Seventh Key - Seventh Key (2001)

Dankzij jouw bericht bij hun aankomende album ben ik ertoe bewogen om deze op te zetten en je had gelijk: dit is geweldige melodische Rock!
Billy Greer heeft een mooie stem en het album staat bol van de catchy rock nummers. Mike Slamer laat heerlijk gitaarwerk horen, neem nou "Only the Brave", "Surrender" of "Prisoner of Love". Deze nummers worden gewoon gedragen door zijn gitaarwerk.
Het klinkt nog best hard en ingenieus zonder dat de catchy kwaliteit er vanaf gaat.
Daarnaast is de productie, zoals zo'n beetje al het werk van Frontiers, uitstekend. Wat dat betreft is het moeilijk te horen dat dit album alweer uit 2001 komt. Heerlijke jaren '80 stijl Rock met de prachtige productie van de recente jaren.

Een aanrader voor de liefhebbers van het genre!

Ben bezig de discografie van Kansas plus die van hun zijprojecten (zie Rate Your Music) door te werken. Het waren echter gaucho en vielip die mij bij de tweede van Streets de naam van Seventh Key tipten. Inmiddels heb ik hun eerste twee albums op cd.

Voordat Billy Greer toetrad tot Streets, was hij zanger en bassist in de groep QB1. Op dit album doet hij net als toen de leadzang en combineert dit met bas en akoestische gitaar.
Het resultaat kent bovendien de nodige overeenkomsten met Streets en ook met de twee albums die Kansas hierna opnam, te weten Power en In the Spirit of Things. Sterke melodieuze hardrock, op de grens met adult oriented rock.
Gitarist Mike Slamer, indertijd ook bij Streets, vormt met Greer de kern van Seventh Key. Toetsenist is David Manion, Chet Wynd zit op de drumkruk; blijkens Discogs is dit Mike Slamer. Gastrollen zijn er voor gitaristen Rich Williams en Steve Morse die Greer van Kansas kent, evenals voor drummer Phil Ehart uit diezelfde groep. Bovendien is Walsh van de partij, zich beperkend tot toetsen.

Slamer en Greer schreven samen zes nummers, de meeste andere bijdragen kwamen van (ex-)Kansasleden. No Man's Land werd namelijk geschreven door Walsh, Morse en Williams, Every Time it Rains schreef Greer met Morse en Forsaken is van Walsh. Deze nummers doen herinneren aan het Kansas van de tweede helft van de jaren '80. De tekst van Home werd blijkens de bedankjes door Greers echtgenote neergepend.

Mijn cd bevat elf sterke nummers en op streaming ontdek ik dat in 2010 twee bonusnummers werden toegevoegd. Slamer strooit als vanouds met snelle solo's waarbij ik net als indertijd bij Streets invloeden van Eddie Van Halen hoor, zij het minder dan toen.
De felle opener The Kid Could Play bezingt een overleden vriend van Greer. Het zet meteen het visitekaartje neer, inclusief de sterke productie van Slamer. Vervolgens komt een sterke tracklist voorbij, waarin Greers stem prima gedijt, zij het niet zo spetterend als die van Walsh. Maar hij heeft een groot bereik en een aangename stem, zoals ook blijkt in het iets langzamere Only the Brave.
Bij Surrender wordt orenschijnlijk een persoonlijke ervaring van Greer gedeeld, When Love is Dying begint met akoestische gitaar en groeit uit tot een prima powerballade. Toch mis ik tempo, maar Slamers gitaarwerk maakt veel goed.

De vaart komt er weer in op de tweede helft, die begint met het vlotte No Man's Land en ook in Every Time it Rains zit de vaart erin. Net als op de eerste helft gaat het tempo dan omlaag met Prisoner of Love als uitzondering. Forsaken klinkt alsof het in 1985 werd geschreven door de heren van Bad English en dat bedoel ik als een compliment.
Bonustracks The Storm Rages On en Remember You Well zijn lekker uptempo en hadden een plek op de eerste editie van dit album verdiend.

Lekker? Zeker. Briljant. Nee. Ik mis het spetterende van de drie albums van Streets en Kansas die ik in het begin noemde, al trekken de twee uptempo bonussen mijn waardering omhoog. De opvolger schijnt evenwel nog iets beter te zijn, dat hoop ik spoedig mee te maken! Bovendien heb ik de cd van Native Window staan, ook al zo'n interessant zijproject. Voor het debuut van Seventh Key een 7,5 als schoolcijfer, wat ik in 3,5 ster vertaal.