The Pineapple Thief - Dissolution (2018)

Ergens halverwege White Mist moet ik denken aan Anesthetize van die andere PT. Een combinatie van de drums in de eerste paar minuten van Anesthetize en de solo van Alex Lifeson kort daarna. Gewoon... Een impressie/ingeving die ik gisteren bij het luisteren had.

Voor het overige vind ik dit best een fijn album dat lekker wegluistert. Minder experiment, maar ik heb de indruk dat dat element al een tijdje naar het achterplan verdwenen is. Wat niet zozeer een slechte zaak is. Ik heb de groep leren kennen met Tightly Unwound en die blijft m'n torenhoge favoriet, dus automatisch vergelijk ik alles daarmee, maar songs als White Mist, Shed a Light, All That You've Got en Far Below mogen gerust nog af en toe de revue passeren. Misschien nét iets teveel binnen de lijntjes zoals hier eerder al werd geschreven, maar wel goede standaard rocksongs. 3,5* for now.

Woensdag kwam de deluxe edition bij mij binnen.... bij Burning Shed besteld. Inclusief verzendkosten zelfs een stuk goedkoper dan hier. Op de tweede cd prachtige semi akoestische uitvoeringen van 7 nummers.

Mindscapes helemaal mee eens!

Wederom een sterke plaat.
Heel melodieus en sfeervol.
Een 4 !

The Pineapple Thief is een band die door Bruce Soord in 1999 is opgericht en tot op heden 12 studio albums heeft uitgebracht. De band maakt progressieve rock, met uiteenlopende invloeden uit de jazz, pop, alternatieve en melodieuze rock. Keymember Soord schrijft alle songs, speelt gitaar en zingt alle lead vocalen en daaromheen zijn er verschillende muzikanten lid geweest van deze Engelse band. Het vorige album, “YOUR WILDERNESS” uit 2016, liet al een meer toegankelijker geluid horen en dat hebben ze op “DISSOLUTION”, album nummer 13, verder uitgewerkt. Vaak wordt de vergelijking gemaakt met Porcupine Tree, de band van Steven Wilson. Dat is ook niet vreemd. Beide bands zijn in staat om prachtige melodieuze pop prog/rock te maken, maar kunnen ook behoorlijk experimenteel zijn. De stem van Soord en die van Wilson hebben ook wel overeenkomsten, al hebben beiden wel een eigen geluid. The Pineapple Thief is overigens niet “de nieuwe Pocupine Tree”, zoals er wel eens gezegd en geschreven wordt. The Pineapple Thief is een band die op zichzelf staat, maar wel dezelfde klasse muziek maakt die Porcupine Tree ook wist te produceren. Op “DISSOLUTION” gaan ze weer een stapje verder en dat maakt dit album tot een topper in zijn genre. Pakkende songs, schitterende melodieën, mooie instrumentale passages en allemaal waanzinnig goed gemusiceerd. The Pineapple Thief klopte met de laatste albums al aan de deur van de eredivisie van de progressieve rock, ze zijn nu met stip in de top 10 binnengekomen. Luister en huiver, geniet onder andere van het beklemmende “WHITE MIST” en druk op repeat, meer hoef je bij een dergelijk album niet te doen.

De solo werd blijkbaar ingespeeld door ene David Torn. Amerikaanse jazz(fusion)gitarist en reeds samengewerkt met Tony Levin, David Bowie, David Sylvian, Tori Amos, Madonna en Bill Bruford. Uiteenlopend lijstje

Wederom een prima album van deze heren en ik vind hem beter als de vorige plaat. Elk nummer is lekker, maar er mist voor mij een geniaal nummer en ik mis een paar lekkere beukstukjes.

Ik krijg altijd wel het gevoel dat tekstueel elke plaat van PT dezelfde inslag heeft.

Deze maand ga ik ze voor het eerst zien, ik ben benieuwd!

M 'n eerste kennismaking waren een paar nummers van Dissolution beluisterd via een radiostation, waar de bandleden tegelijkertijd werden geïnterviewd.
Nu hier in de woonruimte ook de andere tracks via streaming audio luisterend kan ik al wel zeggen:
Een fijne plaat, met wisselend fraaie (af - en toe ietwat zacht in de mix geplaatste) zang - vervolgens weer de gierende rockriffs/ spetterende drumbreaks tijdens pittige tracks.
Ik moest derhalve even wennen aan 't ietwat gespleten karakter van hun oeuvre op dit overigens verder fraai geproduceerde album.
Zo op 't eerste gezicht (derde x draaien) weet deze Pineapple Thief met fraai samenspel te overtuigen.
De composities overtuigen (nog) niet allemaal, echter wanneer 't een groeibriljantje mocht blijken te zijn:
Wellicht dat Dissolution dan ook nog in m 'n platenkast terecht komt - en in eindejaarlijstjes...

Na het overlijden van mijn vader (glenn53) op 21 mei dit jaar, heb ik me ontzettend verheugd op dit album. Wij zouden naar het eerst volgende concert gaan om ze te aanschouwen. Het album wekt het enthousiasme om daar erg naar toe te kijken.
Wat een album, wederom. Gavin Harrison brengt het beste uit Bruce Soort om er een werkelijk fenomenaal album van te maken.
Hij groeit per luisterbeurt en dat ben ik vanaf Magnolia van ze gewend.

Kan niet wachten tot 29 september.

Gisteren gezien in de Madeleine BXL. Quasi de volledige plaat werd gespeeld. Het viel nog meer op dat deze deels in functie van Gavin Harrison is geschreven. Knap, hoewel het oudere werk wat minder gepolijst is en daardoor spontaner overkwam in de zaal.

"White Mist" is bij vlagen echt wel een kopie van "Anesthetize", wat bij mij de pret wat drukte (er is maar één echte PT ). Beste dat ze van "Dissolution" brachten was "Threatening War". Andere hoogtepunten uit de set waren "3000 Days", "Nothing At Best" en "The Final Thing On My Mind".

Veel plezier en sterkte en hopelijk haal je uit het concert wat je eruit wil halen!

Rick53 Je papa's Fear of a Blank Planet avatar zag ik zo vaak passeren op dit forum... Een echte muziekbroeder, te zien aan zijn en mijn album- en artiesten top 10 (en jij ook, merk ik!)

Hoe je het ook beleeft, geniet van 29 september en sterkte! Ik heb ze jammer genoeg gemist eergisteren in Brussel.

Afgelopen zondag naar het concert geweest in La Madeleine in Brussel. Deze band maakt zijn live reputatie meer dan waar en klinkt wat mij betreft op het podium nog beter dan op de albums. Met name de stem van Bruce Soord heeft veel meer diepgang en is live wat rauwer dan op de plaat. Zonder dat hij over de top gaat. En voor de rest zijn het allemaal top muzikanten.

Ik was er ook bij, sterk optreden inderdaad. Stond vlak naast het podium en kon dus Gavin Harrison's toverwerk in al zijn glorie aanschouwen. Het enige dat ik miste was wat interactie met het publiek; de volledige band bleef eerder op zijn eiland zitten. Niettemin de moeite waard om eens gezien te hebben, en ook de nummers van dit album kwamen zeer goed uit de verf.

Helaas kan ik er 'live' niet bij zijn en heb mijzelf daarom 'maar' de 5.1 HD versie op blu-ray cadeau gedaan. Prachtig! Er zijn nu nog veel meer laagjes in de muziek te bewonderen en de semi akoestische versies zijn ook erg fraai.

*de beelden van Where We Stood er maar bij denkt*

En weer een sfeervol en onderhoudend album van deze altijd wel betrouwbare progressieve rockband. Zoals gebruikelijk ontbreken echt memorabele songs, maar het materiaal is over de hele linie genomen sterk genoeg om dit probleem handig te omzeilen. Ingetogen en prettig voortkabbelend, precies waar The Pineapple Thief goed in is.

Het concert toenet was wel wat steviger dan voortkabbelend. Erg genoten en ze hebben veel gespeeld van dit album waar ik White Mist toch wel memorabel vind.

Heel erg goed gespeeld zelfs Leptop. Zwaar genoten.
Zelfs Shed A Light gespeeld; wat ik niet verwachtte.

Morgen ga ik even lekker nagenieten, nu eerst nog een biertje.
Maar goh, wat geniet ik nu nog meer van het nieuwe album na het concert.

Prima concert. Hoogtepunt voor mij was Alone at Sea & 3000 days (en dat nummer kende ik niet). Ze speelden naar mijn mening wel net teveel rustige liedjes en White Mist en The Final Thing on my mind zijn top nummers, maar zo kort achter elkaar vond ik mwah. Verder mist de band wat "stage performance", ze spelen de sterren van de hemel maar staan akelig stil op het podium. Wel genoten en Gavin Harrison is een beest al moet ik zeggen dat ik de tweede stem van de bassist het geheime wapen van deze groep vindt!!!

Het ritme van twee jaar een een nieuwe CD wordt strak voortgezet door The Pineapple Thief. Voor mijn gevoel is dat best snel, maar met de kwaliteit van Dissolution zit het wel goed. Het klinkt als een klok en direct in het verlengde van de voorganger "Your Wilderness". Dat was al een zeer fijne CD en dat is met Dissolution niet anders. Het geluid wat ze zich hebben aangemeten werkt gewoon goed en klinkt erg vertrouwd. Toch wil ik ook voor wat meer risico pleiten bij The Pineapple Thief, het moet toch niet vanzelfsprekend gaan worden dat de volgende in 2020 weer zo klinkt.

Pineapple Thief kan wat mij betreft niets verkeerd doen en dat is met deze topplaat maar eens bewezen. Direct herkenbaar, direct goed klinken ook, maar zoals altijd met deze band wordt het na een luisterbeurt of 7-8 allemaal magisch. Als je de hoekjes van de nummers leert kennen, de wendingen, de paar noten die opeens eruit springen. Hartjes voor Dissolution (en voor deze band in het algemeen).

Magnolia had ik al eens blind gekocht, maar kon mij tot op heden nog niet echt bekoren. Ik ben enorm fan van het drumwerk van Gavin Harrison, waardoor ik toch maar eens dat live album heb opgezet dat op spotify staat. Vanaf dat moment is het kwartje toch wel gevallen. Eerst Your Wilderness, toen dit album en ook Magnolia begin ik te waarderen inmiddels. Ik denk dat ik het in eerste instantie te weinig prog vond allemaal, maar het zit in alle nummer toch wel ergens verborgen, heel subtiel. Nu luister ik al een week lang alleen maar naar de laatste 3 albums en ga ik binnenkort maar snel naar de locale platenzaak hier om de collectie wat uit te breiden.

Voor de kenners: Welk album moet ik ook zeker proberen?

Ik las eerder al dat er wel eens wat raakvlakken waren met Porcupine Tree. Die zie ik ook wel hier en daar. Het is ook niet gek, want je merkt toch wel dat Gavin hier op de vellen slaat. Maar ik hoor qua zang in 'Threatening War' ook wel een behoorlijk beetje Marillion (Fish) en dat vind ik echt ontzettend knap. Dit is eindelijk weer eens een band waarbij ik me nergens aan stoor. Het probleem bij veel prog albums is dat er toch vaak wel iets mankeert aan de zang. Of ze nemen een zanger die te perfect klinkt of de schrijver van de songs die zelf wil zingen, heeft gewoon geen fijne stem.

Alle albums hebben mooie liedjes. Drie allbums springen wat mij betreft er iets bovenuit!

What We Have Sown , Tightly Unwound
en Little Man

en dit laatste album is natuurlijk ook heel mooi! Ik heb nu eindelijk alle Pineapple Thiefjes te pakken, op wat EP's na.

Dankjewel, welk album kan ik het best mee beginnen als we vanaf Dissolution een beetje opbouwen naar 'minder toegankelijk'?

Dat vind ik een moeilijke vraag. Een en ander is ook zo persoonlijk! Misschien dat iemand anders daar een beter antwoord op heeft. Ik vind over het algemeen The Pineapple Thief over de gehele linie vrij toegankelijk.

Aproxis, zoals Alicia al aangeeft zijn ze over de gehele linie best toegankelijk. Op de albums voor Someone Here is Missing heeft het progressieve karakter een grotere rol, vanaf dat album is het meer pop-ish geworden.

Ik denk dat Tightly Unwound van de drie genoemde albums dan het beste startpunt zou zijn. Daarna Little Man en vervolgens What We Have Sown. Daarnaast wil ik je ook Variations on a Dream aanraden, ook een prachtig album van ze.

Ik volg Legian!

Heb wat van andere albums geprobeerd. Someone here is missing vind ik nog wel in de lijn van wat ik gehoord heb. Ik mis wel de drums van Gavin, maar oude doet het ook prima. Ik vind een hoop albums - daargelaten dat ik ze nog geen goede kans heb gegeven - een te hoog radiohead/smashing pumpkins gehalte hebben. Ik vind de zang op de latere albums toch wel wat interessanter. Wellicht omdat ik vroeger zoooo veel radiohead heb geluisterd en ik tegenwoordig enorm fan ben van Steven Wilson (en porcupine tree) heb ik meer met de latere albums.

In september moet het nieuwe album Versions Of The Truth uitkomen. Eerste single Demons klinkt wat speelser dan dit album.

Bij de Progladder 2018 al wat gehoord van The Pineapple Thief wat mij beviel en dit album zojuist beluisterd. Klinkt prima met White Mist als hoogtepunt!

Dit komt zeker ook door het fraaie drummen van Gavin Harrison !

Eergisteren wederom een cd van Pineapple Thief aangeschaft namelijk deze. Duidelijk de invloed van Harrison aanwezig, enkele nummers hebben behoorlijk wat weg van Porcupine Tree (wat al eerder is gezegd). Overigens de 7e cd van Pineapple Thief ook net besteld, namelijk 10 Stories Down (speciale uitvoering). 2e hands, dat wel, want nieuw niet te krijgen. Gaat hard zo voor mijn doen

Oh ja, deze krijgt wederom weer 5 sterren van mij.

+- Not Naming Any Names
+ Try as I Might
+ Threatening War
+ Uncovering Your Tracks
+ All That You've Got
++ Far Below
+- Pillar of Salt
++ White Mist
+ Shed a Light

Mijns inziens het beste wat TPT ooit heeft gemaakt. Buiten de intro en het filler nummer Pillar of Salt knalt ieder nummer lekker uit de speakers, met als hoogtepunten Far Below en White Mist. Heerlijk album om in de auto op te zetten als je in de file staat en lekker mee te blèren. Het beste van TPT.

Met Magnolia wist Bruce Soord mij bij vlagen te overtuigen van het muzikaal gebodene. Een progrock fan ben ik nooit geweest en zal ik ook nooit worden. Veelal lange uitgesponnen composities, boordevol technisch vernuft en vaak voorzien van vocalen die zich in de wat hogere regionen bevinden.
Voor Soord van The Pineapple Thief ligt dat weer iets anders; hij maakt tegenwoordig songs met kop en staart en is zich vanuit compositorisch opzicht veel meer gaan bewegen richting wat conventionelere (pop)rock.
Dat jasje misstaat hem niet, sterker nog, persoonlijk vind ik hem veel beter tot zijn recht komen.
Op Dissolution heeft Soord de grenzen naar zich toe getrokken in plaats van opgerekt, en het moet gezegd; het plaatje heeft zijn charme.
Soord is nog steeds een beperkte zanger, en een heel album luisteren naar man's vocale kunnen blijft een opgave, maar dat neem ik maar op de koop toe.
Gelukkig is drummer Harrison van de partij, de beste man is een uitstekende drummer en weet met zijn drumpartijen de songs hier en daar te voorzien van de nodige peper.
Met Dissolution trekt de band de lijn door van Magnolia; relatief korte songs, afwisselende zanglijnen en een stuwende ritmesectie (hallo, Far Below).
Wat mij betreft nog wat sterker dan Magnolia.