The Rolling Stones - Between the Buttons (1967)

Wij hebben besloten om de gaten in de Stones-collectie te dichten en daarbij de nog missende vroege Stones-albums te bestellen en dat zijn er wat! Van vóór Flowers hadden we alleen 12X5 en de hits op verzamelalbums (Forty Licks, Rolled Gold + en The Singles Collection), dus het was best noodzakelijk . Out Of Our Heads (US) en de Engelse versie van dit album zijn alvast richting de deurmat gerold.

Met de kennis van het album Flowers in het achterhoofd weet je eigenlijk al waar The Rolling Stones in deze periode op aanstuurden. Ze wilden hun muziek in de breedte laten groeien en ze zoeken meer en meer hun eigen identiteit. Hier gaan ze voor een Kinks-achtige aanpak: Voor Stones-begrippen nogal gepolijste popmuziek dat het album een sterk eigen karakter meegeeft.

Ik merk dat velen het album spiegelen aan de single die op de Amerikaanse versie zou gaan verschijnen: Let's Spend The Night Together en Ruby Tuesday. Dat is niet helemaal eerlijk want men gaat hierbij uit van een verbasterde uitgave terwijl de Engelse uitgave echt klinkt als een proper en goed vloeiend album. Je doet het album dus het meeste recht met de aanschaf van de Engelse uitgave; zoals het hoort te zijn, dus.

Ik ben positief verrast door dit buitenbeentje in het oeuvre. Opvallend goed geproduceerd is het ook!

Een album dat enorm in mijn achting stijgt de laatste tijd (zou het komen omdat ik het vanaf vinyl draai?!).
De licht psychedelische tinten die hier na boven komen drijven vormen een mooie opmaat voor Their Satanic Majesties Request die veel verder gaat en misschien is dat juist de charme van Between the Buttons: het staat bol zeer vernuftige liedjes en is daarmee opgeklommen tot een zeer gewaardeerd album.

Ik vind dit een goed album, niet middelmatig maar ook niet fantastisch. Their Satanic Majesties Request is muzikaal een stuk minder, maar Aftermath is in mijn ogen hun hoogtepunten, tenminste in de 60-er jaren.
Bij het afspelen van deze plaat geniet ik van nummers zoals Back Street Girl en Miss amanda Jones. Maar de andere nummers zijn niet minder hoor. Alleen Yesterday papers vind ik niet te pruimen.

leuk album, over het algemeen wordt er vaak gezegd dat naast de 'vier' enkel Aftermath de moeite waard is, nou ik zou zeggen dat naast de 'vier' vooral Between the buttons de moeite waard is als album (ok, misschien black & blue)

Gisteren op LP gekocht, en was wat huiverig na het lezen van de kritieken hier. Ben namelijk geen Die Hard, maar wel liefhebber.

Dit album is vooral door de A kant toch een erg lekkere plaat voor mij geworden. De B kant kom ik wat moeilijker door heen, maar als geheel is het gewoon een voldoende!
De hoes vind ik overigens heel erg mooi!

Voor mij de minste Stones plaat van de jaren '60.

Dat ben ik nu eens helemaal eens. Draai momenteel aardig wat jaren '60 albums van de Stones en daar is deze een belangrijke van.
Ik heb dan ooit een geweldig klinkende mono-versie op cd van het album gekocht.

Als ik heel eerlijk mag zijn, doet deze periode van de Stones mij vermoedelijk nog het meest. Dus de tijd tussen '64 en '69.
Als ik alle decennia Stones naast elkaar zet.

Ik vind het een wat rare gewaarwording omdat ik misschien wel oud maar ook weer niet zo oud ben dat ik uit ervaring kan zeggen dat ze in de jaren '60 goed waren en daarna langzaam achteruit zijn gekacheld.

Ik geef dit album er een halfje bij, het zijn goed geschreven luisterliedjes, waarbij het experiment nog slechts voorzichtig (maar toch wel degelijk) aanwezig. Ook over het akoestische deel van hun muziek ben ik zeer te spreken.
We moeten ook niet vergeten, dat de tegenstelling Stones-Beatles al in de jaren '60 is begonnen en niet daarna. De Beatles zijn natuurlijk ook al gestopt in 1970.

Dus voor de goede orde: Between the Buttons moest het bij discussies in 1967 gewoon opnemen tegen Sgt. Pepper. Dan ben ik anno 2016 wel zover dat ik denk dat de laatste teveel eer heeft gekregen en Between the Buttons te weinig.

Goed gesproken Hans !

Het is gewoon doordat de Stones na '69 de wisselwerking tussen Brian Jones en Keef missen waardoor ze voor mij een stuk minder interessant werden.

Rolling Stones hebben in de jaren '70 toch ook uitstekende albums uitgebracht, pas in de jaren '80 ging het definitief bergafwaarts.

Dat is de algemene mening ja .......... voor mij houd het na Sticky Fingers toch echt op vrees ik.

Dat kan ik mij goed voorstellen.
Elk album daarna had wel af en toe sterke momenten en de één wat meer dan de ander.

Maar het gevoel dat je hebt bij die eerste generatie Stones albums komt niet goed meer terug.
Blijkbaar heeft met het overlijden van Brian Jones inderdaad een deel van band opgehouden te bestaan. Een misschien wel groter deel dan je zou willen.

Mick Taylor was zeker geen mindere gitarist dan Brian Jones (de Stones-periode met Mick Taylor vind ik de beste) en bij Rolling Stones hebben altijd Mick Jagger en Keith Richard de plak gezwaaid. Brian Jones was een virtuoos op sommige instrumenten maar compositorisch had hij nauwelijks iets te betekenen en hij ging ten onder aan overmatig druggebruik. Mick Taylor bracht meer ideeën aan maar uiteindelijk waren het Jagger en Richard die met de credits gingen lopen.

Al vind ik Sticky Fingers en Exile ook erg goede albums, voor het grootste gedeelte ben ik het wel met Droombolus eens. En al functioneerde Brian Jones eigenlijk al niet meer zo goed vanaf de tijd dat zijn drugsgebruik excessief werd in 1967,na Let it Bleed was het over en uit, en dat sloeg inderdaad een bres in het groepsgeluid.

Ik herinner me ooit een artikel gelezen te hebben (in Mojo?) waarin door de auteur beweerd werd dat de heren Stones afstand hadden genomen van Between te Buttons terwijl het toch echt een bijna-meesterwerk is. Vind ik tenminste.

Het was al over na Beggar's Banquet. Volgens Jagger was het inspelen van de slide gitaar voor No Expectations het laatste wat hij gedaan heeft.

Jagger & Richards vonden dat Andrew Loog Oldham hun de verkeerde ( melodiese pop ) kant op gestuurd had, terwijl Jones in die setting juist floreerde. Vooral in de 70s deden de heren er van alles aan om de invloed van Jones te bagatelliseren en dus werden BTB en Their Satanic ook door de gehaktmolen gehaald. Volkomen ten onrechte vind ik.

Ah duidelijk en plausibel, en je voorkeur voor de trits Aftermath, Between the Buttons en Their Satanic kan ik ook aardig invoelen.

Dit schreef ik toevallig gisteren 29 juni 2016 i.v.m. Aftermath No.1 in mijn top 10.
Buiten Aftermath vind ik ook geweldig Between the Buttens Their Satanic.
Eigenlijk alles waar Andrew Loog Oldham de produces van was.
De period van Mick Taylor vind ik wel erg goed, maar minder.
Alles natuurlijk mijn persoonlijke mening.
Het in de band nemen van Ron Wood is een ernstige fout, er is geen 2e Keith Richard nodig.
Jammer Jammer dat niet gekozen is voor Nils Lofgren, uitstekende op gitaar en piano en accordeon.

Niet helemaal mee eens. Ron Wood gaf de Stones hun ballen weer terug die ze met het vertrek van Brian Jones waren verloren.

Let It Bleed is voor mij juist het eerste Taylor-album, maar goed. Eens inzake BTB. Samen met Goats Head Soup en Majesties misschien het meest ondergewaardeerde Stones-album.

kaztor: je opmerking inzake Let It Bleed klopt natuurlijk - ik bedoelde in feite dat Brian Jones nog muzikale medewerking heeft verleend aan twee nummers op dat album, namelijk You Got the Silver (autoharp) en Midnight Rambler (percussie), al zijn die bijdragen wel minimaal.
Dat Between the Buttons zo'n goed album is, is m.i. mede te danken aan Jones' bijdragen.
Ondergewaardeerd is het zeker, dat ben ik met je eens.

BTB vind ik geweldig. Eigenlijk in hun oeuvre een klein, eigenzinnig album dat door die typisch Britse arrangementen mij juist zo aanspreekt.
Hele fijne plaat die ik gelijk een halfje meer geef.
De UK-samenstelling dan.

Nounou... RW is geen Taylor, dat geef ik je op 'n briefje, maar hij pastte perfect bij de band. Maar met de eerste zin ben ik het zonder meer eens.

Ik dacht dat Jones juist meer had met de rhythm and blues-aanpak van hun eerste platen en zich juist rond deze tijd zich minder op z'n plaats ging voelen. Jagger is een hipster pur sang, die neem ik sowieso al niet serieus met zo'n uitspraak. Keith is Keith, die houdt het liever bij de basis.

Om misschien een misverstand te voorkomen met mijn opmerking bedoel ik niet dat Ron Wood een slechte muziekant zou zijn, zeker niet. Maar ik denk dat met Nils Lofgren de Stones nog betere muziek hadden gemaakt. Dat Ron Wood perfect bij de band past is m.i. niet persee een voordeel er mag best wat onderling verschil zijn wat betreft de te volgen koers.
Kijk naar de beoordelingen van de laatste 6 albums, als Stones fan van het 1e uur doet me dat pijn, ik verheug me al jaren niet meer op een nieuwe CD.

Tja, de bloedarmoede die halverwege de jaren '80 inzet zullen ze nooit te boven komen vrees ik, maar dan zijn er toch nog 5 meer dan degelijke (en in mijn opinie sterke tot zeer sterke) Stones-albums waar we ons aan kunnen laven, allen met Wood in de gelederen. Black N Blue en Tattoo You tellen dan half mee, maar dat zie ik door de vingers.

Dat zie je goed ,op Black and Blue en Tattoo is Woodie half aanwezig ,maar voor mij zijn dat ook de sterkste albums in de periode Wood ,jammer genoeg zegt dat ook wat over mijn voorkeur,vind ook de Taylor periode duidelijk het sterkst, op de studioalbums Some Girls en Steel Wheels vind ik de Wood bijdrage meer voelbaar en helemaal prima
Jij schreef eerder dat Goats Head Soup ondergewaardeerd is , helemaal mee eens , het uitstekende album uit '73 verdiend echt meer waardering
Het album met een nogal ander karakter en sound,werd en word teveel vergeleken met zijn voorlopers die gewoon anders klinken en ook zijn ,maar ook hierop zijn de Stones en is ook Taylor uitmuntend goed

En om bij dit album en de Jones periode te blijven, Jones was in die jaren de beste muzikant binnen de band,zonder twijfel, gaf de covers en/of de Jagger/Richards songs meer kleur en waardeerde ze met zijn spel en inbreng meer op tot wat ze werden,de waardering kreeg hij nooit, ...
De Jones periode kun je ook niet vergelijken met de Taylor periode maar hun inbreng was veel groter dan van Ron Wood
Dit album altijd moeite mee gehad ,nu laatste tijd pas meer gaan waarderen, met opvolger Majesties
Heb ik nog meer moeite, ...nu dus halfje Button erbij

Exile on main street werd nog na Sticky Fingers gemaakt. Misschien vergeten?!

Nee. Je wilt niet weten hoe vaak ik opnieuw aan EOMS begonnen ben maar ben er nooit vriendjes mee geworden. Eigenlijk vind ik Tumblin' Dice het enige goeje nummer.

Daar sta ik eerlijk gezegd toch wel van te kijken. Voor mij hun onbetwiste meesterwerk. Maar goed, het blijft muziek.

En het blijft een persoonlijke voorkeur. ..
bij mij staan Let It Bleed en Sticky Fingers boven Exile , alle 3 natuurlijk wel de StonesToppers
maar blijft bij mij wel een soort pikorde onder deze 3 reguliere albums

Welke between the buttons moet ik nu aanschaffen volgens de kenners?