Greta Van Fleet - Anthem of the Peaceful Army (2018)

Grappig, bij de eerste tonen van track 1 dacht ik, hé die stem lijkt nu op die van Geddy Lee te lijken. Nou ja. De muziek is stevige hardrock en dat geluid mag ik graag horen. Instrumentaal en muzikaal is het op dit album allemaal dik voor mekaar. Dat ze ook op dit album weer op Led Zeppelin lijken, doet wellicht wat pijn aan de oren bij de Led Zeppelin fan's, maar hier is geen coverband aan het werk. Daar zijn de eigen arrangementen origineel genoeg voor. Wat mij betreft zijn de nummers op dit album de vingeroefeningen om later sterkere albums uit te brengen. Wat ik mis zijn eigenlijk toch de instrumentale hoogstandjes. Het blijft allemaal net iets teveel in het (bekende) idioom hangen. Op het moment dat zij daar boven uit stijgen, zal er hopelijk spannende muziek worden gemaakt. Af en toe hoor ik een piano en een orgel, zoals in Your The One. Heel goed. The New Day lijkt ook een geslaagde poging om uit het Led-idioom te geraken. Brave New World, geen Iron Maiden invloeden hoor , maar wel een lekkere song met fijne gitaarriffs.
Ik zal dit album een paar keer draaien en dan zal blijken of Ik hun muziek nog vaker zal opzetten.
Voorlopig geef ik het album een 3.5

Regelmatig zag ik de naam Greta van Fleet voorbijkomen. ‘Wat een carnavalsnaam’ dacht ik dan. Volledig aan me voorbij gegaan, mede door de naam waar ik heel andere associaties bij kreeg. Toen las ik dat het nogal een hype was en begreep ik dat dit aan Led Zeppelin deed denken.

Me dunkt! Maar eigenlijk vind ik dat niet zo heel erg. Ik vond vroeger The Black Crowes ook uitstekend en er zijn vast meer van dat soort namen te noemen.

Vooruit: een jong fris bandje met een gekke naam die oude dino’s aardig weet te benaderen. Ik denk wel dat het oprecht is. Verwende muziekliefhebbers als ikzelf zullen sneller teruggrijpen op het echte werk, maar we hoeven hier onze neus echt niet voor op te trekken.
Ik vind het ook prachtig hoe sommige kinderen (tieners) van vrienden en een eigen nichtje lp's kopen van Lou Reed, Beatles of Joy Division. Geloof maar: die worden echt niet helemaal begrepen in hun klas. Geweldig vind ik dat.

Enige nadeel is voor mij dat ik het na een paar nummers wel weer gehoord heb. Ietwat meer afwisseling had geen kwaad gekund, en de zang gaat me na verloop van tijd vermoeien. Verder een prima niks aan de hand rock plaatje.