Duran Duran - Rio (1982)

Vandaag eindelijk op CD gevonden voor 2 Euro bij Jouw Marktkraam
Ik ben extreem zuinig op mijn LP's, maar deze heeft toch wel wat geleden in 40 jaar. En dat zegt genoeg.

Als jochie mocht ik INXS Original Sin en het album Rio van mn iets oudere nichtje lenen. Ik vond beide geweldig. 41 jaar later klinkt Rio niet eens zo gedateerd. En de nummers staan nog steeds als een huis. Na de eerste tekenen van hun goede gevoel voor popmuziek op hun eerste album, kopt Duran Duran ze op Rio achter elkaar in. Ieder nummer is goed tot zeer goed: Rio, My Own Way, Hungry, Save a Prayer, en mijn persoonlijke favoriet - incl clip die in de huidige preutse tijd niet meer zou kunnen - The Chauffeur. Het album heeft veel energie, de basloopjes willen door en door, en Simon is goed bij stem. Ik was verkocht, ondanks dat de band nooit meer dit hoogtepunt evenaarde.
Extra ode aan het artwork: hele mooie album cover

Grappig ook dat Marcie Hunt het zelf niet wist. Ik zag dat de cover van de Franse Vogue uit februari 1981 het voorbeeld voor de Rio hoes was.

In 1981 was ik helemaal van metal en de sombere kant van new wave, maar ook Duran Duran vond ik lekker - wat niet iedere hardrocker begreep. Maar tijdens kaartavondjes met vrienden stond hun muziek op en in combinatie met pilsjes en pinda's genoot ik oprecht van de muziek. Net als wanneer Duran Duran op de radio klonk; héél langzaam viel Nederland voor hun charmes. Bij mij op school zag ik al diverse fans.
Tegenwoordig heb ik Rio zelf en als ik een jonger iemand een elpee cadeau geef, is het steevast één van de kandidaten om te schenken. Hoort een beetje bij de muzikale opvoeding.

Eerst wat cijfers om te benadrukken hoe groot het succes was. Single My Own Way verscheen in november 1981 en haalde in de Britse hitlijst de maand erop #14. Hungry Like the Wolf haalde er in juni '82 #5, Save a Prayer in september #2 en titelnummer Rio in december nog eens #9.
In Nederland werd aanvankelijk slechts Hungry Like the Wolf een hitje: bij de Nationale Hitparade #50 in juli '82. Save a Prayer werd pas in maart '85 dankzij een remix #17.

Over de muziek: die is ten opzichte van het synthpopdebuut geëvolueerd naar pakkende popliedjes door een gróép. Stuk voor stuk sterke nummers, waarvan Lonely in Your Nightmare mijn favoriet is dankzij de melancholie en de fraaie regels "Because you're lonely in your nightmare - Let me in - And there's heat beneath your winter - Let me in". Goede tweede "deep cut" is slotnummer The Chauffeur met z'n eigenaardige sfeer.
De herkenbare stem van Simon Le Bon als anker, de composities onverwoestbaar, de productie robuust en radiovriendelijk tegelijk. Voor new wave was dit misschien glad, zeker met de modeïnvloeden van de new romantics. Tegelijkertijd was dit van het kaliber "Je bent jong en je wilt wat," zoals de stem van Alfred Lagarde de luisteraar in Veronicaspotjes voorhield.
De elpee haalde bij ons in mei '82 #40 en hoort zo ook bij de herinneringen aan een werkweek met de klas. In het Verenigd Koninkrijk piekte Rio diezelfde maand op #2.

Ik beluister de albums achter mijn afspeellijsten met new wave. Die term in de breedste zin van het woord. Mijn vorige station was de voorlopige zwanenzang van de Schotse Skids en ik vervolg bij de EP Four More from Toyah.

Duran Duran mag dan weliswaar een popband zijn, die hier toevallig nog een new-wave jasje aanheeft, maar dat jasje zit hen wel als gegoten. Prachtplaat!

"Rio" uit 1982 laat horen hoe snel Duran Duran zich na hun debuut ontwikkelde. De donkere en soms hoekige kanten van de eerste plaat zijn niet helemaal verdwenen, maar alles klinkt zelfverzekerder en beter uitgewerkt. Het titelnummer is meteen fantastisch, met John Taylors bas, Roger Taylors drums, Andy Taylors gitaar en Nick Rhodes' synthesizers die voortdurend om elkaar heen bewegen. Met "Hungry Like the Wolf" en "Save a Prayer" staan hier natuurlijk twee enorme klassiekers op, maar mijn waardering voor "Rio" gaat veel verder dan de hits. "Lonely in Your Nightmare" is prachtig, "Hold Back the Rain" heeft een geweldige vaart en "New Religion" behoort voor mij tot de interessantste nummers van het album.

Het donkere, elektronische "The Chauffeur" is vervolgens een fantastische afsluiter en herinnert nog het sterkst aan de mysterieuze kant van het debuut. Na "Rio" hield mijn liefde voor Duran Duran eigenlijk op. De latere albums heb ik niet meer gekocht, terwijl ik deze plaat en het debuut uit 1981 nog altijd koester. Voor mij horen ze bij elkaar: eerst een jonge band die zijn eigen geluid ontdekt en vervolgens dezelfde vijf muzikanten die amper een jaar later precies weten wat ze daarmee kunnen doen. Mijn Duran Duran-verzameling mag hier ophouden. Met de twee eerste albums kan ik ruim veertig jaar later nog steeds uitstekend uit de voeten.

Dit blijft voor mij na al die jaren nog steeds een album die tijdloos is en geen enkel slecht nummer heeft. Ze spelen live ongeveer 50% van dit album en op 5 juli jl. was ik op het BST festival in Hyde Park te Londen waar zij the Chauffeur deden wat echt een fantastisch moment was.



Misschien All You Need is Now en Future Past een kans geven want dat zijn de latere albums die daar in de buurt komen omdat die terug gaan naar hun roots wat tegelijkertijd ook modern is geproduceerd!

Inderdaad Rainmachine vooral All You Need Is Now (2010) heb ik altijd het label het beste werk na Rio meegegeven. Dat is echt een heel fijn album, maar met de bekende DD sferen.

Een nummer als the man who stole a leopard is echt heel erg prettig en doet denken aan the Chauffeur

Ik zit naar de plaat te luisteren terwijl ik dit typ: het rauwe geluid van hun debuut wordt hier echt ijzersterk doorgezet. Alleen is het deze keer allemaal een stuk gestroomlijnder en pakkender. Het visuele aspect rondom de groep was destijds gigantisch belangrijk, maar de songs moeten daar absoluut niet voor onderdoen.

De plaat opent meteen heerlijk met het titelnummer. Die funky baslijn, dat ritme, de zang... het klinkt zo ontzettend euforisch en groots. Nummers als My Own Way en Lonely in Your Nightmare hebben nog precies diezelfde sfeer als op de eerste plaat, maar dan net even wat verfijnder. Op Hungry Like the Wolf hoor je voor het eerst dat meer poppier en gestroomlijnde geluid dat later hun handelsmerk zou worden. Wat een geweldige,catchy popsong is dat toch. Die typische synthesizers geven het nummer ook echt zoiets jachtigs en dierlijks.

New Religion en het heerlijk melancholische Last Chance on the Stairway zijn voor mij absolute hoogtepunten. En ja, wat valt er nog te zeggen over Save a Prayer? Dat is simpelweg een bloedmooie, tijdloze ballad die me telkens weer kippenvel bezorgt. Hold Back the Rain barst dan weer van de energie en heeft een baslijn die zo heerlijk smerig is. Afsluiten doet het album met het prachtige, donkere en meeslepende The Chauffeur. De synergie tussen die pompende baslijnen en snijdende synths is echt fenomenaal. Er staat echt geen enkel zwak moment op.

Ik weet dat ik enorm loop door te draven over het visuele, maar dat hoort er ookgewoon bij. Kijk maar naar die waarlijk prachtige albumhoes. Voor mij is dit echt een van de mooiste hoezen uit de hele stroming, of misschien wel van de hele jaren tachtig. En wie er ook op het geniale idee kwam om die clips op al die exotische locaties op te nemen: het paste perfect bij hun extravagante uitstraling. Het was decadent, flitsend en destijds echt compleet nieuw.Dit is het absolute hoogtepunt uit hun toen nog prille carrière. Ik kan dan ook niet anders dan deze plaat de volle vijf sterren geven.