Watch out where the huskies go and don't you eat that yellow snow

Humor en muziek kan best samen gaan...voor mij werkt "agressieve" muziek en humor niet!

Maar hoe serieus kan je de teksten van een band als Slayer noemen?

Niet. Maar dat maakt die teksten nog geen humor en het maakt humor in teksten ook niet automatisch leuk.

Leuke discussies ontstaan zie ik

Vind niet dat het altijd serieus hoeft te blijven, en bijv. een Zappa albumpje op zn tijd waardeer ik ook best, maar die soort (humoristiche) muziek is vaak minder lang houdbaar.. In metal zijn inderdaad sowieso lang niet alle bands serieus te nemen (idd: Slayeeeeuur!!!), maar 'niet serieus' en 'specifiek gericht op het humoristische' is wel een flink verschil..

Sóms is die lijn wat vager en werkt het heel prima (Ghost - Opus Eponymous!), en soms is na 2x de lol er wel af (Zimmers Hole)..

Humor binnen de metal kan ik soms wel waarderen, maar liever niet te veel. Wel leuk is dan dat je een supervet nummer hebt met een tekst die heel wat lijkt, maar bij nader inzien vrij grappig is, zoals bij Helloween vaak het geval is. Muziek á la System of a Down bijvoorbeeld, met al die meligheid, verveelt bij mij vaak na een tijdje. Maar dan vind ik het toch wel leuk om er een tijdje naar te luisteren, wat ik bij Dr. Acula dus ook ga doen.

Als de teksten daar niet uitmaken, waarom dan wel bij een Zimmers Hole? De muziek is tenslotte ook best serieus te noemen.

Voor wie het een geruststelling kan zijn: Buiten de songtitels tref ik bij Dr. Acula (zonder het tekstvel erbij) eigenlijk geen humor (of ik moet het helemaal gemist/niet gevat hebben...)

De meeste humor werkt maar een keer. Alleen idioten lachen tien keer om dezelfde grap. Als het al echt grappig is, dan nog is de houdbaarheid van veel humor dus te kort om van een geslaagd huwelijk te kunnen spreken.

Wat wel redelijk werkt zijn bands die hun imago niet te serieus nemen maar de muziek wel. Zo ervaar ik toch heel wat humor binnen de metal. Dus nee, het hoeft niet altijd serieus te zijn. Maar de luidruchtigste lolbroeken zijn zelden grappig.

Ik zeg toch helemaal nergens dat de teksten niet uitmaken, ik zeg alleen dat de teksten van bijvoorbeeld Slayer niet serieus te nemen zijn.

Dat album van Bison B.C. kom ik amper door. Niet omdat het niet om aan te horen zou zijn, maar het gaat me wel vervelen. Bij mijn eerste luisterbeurt leek het allemaal zo op elkaar, en kom ik ook niks echt geweldigs tegen. Ik heb dan eindelijk maar eens tijd gebruikt om eens echt naar The Gates Of Slumber te luisteren. Dat bevalt me wel , die ga ik met plezier eens wat meer draaien. Ook met weer niet echt een geweldige zanger, maar wel eindelijk nog eens een stem die me niet gaat irriteren.

Het Metal Album van de Week: Lethal – Programmed (1990)



Ruim drie jaren na de start van deze waardevolle topic Het Metal Album van de Week krijg ik voor de vijfde maal de eer en het genoegen jullie een nieuw album voor te stellen. Mijn vorige albums lieten diverse stromingen horen: Power Metal (Vicious Rumors), Thrash Metal (Cyclone Temple), Speed Metal (Savage Grace) en Stoner Metal (Alchemist).

Variatie vind ik een troef en een noodzaak in deze topic, van alles en nog wat wordt op ons afgevuurd. Goed doen voor iedereen is onmogelijk, het hoogst haalbare is zo goed mogelijk doen voor enkele mensen. Uitgangspunt deze keer is variatie en een terugkeer naar mijn begindagen als headbangend homo sapiens in Oostende, Stad Aan Zee.

Mijn eerste “favoriete groep” is Queensrÿche geweest, vanaf hun prille begin in 1983 toen ik als veertienjarige hun debuut-EP kocht. Door hun diverse stijlbreuken werden ze soms weggelachen door de coole thrashers maar liefhebbers noemden hen The Thinking Man’s Band en deze progressieve muziek The Thinking Man’s Metal. Een beetje snobistisch van beide partijen, achteraf bekeken. Hoe het Queensrÿche verder ging, weten we ondertussen allemaal maar ik bleef hen volgen.

Ik heb een tamelijk onbekend gebleven vertegenwoordiger van deze muziekstijl voor jullie, namelijk Lethal uit Hebron, Kentucky in de Verenigde Staten. Als Metal Album van de Week kies ik voor hun debuut Programmed. Ze spelen in de volgende bezetting: Tom Mallicoat (zang), Jerry Hartman (drums), Glen Cook (bass), Dell Hull (gitaar) en Eric Cook (gitaar). Opgericht in 1982 brengen ze volgende studioplaten uit: het debuutalbum Programmed (1990), de EP Your Favorite God (1995) en Poison Seed (1996). Ze houden ermee op in 1996 en starten opnieuw in 2006 maar dan met David McElfresh als gitarist in de plaats van Dell Hull. Ik ben zoals steeds benieuwd wat jullie er van vinden.

Veel luisterplezier en zoals jullie weten: “Geniet ervan, erger je eraan, verslind het of schuif het naar een kant van je bord, maar proef er tenminste van.” Astemblieft!

Lijstje van mijn vorige inzendingen:
Ronde 1: Vicious Rumors – Digital Dictator (1988)
Ronde 2: Cyclone Temple – I Hate Therefor I Am (1991)
Ronde 3: Savage Grace - After the Fall From Grace (1986)
Ronde 4: Alchemist – Organasm (2000)

Ziet er weer goed uit!
Dit album heb ik al eens gelusiterd want staat op mijn ooit nog eens te kopen lijstje.
Na deze week eens kijken of hij wat hoger op het lijstje moet worden gezet

Gaaf! Ik heb Lethal een aantal jaar geleden live gezien en dat was best tof. Verder eigenlijk niet aan de studioalbums toegekomen, dus een mooi moment hiervoor

Heb het album ooit eens van een collega gekregen om te luisteren. Die collega was ook een behoorlijk Queensryche fan (toeval? ) en aangezien ik dat ook wel kon waarderen schoof hij me dit album (Programmed) toe. Om eerlijk te zijn viel het me toen niet mee. Het pakte me niet echt kan ik me nog herinneren. Maar aangezien ik toen ook nog niet zo heel lang met het progressieve in aanraking was, kan het maar zo zijn dat ik de cd nu, jaren later, heel wat meer kan waarderen. We gaan 'm opzoeken.

Klinkt interessant. Ik mag Queensrÿche ook graag, dus wie weet is dit wat voor mij.

Een album dat ik reeds goed ken. Het kreeg destijds lovende kritieken in AMH.

De vergelijking met Queensrÿche gaat wel en niet op. Lethal klinkt ongeveer zo maar is eerder traditioneel waar Queensrÿche in die jaren erg vernieuwend was. Muzikaal gezien is Programmed zo ergens tussen de EP en The Warning te plaatsen. Leuk voor de fans van de vroege Queensrÿche dus.

Ik heb hem pas laat via Kronos hier leren kennen. En ik denk dat het In 1990 was eerder een soort ode was aan oude sound van Queensrÿche. Die dreven immers hoe langer hoe verder af van hun oorsprong. Desondanks vind ik het een zeer genietbare schijf. Ambachtelijke proggy metal met een hoog fantasy gehalte. Dat hoor je niet zo vaak meer.

Als je het zo omschrijft denk ik van wel, maar misschien moet ik dit eerst even horen. Ik ben geen grote Queensryeche-fan, maar ik vind Operation : Mindcrime wel aardig.

Ja, wie in 1990 zwaar teleurgesteld was met Empire kon bij Lethal zeker enige troost vinden.

Daar heeft het dus weinig van weg. Het is eerder de EP en The Warning dat min of meer nagestreeft wordt. Misschien is ook de oude Crimson Glory een invloed geweest.

... vroege Queensrÿche , ... oude Crimson Glory , ... maar eens snel achterna gaan!!!
(dit album nooit eerder in mijn leven ergens gezien)

Ik ben benieuwd wat Jasper zal nomineren. De vorige keer dat hij me wat albums tipte heb ik wat nieuwe favoriete bands ontdekt, dus wie weet

Nou ik ben nu ook wel benieuwd.

Ik zit hier al klaar met mijn maliënkolder om de borst en met mijn met glanzende edelstenen belegde zwaard in de aanslag. Klaar om de in nood verkerende jonkvrouwen te redden uit de klauwen van eender welk eeuwenoud, zwartgeschubd drakengebroed.

Ik ben ook benieuwd...


... of het nog voor vandaag is.

Beetje laat, maar bij een inzending voor dit topic hoort ook een beetje presentatie;

Nu ik aan de beurt ben, kies ik voor een album van een band waar ik er enigszins van opkijk dat de stemmenaantallen bij de albums nog in de enkele cijfers zitten. Ik heb het gevoel dat deze mannen hun naam wel gevestigd hebben, maar op deze manier zal ik de band dan alsnog in de spotlight zetten. Het gaat hier om het Engelse Bal-Sagoth.

Bal-Sagoth - Atlantis Ascendant



Bal-Sagoth mag een aparte band genoemd worden. Het genre waarin ze fungeren behoort het sterkst tot de symfonische blackmetal, maar de band gaat hier op een creatieve manier mee om. De teksten en songtitels zitten tegen het waanzinnige aan (“Cry Havoc for Glory, and the Annihilation of the Titans of Chaos (The Splendour of a Thousand Swords Gleaming Beneath the Blazon of the Hyperborean Empire: Part III”) en de band maakt opvallend gebruik van kitscherige orkestrale toevoegingen, hierin gaan ze soms nog verder dan Nightwish of Rhapsody. Dit alles wordt gecombineerd met de blastbeats van Dave Mackintosh, ook bekend van Dragonforce, en dit geeft de sound een bepaalde chaos die de één weet te waarderen en de ander niets mee kan. Byron Roberts probeert daaroverheen de luisteraar mee te slepen met zijn geschreven teksten, door middel van grunten en vertellen.

Ik ben dus uiterst benieuwd hoe dit in de smaak gaat vallen. De band is nu zo’n zes jaar gestopt en dit is mijn favoriete album van de zes die de band achtergelaten heeft en het gaat over het rijzen van Atlantis volgens mij, in ieder geval speelt het zich af in de Antedeluvische wereld van het bedachte multiversum. Je kunt er echter een voltijdstudie van maken om de teksten van de hexalogie van deze mannen volledig te doorgronden.

Bij deze inzending quote ik graag Sir Spamalot; “Geniet ervan, erger je eraan, verslind het of schuif het naar een kant van je bord, maar proef er tenminste van.”

Kijk, die staat al tijden op het te beluisteren lijstje!

Bijna

Ik verwacht er niets van, maar razend benieuwd ben ik door Jaspers omschrijving wél. Dus ervan proeven vast en zeker!