Linkin Park - Minutes to Midnight (2007)

Toch best handig dit album, weten we weer even hoe slechte muziek klinkt.

Ik heb gelezen dat Electro, een grote rol gaat spelen op het Nieuwe album van LP. wordt dit een dieptepunt of iets moois...ik vraag het me af.

Heel veel slechter dan dit zal het toch niet worden?

Ik vraag het me af. Ik vraag het me af.

Als het een album wordt ala New Divide, vraag ik me af: positief Negatief.
Het is iig niet het oude LP

Al hoewel ND het de laatste dagen behoorlijk doet bij mij.

In tegenstelling tot jullie vind ik dit juist het beste album dat ze gemaakt hebben. Die nieuwe stijl bevalt mij juist wel. Na 2 albums hebben we die nu-metal nummers ook wel gezien. Ik bedoel Hybrid Theory was goed, maar Meteora vond ik gewoon teveel op het eerste album lijken. Dit album geeft gewoon een nieuwe, frisse wind door Linkin Park, en dat is juist wat ze nodig hadden.

Ik heb onlangs een lijst gemaakt met albums waarvan ik vind dat ze aan een (nieuw) paar luisterbeurten toe zijn en deze Minutes to Midnight staat ook in die map. Ik moet mijn eerdere mening toch bevestigen: de minder toegankelijke nummers 2,4, en 8 blijven mijn favorieten, ondanks de teksten, die toch te puberaal zijn voor een groep waar de leden nu ondertussen allemaal al in de 30 zijn. What I've Done en The Little Things Give You Away trek ik ook nog, maar verder staat het album helaas bol van de wel heel erg slappe, commerciële ballades, met Valentine's Day/In Between als absoluut dieptepunt.

Shadow of the day is goed!

Totaal niet mijn muzieksmaak maar toch staan hier enkele leuke nummers op.

Bleed it out vind ik het beste nummer op dit album.

De afsluiter ik ook zeker niet slecht. Vooral het laatste gedeelte waar je 3 stemmen door elkaar hoort. Erg goed gemaakt.

Toch maar eens een keer goed luisteren, ben een groot fan van Linkin Park, maar ik heb dit album nooit echt een kans gegeven.

Nu helemaal geluisterd en hij was eigenlijk heel goed. Heel anders dan de eerste 2 albums, maar toch. Een derde album hetzelfde wordt ook saai. Het is iets commercieler, maar toch staan er nog paar harde nummers op zoals Given Up (17 seconden scream, Chester!!!! ) en No More Sorrow en paar echt catchy nummers die in je hoofd blijven hangen, zoals What I´ve Done, Bleed it Out. En paar ballads zoals Shadow of the Day. Ik was 6 toen het debuutalbum uit kwam, dat vond ik helemaal geweldig en het tweede album ook. Dit album was iets te anders voor mij toen. Nu kan ik het niet begrijpen dat ik dit niet goed vond. Ik ben fan van de oude Linkin Park en de nieuwe Linkin Park!!

Mooi gezegd Don!

Heb het nieuwe nummer "Blackbird" gehoord, en dat is in mijn ogen een aardig nummer. Toch had ik stiekem gehoopt op een lekkere harde track. maar die kunnen nog komen uiteraard. De band zit nu een beetje op de "new divide" "Not Alone" toer, maar in een interview werd gezegd dat dat niet de nieuwe stijl van het album zou worden..
we zullen zien

anyway, ik ben dit laatste album ook steeds meer gaan waarderen. staan een aantal lekkere nummers op die idd blijven hangen, goed album.

Jammer dat dit album van LP een stuk rustiger is. Voormalige albums kenmerkten zich door de harde gitaren, en het lekkere geschreeuw van Chester. Er zitten best aardige nummers bij, zoals Given Up, waar de zanger eens lekker z'n smoel open trekt. Shadow of the Day, rustig nummer met een mooie videoclip.
Aan de andere kant is het natuurlijk ook weer wat anders, Je kunt niet telkens dezelfde albums maken. Maar ik hoop toch dat het volgende album van LP weer net zo klonk als vroeger.

heb 1 nummer voor nieuwe album gehoord (althans hoorde dat het voor nieuwe album was) de demo van "Blackbird" wel aardig nummer, maar wel weer soft.

Dit soort bands hoeven van mij geen rustige liedjes te maken, wordt meestal toch alleen maar zeikerig.

Klinkt al wat spannender dan Hybrid Theory. De vocals zijn nog steeds irritant en dat is jammer, want er lijkt op dit album een stuk meer te beleven, maar door vooral de vocals wordt het nergens écht goed.

Haha, ik heb nog nooit zoon gevarieerde stemtabel gezien

Heerlijk album overigens, de variatie is het sterkste punt van deze plaat.

Die harde LP tracks zoals Given up en No more sorrow geven de kick die een rock plaat nodig heeft. Ook hun oude sound blijft gehandhaafd met het geweldige bleed it out.

Maar met Ballads als Leave out en Shadow laat LP horen dat ze ook een rustigere kant hebben. Mike kan zijn ding doen met Hands Held High, wat toch een van mijn favoriete nummers is. En ook een experimenteel nummer als In between is een groeier die steeds mooier word naarmate je hem meer luistert.

De resterende nummers laten horen dat Linkin Park ook geweldige alt-rock artiesten zijn. Het heerlijke up-tempo nummer In pieces zing je al na een paar keer luisteren vloeiend mee. Valentine's day begint als mooie ballad om vervolgens prachtig af te sluiten met een knallende climax.

En net als je denkt dat LP alles op deze plaat heeft gedaan en je niet meer kan verrassen, leveren ze hun beste nummer als afsluiter. Eigenlijk hoef ik geen woorden vuil te maken aan The little things maar die opbouw!, die lyrics!!, die samenzang op het eind!!! en die solo!!!!!

Mijn grootste minpunt aan dit album is voornamelijk de stem van Chester. Hij houdt zich zeker staande met de rustigere nummers maar je hoort duidelijk dat deze stem is gemaakt voor tracks als Given up.

De variatie is voor mij het grootste pluspunt omdat ik houd van alle stijlen die LP hier laat horen. Dit heeft echter als gevolg dat dit album nogal onsamenhangend overkomt.

De lyrics zijn prachtig en veel beter uitgedacht en ze proberen veel verschillende stijlen. Linkin Park wil doorgroeien en dat merk je aan alles op dit album. Dit is voor mij een van de weinige bands die mij niet heeft teleurgesteld met hun nieuwe weg en dat voor een nu-metal band. I'm impressed.

wat is jullie probleem?
ik vind dit album toch best leuk.
er zitten inderdaad, en helaas, veel kutnummers tussen, maar ik bedoel what i've done, bleed it out, given up enzo zijn toch best leuk!?
het nieuwe album is pas vreselijk, in vergelijking kan je dit album als een meesterwerk zien!

Het debuut van Linkin Park bleek beperkt houdbaar te zijn hoewel ik sommige nummers nog wel leuk vond. Nu die nu-metal (een stroming waar ik weinig van moest hebben) voorbij is was ik toch een beetje nieuwsgierig welke koers ze zouden volgen.

Deze band probeert andere stijlen uit (van ballads tot harde rock) maar overtuigen kunnen ze echter niet. Hun muziek mist de nodige uitstraling, sfeer en inventiviteit: het boeit of ontroert mij niet maar het swingt ook niet echt en maakt mij evenmin vrolijk. De band kan wel degelijk spelen en of dat metal of meer poppy of commercieel klinkt, dat maakt mij geen zier uit maar de songs blijven gewoon niet hangen en de stem van Chester steekt mij ook tegen. Linkin Park zal een band blijven waar ik weinig mee zal hebben niettegenstaande hun groot succes.

weet je wat nou zo veel minder is aan dit album, de combinatie en de afwisseling tussen rap en rock waren echt fantastisch en heel goed gedaan, dat is vanaf dit album gewoon helemaal verdwenen, inplaats daarvan krijgen we rustige nummers die slecht klinken en heel zeikerig, iets waar ik al echt niet tegen kan, ik vond de rustigere nummers als numb en in the end altijd al de mindere nummers, maar dit is wel echt het toppunt, hier en daar zit een oké nummer, maar er is geeneen echt goed nummer, het meest jammer vind ik nog dat ze niet geleerd hebben van hun fout door met hun nieuwe album weer de oude kant opgaan, maar nee, ze maakte de muziek alleen maar nog kutter, helaas..

Heel erg veel minder dan de eerdere platen van LP, maar misschien moet ik het niet zo bekijken. Shadow of the Day en The Little Things Give You Away vind ik toch wel twee van de beste nummers van LP.
Hopen dat de volgende beter wordt, maar zo ziet het er niet naar uit

Goed album! Bleed It Out is geweldig, en ook Shadow Of The Day en Leave Out All The Rest zijn goede nummers. Ik snap niet waarom iedereen dit maar matig vind. Dit vind ik echt geweldig vergeleken met het laatste album.

naar mijn gevoel, zwaar ondergewaardeerd! voor de ''die-hard'' LP'ers zal deze inderdaad wat te soft zijn. maar als linkin park met dit album begonnen zou zijn dan weet ik zeker dat dit een ''nog groter succes'' zou zijn geweest omdat de doelgroep hier wat breder is. ik ga deze zeker nog kopen!

verreweg hun beste album, alleen vind ik het minder dat ze met rappers samenwerken.
Ik heb hier weinig kritiek op. (lees; geen)

Toch jammer, Ik vond LP altijd een lekkere band om naar te luisteren (Hybrid Theory en Meteora)
maar ik vind het nu allemaal heel erg eentonig en braaf.
Afwisseling doet een band soms ten goede maar dit is niet te zeggen van LP.

Laat ik het album eens nummer per nummer beoordelen:

1. Wake
Korte instrumentale intro, klinkt nogal shoegaze-achtig. Geen slecht begin. 3,5*

2. Given Up
Eén van de stevigste nummers op dit album. Heeft een sterk refrein. Opvallend: in de bridge een scream van 17 seconden van Chester. 4*

3. Leave Out All the Rest
Traag, redelijk rustig nummer, maar best wel beklijvend. Mooie, zelfkritische tekst ook, over iemand die fouten heeft gemaakt maar na zijn dood als een goed persoon herinnerd wil worden. Eén van mijn favorieten. 4,5*

4. Bleed It Out
Samen met 'Given Up' het nummer dat het best aansluit bij de vorige twee albums. Rap van Mike Shinoda en in het refrein en de bridge mag Chester Bennington zich uitleven. Goed nummer, maar toch iets minder als de toppers op 'Hybrid Theory' en 'Meteora'. 4*

5. Shadow of the Day
Vroeger absoluut één mijn favoriete songs. Ondertussen heb ik betere muziek leren kennen, maar ik vind 'Shadow Of The Day' nog steeds heel goed. Blijkbaar laat dit nummer velen koud, maar ik word steeds weer geraakt door deze song. Vooral het refrein is erg mooi. Ook als de gitaren erbij komen na het tweede refrein blijft het boeien. Een erg sterke ballad. 4,5*

6. What I've Done
Doet wat aan U2 denken, gewoon een heel goed rocknummer. 4,5*

7. Hands Held High
Song die het vooral moet hebben van z'n tekst. Ik ben geen fan van rappen en het 'Amen'-koortje is niet zo geslaagd dus muzikaal gezien vind ik het geen topsong. Maar de sterke tekst (over de oorlog in Irak) houdt het nummer recht. 3,5*

8. No More Sorrow
Stevig nummer waar Chester nog eens mag schreeuwen. Ik hou wel van de drums hier. Heel goed nummer. 4*

9. Valentine's Day
Een nummer dat weinigen kan boeien maar mij bevalt het wel. In het begin kabbelt het gewoon rustig voort, maar klinkt het zeker niet slecht. Aan het eind barst het nummer dan echt los. Ik snap niet dat velen dit nummer zo slecht vinden. 4*

10. In Between
Vrij minimalistische song, op zich niets mis mee al ben ik persoonlijk geen fan van minimalistische nummers. Slecht is het niet, maar 'In Between' is gewoon wat te saai om echt te kunnen bekoren. 3*

11. In Pieces
Geen geweldig nummer en weinig origineel, maar wel gewoon goed. 3,5*

12. The Little Things Give You Away
Het langste nummer op dit album en tevens het langste nummer dat Linkin Park ooit schreef denk ik. Het nummer heeft iets episch, al doe ik het daarmee misschien te veel eer aan. Maar dit is toch wel een erg sterk nummer hoor. Na een rustige opbouw volgt een geweldige gitaarsolo gevolgd door “Ooh's” van Chester. Ook Mike Shinoda en de bassist komen meezingen wat een mooie samenzang geeft, waarbij ze alledrie een andere zin zingen. Knap gedaan. 4,5*


Conclusie: Linkin Park sloeg met deze derde plaat een andere richting in en dat deden ze goed. 'Minutes to Midnight' is een heel regelmatig album geworden, zonder hele zwakke nummers en zonder echte uitschieters. De agressiviteit die hen kenmerkte op hun twee vorige albums is hier minder aanwezig, wat jammer is, want daar moet een groep van Linkin Park het toch wel voor een groot deel van hebben. Tekstueel zijn ze er wel op vooruit gegaan. De teksten zijn minder puberaal en gaan over thema's als de oorlog in Irak en de orkaan Katrina (meerbepaald de laksheid van de Amerikaanse regering bij de hulpverlening aan de slachtoffers van de ramp). Geslaagd album dus, Linkin Park is duidelijk volwassener geworden. Het is alleen spijtig dat ze daarmee hun agressie kwijtgespeeld zijn.

goed album! bleedt it out en given up zijn de beste nummers op deze plaat!

3,5

Ik versta de vele slechte kritieken niet,want ik vind dit een prima pop cd,die bol staat van variatie.

Prima cd, die meer variatie biedt dan Hybrid Theory en Meteora. Naast de gebruikelijke (hard)rock staan er ook enkele zeer mooie nummers op dit album.
Zo zijn Hands Held High, Leave Out all the Rest en Shadow of the Day schitterende nummers met mooie teksten. Ik zal overigens niet de eerste zijn die de parallel trekt tussen Shadow of the Day en Bono´s With or Without You.
Ook de hardere nummers als What I´ve Done en No More Sorrow zijn aardig, Given Up is daarentegen too much. Ik hoor liever de mooie kant van Chester´s stem.
Tot slot kent deze plaat een mooie afsluiter van 6 minuten, en geef ik dit album 3,5*

De eerste 2 albums waren herkenbare Nu-Metal albums. Net als veel rockbands wil ook LP daarna een toegankelijker album maken. Op zich een nobel streven, maar het is daardoor een minder album dan de voorgangers.
In tegenstelling tot vele anderen vind ik het echter zeker geen draak van een album. Given Up en Bleed It Out zijn echte LP nummers en ik werd positief verrast door het schitterende The Little Things. Ik had niet verwacht dat de heren in staat zouden zijn om zo'n album te maken.
Als je LP wel goed vindt, maar iets te hard kan je dit album proberen. Als je fan bent, hoort het in de collectie en is het zeker niet vervelend.

Indertijd vond ik dit album een flinke stap achteruit t.o.v. de eerste platen. Meer dan een decennium later, een beetje ouder en wijzer, moet ik terugkomen op die mening. Dit is een meer veelzijdige, volwassen plaat dan het formulewerk van de eerste 2 albums (dat overigens ook zeker niet mis was, maar wel voorspelbaar eer je het einde van die respectievelijke albums naderde). Lang niet alles pakt even sterk uit, maar zeker op de eerste helft staan genoeg nummers die zich kunnen scharen onder het beste wat deze groep te bieden heeft.

Daarnaast heb ik recent mijn nieuw favoriet Linkin Park-nummer leren kennen: The Little Things Give You Away. Omdat deze aan het einde van de plaat staat, had ik het nog nooit op waarde leren schatten. Blijkt dat dit een hartverscheurende song is over orkaan Katrina en de slachtoffers die in de steek werden gelaten door hun president terwijl hun huizen en geliefden verzwolgen werden door het water. De ijzingwekkende tekst, prachtig ingezongen door Chester, doet telkens opnieuw de rillingen langs mijn rug lopen:

Water grey
Through the windows, up the stairs
Chilling rain
Like an ocean, everywhere

[...]

Hope decays
Generations disappear
Washed away
As a nation simply stares

Don't want to reach for me, do you?
I mean nothing to you
The little things give you away
And now there will be no mistaking
The levees are breaking

All you've ever wanted
Was someone to truly look up to you
And six feet underwater, I do

All you've ever wanted
Was someone to truly look up to you
And six feet underground
Now I, now I do

Ook muzikaal is dit wat mij betreft veruit het meest interessante wat ze ooit gemaakt hebben: de tweede helft van het nummer wordt ingezet door een strak gespeelde drumbeat, waarover een simpele maar effectieve huilende gitaar ten tonele verschijnt, vooraleer Chester een intense klaagzang uit zijn tenen perst en een majestueus contrapunt van een half dozijn vocale melodieën als slotstuk mag dienen. Hulde!