Snoop Doggy Dogg - Doggystyle (1993)

Chill. Dat is eigenlijk het enige woord dat bij me op komt als ik aan dit album denk, De beats zijn chill, de raps zijn chill en de flow is zo mogelijk nog chiller. Gewoon een krap uurtje lang genieten. Kende Snoop Dogg eerst eigenlijk alleen van hits als Drop Its Like Its Hot (zijn latere en mindere werk dus) en vond het nooit zoveel aan. En toen kwam ik langs Who Am I op YouTube. Het album slingerde rond op het internet, en heb hem toen maar opgepakt.

Het duurde even voordat ik erin kwam. Ik luisterde eerst maar een paar van de nummers en vond dat het snel begon te vervelen. Maar elke keer luisterde ik iets langer, tot het opeens klikte. De beats zijn perfect om gewoon een beetje achterover te hangen en te luisteren. De teksten zijn niet al te ingewikkeld of diep, maar de flow van Snoop en zeker Nate Dogg maakt zoveel goed.

4.0*

Een album wat toch echt in ieders geheugen ingesloten moet zijn
in ieder geval wel bij mij. Hier begon Hip-Hop bij mij, hier zullen vast meerdere mensen over mee kunnen praten.
Een knalharde G-Funk CD. Snoop Drizzle met zijn eerste CD wat toch echt meer kwaliteit heeft dan zijn recente CD's. De beats zijn ongelofelijk goed geproduceerd door Dre. Hoewel Snoop alsnog niet lyrisch knallend komt, zijn de producties van te goeie kwaliteit om hieraan te irriteren.
Leuke gastartiesten. Ik hoef verder niet hier meer echt een review over te schrijven, daar is het album te goed en te bekend voor. Allemaal top nummers, Lodi Dodi is alleen Snoop wat minder
Top videoclip's, top nummers, top productie, Top Snoopy
Na Doggystyl komen er nog top tracks waaronder: Midnight Love. Tha Last Meal is ook echt top.

She grabbed my closely by my socks
So I broke the hell out, and I grabbed my sack of rocks

Doggystyle het debut album van Snoop Dogg (toen nog Snoop Doggy Dogg). De strakke G - Funk producties van Dr. Dre druipt hier van af. Ik vind Doggystyle het type album die je van het begin tot het einde kan beluisteren zonder een liedje te skippen ook al zijn de laatste drie liedjes (Gz and Hustlas,
Gz Up Hoes Down, Pump Pump ) wat minder vergeleken met de rest van het album maar de liedjes zijn nogsteeds goed.

Dit album krijgt van mij een dikke 5

Het blijft zó zonde dat 'Tha Next Episode' hier nooit daadwerkelijk op terecht gekomen is!

Een werkelijk gemis als je er even over nadenkt; De afsluiter van dit album, waardoor het totaal aantal tracks mooi rond op 20 zou komen én de enige track waarop Dr. Dre verses dropt!
Het nummer is een verbale dans van de twee - die voor mij symbool staat voor de vruchtbare en achteraf legendarische samenwerking die de twee heren hadden in die 2/3 jaar van de vroege jaren 90 - begeleid op een mesmerizing westcoast headnodder met als dragende sample 'Les McCann - Go On And Cry'.
Een sample die overigens het jaar erna gebruikt zou worden in 'Lords Of The Underground - No Pain', geïnterpoleerd zou worden in 'Warren G - Runnin' Wit No Breaks' en beiden gelukkig wél gereleased werden op respectievelijk Keepers of the Funk en Regulate...G Funk Era, maar dat terzijde.

Ik kan me niet onttrekken aan de gedachte dat beide heren iets van het hierboven beschreven gemis delen, gezien het later uitgebrachte 'The Next Episode' op The Chronic: 2001 (1999). Waarvan alleen de titel hiernaar hint, want de productie en lyrics vallen natuurlijk in de pas van die desbetreffende klassieker.
Laten we het beschouwen als een bescheiden headnod to those who know

We moeten het vooralsnog doen met het verlangen wat opdoemt bij het zien van de first releases (CD/LP/Cassette), waarop hij vermeld wordt, en onszelf troosten met low quality audio op YT.
Het enige wat we kunnen doen meer dan dat, is hopen dat dit album ooit nog eens uitgebracht wordt zoals dit bij de oorspronkelijke release bedacht was.
En ik kan je garanderen dat ik hem dan gelijk aanschaf in alle beschikbare mediadragers

Dit album beschouw ik als HET beste "BBQ/backyard party hiphop" album ooit, no filler en ik sluit me volledig aan bij de woorden van Metgezel.
... maar als ik dan aan 'Tha Next Episode' denk is dit album voor mij als een overheerlijke klassieke taart waar net dat kersje mist waardoor hij perfect afgewerkt zou zijn.