Duran Duran - Rio (1982)

Vandaag eindelijk op CD gevonden voor 2 Euro bij Jouw Marktkraam
Ik ben extreem zuinig op mijn LP's, maar deze heeft toch wel wat geleden in 40 jaar. En dat zegt genoeg.

Als jochie mocht ik INXS Original Sin en het album Rio van mn iets oudere nichtje lenen. Ik vond beide geweldig. 41 jaar later klinkt Rio niet eens zo gedateerd. En de nummers staan nog steeds als een huis. Na de eerste tekenen van hun goede gevoel voor popmuziek op hun eerste album, kopt Duran Duran ze op Rio achter elkaar in. Ieder nummer is goed tot zeer goed: Rio, My Own Way, Hungry, Save a Prayer, en mijn persoonlijke favoriet - incl clip die in de huidige preutse tijd niet meer zou kunnen - The Chauffeur. Het album heeft veel energie, de basloopjes willen door en door, en Simon is goed bij stem. Ik was verkocht, ondanks dat de band nooit meer dit hoogtepunt evenaarde.
Extra ode aan het artwork: hele mooie album cover

Grappig ook dat Marcie Hunt het zelf niet wist. Ik zag dat de cover van de Franse Vogue uit februari 1981 het voorbeeld voor de Rio hoes was.

In 1981 was ik helemaal van metal en de sombere kant van new wave, maar ook Duran Duran vond ik lekker - wat niet iedere hardrocker begreep. Maar tijdens kaartavondjes met vrienden stond hun muziek op en in combinatie met pilsjes en pinda's genoot ik oprecht van de muziek. Net als wanneer Duran Duran op de radio klonk; héél langzaam viel Nederland voor hun charmes. Bij mij op school zag ik al diverse fans.
Tegenwoordig heb ik Rio zelf en als ik een jonger iemand een elpee cadeau geef, is het steevast één van de kandidaten om te schenken. Hoort een beetje bij de muzikale opvoeding.

Eerst wat cijfers om te benadrukken hoe groot het succes was. Single My Own Way verscheen in november 1981 en haalde in de Britse hitlijst de maand erop #14. Hungry Like the Wolf haalde er in juni '82 #5, Save a Prayer in september #2 en titelnummer Rio in december nog eens #9.
In Nederland werd aanvankelijk slechts Hungry Like the Wolf een hitje: bij de Nationale Hitparade #50 in juli '82. Save a Prayer werd pas in maart '85 dankzij een remix #17.

Over de muziek: die is ten opzichte van het synthpopdebuut geëvolueerd naar pakkende popliedjes door een gróép. Stuk voor stuk sterke nummers, waarvan Lonely in Your Nightmare mijn favoriet is dankzij de melancholie en de fraaie regels "Because you're lonely in your nightmare - Let me in - And there's heat beneath your winter - Let me in". Goede tweede "deep cut" is slotnummer The Chauffeur met z'n eigenaardige sfeer.
De herkenbare stem van Simon Le Bon als anker, de composities onverwoestbaar, de productie robuust en radiovriendelijk tegelijk. Voor new wave was dit misschien glad, zeker met de modeïnvloeden van de new romantics. Tegelijkertijd was dit van het kaliber "Je bent jong en je wilt wat," zoals de stem van Alfred Lagarde de luisteraar in Veronicaspotjes voorhield.
De elpee haalde bij ons in mei '82 #40 en hoort zo ook bij de herinneringen aan een werkweek met de klas. In het Verenigd Koninkrijk piekte Rio diezelfde maand op #2.

Ik beluister de albums achter mijn afspeellijsten met new wave. Die term in de breedste zin van het woord. Mijn vorige station was de voorlopige zwanenzang van de Schotse Skids en ik vervolg bij de EP Four More from Toyah.