redelijk goede nummers, maar dat is het dan de laatste 35 jaar.

Het is na Tattoo You uiterst wisselvallig gebleken.
Voodoo Lounge is een heel aardige plaat vind ik.
De makke is vooral dat de albums werkelijk veel te lang duren nadien.
Volgepropt met tracks die bepaald geen onvergetelijke indruk achterlaten.
Daar hadden ze dus genuanceerder in moeten zijn.

Tja....ik vind de albums vanaf steel wheels echt nog heel sterk.... alle 4

En dat mag uiteraard.

Ik heb nog zo'n roze colbertje. Dat dat mode is geweest!

Overigens vind ik ook de titeltrack prima. Past nog steeds in onze verzorgingseconomie.

You let somebody do the dirty work
Find some loser, find some jerk
Find some dumb ass do it all for free

Zeker geen hoogstaand album, maar nog wel degelijk. In ieder geval een stuk beter dan Undercover of the night. Hier staat nog wel enigszins redelijke muziek op. Maar het is verre van hoogstaand 3.0*

Ik ben de laatste tijd bezig met het opnieuw beluisteren van de Stonesalbums 'Beggars Banquet' tot en met 'A bigger bang'. Het helemaal uitluisteren van 'Dirty work' valt echter nog steeds niet mee. Het is echt het slechtste Stonesalbum wat ik in mijn bezit heb. De Bob & Earl cover 'Harlem shuffle', het door Keith gezongen 'Too rude' wat erg op UB 40 lijkt en de eveneens door Keith gezongen ballad 'Sleep tonight' zijn de nodige rustpunten. Voor de rest zingt Mick niet maar is het gebrul en gegrom. Het beste nummer van de plaat is misschien nog wel het gepingel van Ian Stewart, die even voor de release overleed, op het eind. Een ster voor de moeite.