Alan Vega - Collision Drive (1981)

Soms gebeurd het dat je een platenzaak inloopt en geconfronteerd wordt met een nummer dat je wegblaast en doet besluiten zo'n album direct aan te schaffen. Het gebeurde mij bij Plato Rotterdam met het nummer Ghost Rider van dit album.
Nog geen minuut spijt van gehad.

Het nummer is alleen origineel van Suicide! Als je Ghostrider geweldig vind moet je maar even het hele eerste album checken. Allemaal de zelfde soort muziek!

Die vindt Gish (vreemd genoeg) minder indrukwekkend, gezien de 3/5 die hij daarvoor geeft.

Deze versie van Ghostrider is, naar mijn bescheiden mening, stukken krachtiger en beter dat op het Suicie album. "Frankie Teardrop" vind ik dan wel weer een klassiek nummer.

Hmm, ik zal deze dan ook maar eens een keertje moeten checken.
Wat is er hier anders dan?

Dit is een soort rockabilly-versie. Naar mijn bescheiden mening stukken minder krachtig en goed dan op het Suicide album.

Probeer hem eens. Maar aangezien Suicide je # 1 is [mooie top 10 overigens] ga je denk ik mee met Teun. Toch, niet geschoten......

Ja precies, ik ben er dan ook zwaar benieuwd naar.
Waar kan je deze halen dan? En is de rest van de cd ook
van hoge kwaliteit?

Die versie van Ghostrider klinkt een beetje als Love Missile F1-11 van Sigue Sigue Sputnik.

Sigue Sigue Sputnik, Rockabilly ??
ik weet het niet hoor, het moet niet veel gekker worden hier.
Gewoon draaien die plaat met de volumeknop op 9.
En bij the way de rest van het album is erg goed.
Vooral VietVet [geen Rockabilly !!].

Toch hoor je het er duidelijk in terug.

SSS was eigenlijk toch ook gewoon elektronische rockabilly?

Ja, volgens mij ook.

Amerikaanse new wave in 1981. Ik zit even in een konijnenhol kennelijk, want na The Wigs die stevig uit de beat van vroege jaren '60 putten, is hier Alan Vega die veel inspiratie vindt in de rock 'n' roll van de jaren '50.
Anders dan zijn vorige album met Suicide is dat de electronika is verdwenen, de drums zijn fysiek. Ook foetsie zijn de experimenten met geluidseffecten. Daarvoor in de plaats klinkt doenkende rock 'n' roll, monotoon gezongen in een wolkje echo en bij elkaar een bijna hypnotiserend effect hebbend. Hierbij een nieuwe versie van Ghost Rider, oorspronkelijk op Suicides debuut.
Een dame met de naam Magdalena krijgt maar liefst twee liedjes met haar naam in de titel, te weten opener Magdalena 82 en Magdalena 83. In Rebel klinkt een mondharmonica.

Uitzonderingen op de hoge tempo's zijn het kalme I Believe en de dikke twaalf minuten van slotnummer Viet Vet, waar opnieuw monotonie en rauwe zang domineren.

Is dit leuke muziek? Dát is zoals altijd uiteindelijk een kwestie van smaak. Het eerste bericht bij dit album vertelt kort en krachtig hoe iemand erdoor werd gegrepen, mooi verteld! De melding van deric raven dat dit mogelijk van invloed was op het latere Sigue Sigue Sputnik snijdt hout. Maar geniet ik ervan? Er is weliswaar de eigenwijsheid van de muziek, maar deze monotone gerecyclede rockabilly is niet mijn kopje thee. Misschien is dat voor anderen juist een aanbeveling.
Mijn reis door new wave vervolgt. Ik ben in de laatste maanden van 1981. Op mijn afspeellijsten staan volgende singles van albums die ik eerder besprak, te weten Colours Fly Away van Wilder van The Teardrop Explodes en Good Year for the Roses van Almost Blue van Elvis Costello & The Attractions. De volgende halte wordt daarom de elpee Joy van de Schotse Skids.