Black Sabbath - Mob Rules (1981)

Raar dat niemand nog iets over dit album heeft geschreven.

Hoewel de Sabbathpuristen het waarschijnlijk wel niet met me eens zullen zijn, Ozzy doet immers niet mee, is dit een van de beste Sabbathalbums, die meteen de boxen uitknalt met Turn up the night en daarna keihard doordendert.
Alleen E5150, slechts bestaand uit keyboard, later aangevuld met gitaar, is iets minder.
Mijn favoriete nummers van dit album zijn Voodoo, The sign of the Southern Cross, en Falling of the Edge of the World.

Ik ben een Sabbathpurist (denk ik) maar dit is een topplaat; maar gerust worden gezegd.

Geweldige plaat, en hoe goed Heaven and Hell dan ook wel niet is, Mob Rules overtreft het zelfs nog lichtjes voor mij. Dit vooral dankzij de geweldige productie en The Sign Of The Southern Cross. Klasse!

Zeer goede plaat inderdaad
3.5*

Sabbathpuristen zijn zeikerds, net zoals de meeste puristen trouwens

Ben ik het volledig mee eens!

Een sterke, afwisselende plaat, die het niveau van voorganger Heaven And Hell net niet haalt. Uitschieters zijn het agressieve The Mob Rules, het apocalyptische Falling Off The Edge Of The World, en bovenal het satanische The Sign Of The Southern Cross. Meesterzanger Ronnie James Dio en gitarist extraordinaire Tony Iommi zijn hier in topvorm. Voor Black Sabbath is dit slechts een bovengemiddeld album. Voor bijna elke andere heavy metalband zou dit het hoogtepunt in hun loopbaan betekenen.

Verreweg de beste Sabbath plaat na het Ozzy tijperk en eigenlijk de enige die qua sound en thematiek in de buurt komt van de klassieke Sabbath. Ik vind bijvoorbeeld Heaven and Hell al een stuk minder om nog maar te zwijgen over de platen met Gillan of Martin. Dio is toch wel de beste zanger die Black Sabbath ooit gehad heeft ook al past Ozzy's stem beter bij de echte Sabbath-sound wat mij betreft; dan maar een purist.
Fantastische hoes ook.

Behoorlijk briljant album van Sabbath. Zoals we bij Heaven And Hell al hoorden past de band haar nummers aan op het overdonderende stem geluid van Ronnie James Dio, en in dit geval wéér zeer verdienstelijk.

Iets minder dan "Heaven and Hell", maar ook iets donkerder in atmosfeer. Maar wel een goed album, en essentieel in de BS collectie. Op vinyl en CD.

Ik geef toe dat dit goed in elkaar zit. Maar hij spreekt me verder niet aan. Kwestie van smaak. 1.5*

Nog beter als "Heaven and Hell" zoals eerder gezegd!

Als er ooit iets gebeurd met me en ik mag maar 1 ding meenemen dan zal het deze cd worden ... dat zegt genoeg denk ik.

Ook deze plaat heeft (voor mij) hetzelfde probleem als bij zijn voorganger Heaven And Hell: Het mist overtuigingskracht. Ik geef toch nog een voldoende, en dan met name voor de nummers Turn Up The Night en Mob Rules.

Heb na een paar luisterbeurten mijn stem verhoogd met een halfje. Ik vind de zang van Dio erg goed, het past perfect bij de muziek. Nummers als Voodoo en Slipping Away ben ik wat beter gaan vinden, terwijl ik ze eerst nogal nietszeggend vond. Verder heeft het album veel lekkere riffs en melodieën.

Of ie beter is dan Heaven and Hell, weet ik niet en ik hoef dit ook niet te weten, want samen met Heaven and Hell zijn dit perfecte Black Sabbath albums. Ook al 27 jaar oud, dit album, niet te geloven.

Ik vind deze net iets beter dan Heaven And Hell, omdat het meer consistent is naar mijn mening. Bij Heaven And Hell vind ik namelijk de tweede helft van het album nogal zwak (met nummers als Walk Away en Lonely Is The Word).
Afsluiter Over And Over laat echt goed de emotie in Dio's stem horen, zeker als hij zingt "Sometimes I cry for the lost and alone". Ook de productie van het album vind ik erg goed, de nummers knallen heerlijk uit je speakers, iets wat meteen al opvalt bij het openingsnummer Turn Up The Night.
Maar ook bij deze heb ik hetzelfde probleem als bij Heaven And Hell: het mist overtuigingskracht, en nergens wordt het echt briljant/geniaal voor mij. Niettemin een erg lekkere metalplaat die me toch goed van begin tot eind weet te boeien.

Ben geen groot Sabbath-fan, maar kan de platen met Dio zeker waarderen. Ik vind deze de beste en Dehumanizer de minste. Wel kan ik het niet nalaten te vermelden dat een en ander wel erg klinkt als Holy Diver of is het juist andersom?

Mob Rules kwam uit in 1981. Ronnie James Dio ging solo na zijn ontslag bij Black Sabbath en nam het debuut Holy Diver in 1983 op. Overeenkomsten zullen er wel zijn, alleen die stem al, en wellicht ook omdat sommige nummers van Holy Diver misschien (we zullen het nooit weten) voor Black Sabbath waren bedoeld als opvolger van deze geweldige Mob Rules.

Ronnie James Dio heeft vaak gezegd dat hij bij iedere nieuwe band waar hij mee begon, ook echt nieuw materiaal schreef.
De Sabbath albums zijn bassig terwijl "Holy Diver" helderder klinkt, maar niet minder hard!
De nummers zijn eigenlijk ook wel anders, iets als "The Sign of the Southern Cross" is op "Holy Diver" niet voor handen. Terwijl "Mob Rules" weer niet echt veel nummers heeft met een zo'n uitgesproken verschil tussen couplet en refrein.
Vind beide platen erg gaaf trouwens, zou er niet tussen willen kiezen welke beter is.

Voor mij het beste Sabbath album. Daarna komen Heaven And Hell en Headless Cross.

Tuurlijk had Ozzy ook een paar aardige dingen, maar die zijn vrij "straight-forward", en het overgrote deel is sowieso bijna troep.

Zelfde Niveau als Heaven And Hell.. ook ik zou niet tussen deze 2 platen willen en kunnen kiezen.. vind ze beide heerlijk om te luisteren!
The Sign of the Southern Cross is wel het nummer opdit album wat er tussen uitspringt.. leuke simpele gitaar rif.. maar wel lekker hard en lekker om tehoren! maar wat me vooral opvalt op dit nummer.. natuurlijk het geweldige stem geluid van Ronnie James.. maar vooral de Drummer.. die vooral met dit nummer er heerlijk op los drumt.. en een ware aanvulling is!
Natuurlijk zijn nummers als:Country Girl/Falling Of The Edge Of The World & Over And Over ook pure klassiekers! maar Sign Of The Southern Cross blijft voormij de beste van dit album.. en zowiezo 1 van de beste die Dio met Sabbath maakte!
Zelfde waarde als Heaven And Hell.. 4,5 sterren dus

Het is altijd fijn als het langste nummer ook het beste is: The Sign Of The Southern Cross is hier een ware sonische geweldenaar (de versie op de Heaven & Hell DVD is ook heel gaaf met die baseffecten). Ook Falling Off The Edge Of The World en The Mob Rules zijn dragende nummers van dit album. E5150 is totaal afwijkend van de rest, maar mag er ook best wezen met zijn duistere klanken. Het had wel een soundtrack voor een creepy film kunnen zijn. Dio zingt trouwens goddelijk op deze CD.

The Sign of the Southern Cross, Turn Up the Night en de titeltrack
Heel goede opvolger van het meesterwerk Heaven and Hell

Grote klasse! Dit is nou echt een plaat met ballen en vooral Dio schittert hier als nooit tevoren, alle remmen gaan los! Uit mans ganze ouvre is dit waarschijnlijk de plaat waar hij het meest "over the top" zingt. Het past echter goed bij de muziek die er ook bepaald niet om liegt. Elk bandlid speelt alsof zijn leven er van afhangt.

Prijsnummers zijn Falling of the Edge of the World, het slepende Over and Over en natuurlijk uitsmijter Sign of the Southern Cross. Maar eigenlijk heeft elk nummer wel wat. Wat te denken van het bevreemdende E5150, wat vervolgens overgaat in de woeste titeltrack middels een gitaarmuur van Iommi waar de honden geen droog brood van lusten, dit is echt bij de wilde beesten af!! Drummer Appice mag ook niet onvermeld blijven. Dit album is zijn vuurdoop, en als een bezeten houthakker wiens laatste uur heeft geslagen mept hij zich door de songs heen, waardoor ook rustigere songs als Country Girl een enorme punch in je gezicht opleveren.

Met riffs als de kometen zo hard door de bocht dat ze je maag binnenstebuiten keren en teksten over dood en verderf en al dat andere moois dat de wereld te bieden heeft luistert dit album weg als een helse draaikolk waar je niet ongeschonden uitklautert. Met andere woorden, dit is gewoon Sabbaths hardste en meeste energieke album. Zoiets verdient automatisch de maximale score. 5*

(voor de azijnzeikers: de eerste albums met Ozzy zijn uiteraard ook ontzettend energiek, maar op een andere manier, minder hard, meer bluesy)

Nou flebbie, dat heb je mooi gezegd. Alleen: ik vind dit beter als de eerste drie met Ozzy (want: slechte zanger). Overigens, wat heeft deze plaat een ontzettend mooie hoes! In ieder geval de beste BS hoes!

Goeie opvolger van Heaven And Hell, dat zeker, maar (net) wat minder ....

Ik vind Black Sabbath's Sabotage harder als deze, veel gemener, Ozzy die hoger zingt, gemene riffs als Hole in the sky en Symptom of the universe etc.

Hoeveel briljanter wil je je platen nog hebben? Even afgezien van hun debuut, en delen van Vol 4 & Sabbath Bloody Sabbath, is dit zonder meer het beste album van Black Sabbath. Tony heeft dit album sindsdien niet meer weten te overtreffen (hoewel Headless Cross in de buurt kwam), en Dio al helemaal niet.
Elk nummer is raak. De knallende opener Turn Up The Night. Het trage Voodoo met die hele deftige riff. En denk je net dat het niet beter kan, worden beide nummers simpelweg weggeblazen door The Sign Of The Southern Cross. Dio zingt de sterren van de hemel, Iommi komt met een briljante riff aanzetten. Een heerlijk lang uitgesponnen nummer. Via E5150 (Evil als je de getallen omzet in het romeinse cijferschrift) beland je in THe Mob Rules, het overdonderende titelnummer. Doet qua tempo een beetje aan Neon Knights denken, maar dan beter uitgevoerd. En dan is kant A alweer om.
De tweede helft van de plaat is iets minder dan de eerste. Country Girl en Slipping Away knallen wel, en Slipping Away zelfs op een on-Sabbathse manier, maar deze 2 nummers zijn desondanks de minste op de plaat. Falling Off The Edge of the World is een volgende hoogtepunt. Via een rustig intro, waarna Iommi invalt met een trage riff die de spanning verder opbouwt, barst het nummer ineens los. Hoger tempo, en alle remmen mogen los. En als Over and Over begint, is het tijd om weer bij te komen en adem te halen. En episch nummer waarin Iommi alle ruimte krijgt om te schitteren, hoewel ook Dio hier weer fantastisch zingt.

Ok, briljant dus. Vergeleken met The Mob Rules is Heaven&Hell kinderspel. Hier geen vullers à la Wishing Well of Walk Away (of een semi-gejat riffje in het titelnummer ). Hier wèl afwisselender songmateriaal en een intens geluid van 2 grote ego’s die tegen elkaar op lopen te bieden en elkaar daarmee tot grote hoogtes opzwepen.

Dit is de enige plaat die ik in tweevoud heb. Eentje op cd, eentje op LP. Geen idee waarom. Ik had de cd al, zag de lp liggen, en kon die niet laten liggen.

5*

Ook maar even gestemd, "Country Girl" en "Slipping Away" zijn zo zwaar onder de maat die degraderen het naar gewoon goed dus 4 sterren.

Iedereen heeft bij Black Sabbath zijn eigen favorieten, dat zijn bij mij deze en "Sabbath Bloody Sabbath".
De rest vind ik meestal toch wel wisselvallig, heb veel waardering voor die laatste 2 platen met Ozzy (Technical Ecstasy en Never Say Die).
Alhoewel geen topplaten, zij probeerden eens wat nieuws en zijn lang niet zo slecht als meestal wordt aangenomen.

De recensie van Wizard brengt mij op het idee "Mob Rules" maar weer eens te draaien....

Goed idee . Wellicht zet ik hem later vanavond ook nog even weer op.