John Hiatt - Perfectly Good Guitar (1993)

mijn favoriete hiatt-album
john gaat hier met zijn gitaar tekeer alsof zijn leven ervan afhangt
doet mij bij meerdere nummers denken aan de betere Neil Young + crazy Horse albums

Dàt vond ik nu ook, zie, die vergelijking met de Dinosaurus van de rock gaat goed op!

Mooi album, met perfect goede gitaren!

4.5 sterren ****1/2

Voor iedereen die van slechte gewoontes af wil maar waarbij het maar niet wil lukken: Old Habits (Are Hard To Break) is de perfecte troost.

Wat is dit een geweldig album, trek ik met regelmaat uit de kast om vooral het titelnummer, Buffalo River Home , Permanent Hurt, ach eigenlijk alles te beluisteren.
Inderdaad van het niveau Neil Young & Crazy Horse , zonder meer!

Vooral zijn klacht in het titelnmmer over het stuk slaan van gitaren ( zoals Pete Townsend & Hendrikx in hun jonge jaren !! )

OH IT BREAKS MY HEART TO SEE THOSE STARS
SMASHING THE PERFECTLY GOOD GUITAR
I DON"' T KNOW WHO THEY THINK THEY ARE
SMASHING THE PERFECTLY GOOD GUITAR

en

THERE OUGHT TO BE A LAW WITH NO BAIL
SMASH A GUITAR AND YOU GO TO JAIL
WITH NO CHANCE FOR EARLY PAROLE
YA DON"T GET OUT UNTIL YOU GET SOME SOUL

Meesterlijk!!!
Tijdloze plaat & onbegrijpelijk dat hier pas 4 berichten bij dit album staan.
Zwaar onderschatte artiest!!!!!

Inderdaad, zwaar onderschatte artiest, deze John Hiatt met een prima tijdloos album waar hij de rocktoer opgaat.
"Perfectly Good Guitar" als reactie op het stukslaan van gitaren door de grunge-generatie is natuurlijk prachtig, maar dat geldt evenzeer voor "Something Wild", "Buffalo River Home" en slotnummer "I'll Never Get over You".

Ah.. LucM ik heb een medestander gevonden!!!
Tip: Probeer ook eens het album Walk On ( 1995 ) na deze superplaat, klinkt een stuk ingetogener, maar niet minder fraai
Misschien ken je dat album al?
Veel luisterplezier alvast.

"Walk On" heb ik ook, ik ga hem nog eens beluisteren. Ook een zeer mooi album.

Walk On
Doe nog en poging
Ken je de volgende albums
Bring the Family ? Slow Turning? Stolen Moments?

Blijf het onbegrijpelijk vinden dat John met het geweldige Perfectly Good Guitar zo weinig aandacht gekregen heeft in Nederland.
Niet om te slijmen of zo, maar gezien je top 10 kan ik muzikaal een heel eind met je meekomen, ik mis alleen een plaat van The Eagles. ( maar dat is dan ook eigenlijk alles)
( Off Topic ik weet het )

"Bring the Family" en "Slow Turning" ken ik ook, ik heb ze jaren geleden uit de bibliotheek geleend (misschien dat ik deze ook zal aankopen).
Jammer inderdaad dat John Hiatt zo weinig aandacht krijgt en weinig succes heeft gekend.

Na de eerste vier nummers (het beginnummer legt de lat wat mij betreft meteen zeer hoog) zakt de plaat ietsje in, om met het einde in zicht weer de weg naar boven te vinden. Fraaie plaat van Hiatt: opzwepende en soms troostrijke muziek.

Sterk album van een van mijn favoriete songschrijvers.
Dit album kent bijna alleen maar pakkende songs. De ene keer optimistisch, dan weer ingetogen.
De1ste zes nummers doen niet voor elkaar onder.
Het minste vind ik The Wreck of the Barbie Ferrari, wel weer een aparte titel, dat dan wel.
De laatste 3 nummers sluiten het album waardig af.

Ten tijde van dit album de gelegenheid gehad om hem in Eindhoven live te zien. Twee kaartjes, maar het meisje dat ik meevroeg kwam niet opdagen...crack zijn mijn ego..en ben niet alleen gegaan....dat is nou nog eens een gemiste kans en een Permanent Hurt. Ik Cross my Fingers, dat hij nog een keertje langskomt, om dit foutje in mijn geschiedenis te herstellen.

Heb je jammer genoeg een waarschijnlijk sterk optreden gemist Madjack. Van die zelfde tour zag ik Hiatt en zijn jonge begeleiders in Vredenburg. Een heel energiek concert met een gezond portie rock als boventoon.
En zo ook het album. Hij is anders dan voorgaand werk. De typische Singer/Songwriter Pop/Rock van Hiatt heeft plaats moeten maken voor een wat steviger geluid. Hier en daar wat pittige vervormingen en als groepsgeluid heel hecht.
Dit betekent overigens niet dat het alleen maar de klok op rock is ,want met oa. de fraaie melanchonische afsluiter Never Get Over You, heeft de songsmid een ware klassieker op zijn naam staan.
Het titelnummer is ook een sterke troef. Sterke tekst (waar Hiatt zich verbaasd en ergert over het stukrammen van gitaren.)
Lekker album met hier en daar wat minder boeiende momenten.

En die ouwelullen point of view ergerde mij dus weer. Natuurlijk heeft ie gelijk dat het zonde is maar het stuk rammen van gitaren is nou eenmaal een onderdeel van de rock-historie. Laat die lui toch als ze daar lol in hebben, ze staan jouw gitaren toch niet kort en klein te rammen opa John ? Koester jij je ouwe Harmony maar hoor

Goed album van Hiatt, maar naar mijn smaak iets te veel gitaargeweld van The Goners, zijn begeleidingsband hier. Ik zag destijds ook deze formatie in de zaal en dat was me ook iets teveel rock. Hiatt is op zijn sterkst als hij tegen de folk aanzit, semi-akoustisch en met subtiel gitaarspel (fingerpicking liefst) en dat de teksten goed te verstaan zijn, want die zijn meestal zeer mooi.

Goe, al met al blijven er op Perfectly Good Guitar diverse songs die zeer de moeite waard zijn: het titelnummer sowieso, Buffalo River Home, Blue telescope en Permanent Hurt. Maar mijn favo Hiatt album is het toch niet.

De man heeft een indrukwekkend oeuvre.
Deze plaat van John Hiatt weer eens opgezet, het blijft me van begin tot eind boeien.
Ik heb een stuk of 10 platen van de beste man en daar zit eigenlijk geen zwakke broeder tussen.
Wat dit album betreft: Buffalo River Home, het titelnummer,Permanent Hurt en de grandioze afsluiter zijn de echte uitschieters.

Hiatt wakkergeschut door Nirvana en grunge, levert hiermee zijn misschien wel beste album af.
Laatste in een indrukwekkende reeks die begon met Bring the Family.
Helaas werd het na deze cd uit 1993 allengs minder.

Dirty Jeans and Mudslide Hymns nog niet beluisterd ??

Een gedurfde stelling die veel fans, waaronder ik, zullen betwisten. Da's is alleen een beetje moeilijk omdat je argumenten achterwege laat. Of is het een kwestie van smaak? Dan zijn we uitgepraat. Lekker stevig gitaaralbum overigens, zo op zijn tijd. Maar op één op andere manier vind ik het een beetje gekunsteld ruig klinken. Het past hem niet echt, dat jasje. Hij heeft het daarna ook niet meer aangetrokken.

Veel fans zijn het daar idd niet mee eens, alhoewel ik pgg een uitmuntende plaat vind kwam ie tot stand door zijn stiefzoon, deze was fan van Faith no more en zo kwam John uit bij Matt Wallace en samen waren ze verantwoordelijke voor de stevige sound, na de a&m periode brak de capitol periode aan die voortvarend van start ging met walk on, little head vind ik persoonlijk een van de zwakste platen die John heeft gemaakt, vanaf 2000 , in het kleinere label circuit, ging het echter alleen maar opwaarts wat mij betreft met als voorlopig hoogtepunt, mi, dirty Jeans en het dit jaar verschenen terms of my surrender.

Blijft een prachtplaat met ( voor mij ) Buffalo River Home zijn mooiste nummer ooit gemaakt.

Sterk rockalbum van John Hiatt die sowieso nooit slechte platen maakt.
Deze is inderdaad wat steviger dan gebruikelijk en heeft een aantal erg sterke songs zoals het titelnummer, Buffalo River Home, Blue Telescope, Old Habits en de afsluiter Never Get Over You.
Waardering volgt later nog wel eens.

Wat een lekker album is dit. John Hiatt heeft er duidelijk zin in. Voor zijn doen best stevig. Het rockt lekker.

Ik verhoog met een halve ster.

Het levert bijvoorbeeld een geniale foto op een albumhoes op.
The Clash - London Calling (1979) - MusicMeter.nl

Lekker stevig plaatje van John Hiatt. Plug in and play loud.