Black Sabbath - Mob Rules (1981)

Gisteren en vandaag nog even gedraaid.
"Country Girl" valt toch wel mee, eigenlijk een welkom ruspunt en door het lange rustige tussenstuk best te doen.
"Slipping Away" blijf ik slecht vinden, ik waardeer hem op naar 4,5 ster.

eens!! met wie eigenlijk... geweldig album. dio is god (moet je m nu maar es zien, dan ben je t met me eens!)

Ik heb het nummer Sign Of the Southern Cross nu 3 keer beluisterd, maar dat nummer doet mij niet veel. Het steeds terugkerende ritme van begin tot eind houdt ik niet zo van, en ik vind het maar een rustig en soft klinkend nummer. Het zal best de klassieker van dit album zijn, maar geef mij de titeltrack of Turn Up The Night maar, kan ik een stuk meer van genieten.

Over een paar weken komt de 2 CD-Deluxe Edition van deze plaat uit. Op CD1 de 9 nummers van dit album, aangevuld met een live-versie van Die Young (B-zijde van The Mob Rules single) en een alternatieve editie van het titelnummer (de versie die gebruikt is voor de film Heavy Metal).
CD2 is het Live at Hammersmith Odeonalbum dat eerder als gelimiteerde cd is uitgekomen (zie hier).

De bestelling is bij mij de deur al uit

Ik vind een Black Sabbath zonder Ozzy eigenlijk helemaal niet zoals Black Sabbath klinken, maar Dio moet zeker niet onderdoen, integendeel. Ik ken de beste man van bij Rainbow, welke band ik eigenlijk ook eens meer zou moeten beluisteren.
Nu enkel ook nog dit album wat beter beluisteren... Stem volgt nog!

Helemaal geweldig album! De beste uit de jaren '80 van deze band naar mijn mening.

Daverend goed album. Ruiger dan Heaven And Hell, en naar mijn mening zelfs een halve ster beter.

Geen slappere stukken als Lady Evil en Walk Away. Bovendien: zo heftig en loodzwaar als Sign Of The Southern Cross en Falling Off The Edge Of The World wordt Heaven And Hell nergens. Waar Heaven And Hell wat meer een classic hardrockgeluid heeft (ook geweldig, hoor!), is dit toch allemaal nog een tandje zwaarder.

De opener Turn Up The Night lijkt wel bijzonder veel op Neon Knights trouwens.

Een geweldige opvolger van de klassieker Heaven and hell wat mij betreft. Over de hele linie vind ik 'm net ietsje minder maar niet veel.

Op de voorganger staan meer uitschieters op vind ik, maar hier staat dan weer Sign Of The Soutern Cross op als super track. Op het live album uit 2008 The Radio City Live Music Hall staat datzelfde nummer er in nog betere vorm op.

Turn Up The Night, Voodoo en The Mob Rules zijn natuurlijk ook geweldige nummers die bijna niet onderdoen voor het beste werk van hun album Heaven And Hell.

Ik vind Dio het best met Sabbath en dit album is het bewijs daarvan (samen met Heaven And Hell uiteraard). Rainbow is goed maar muziekaal kan het niet typen aan Sabbath. Technisch misschien wel (Ritchie Blackmore?) maar qua "overall sound" zeker niet. Ach wat lul ik, dat is ook maar een mening.

En die mening mag je best uitten hoor!
Al ben ik persoonlijk van mening dat Rising van Rainbow beter is dan alles wat Dio met Sabbath heeft gedaan. Of nee, ik kan beter zeggen; ik luister dat album liever.

Wat waren die begin jaren 80 toch smullen voor de rock liefhebbers. De oude? garde lizzy, priest, ozzy, halen, sabbath en rush enz enz brachten allemaal pracht platen uit. De nieuwe garde saxon,maiden en accept enz zorgde voor nieuw eerste klas bloed vol gezonde rode metal bloedlichaampjes. De meer ervaren bands voelde ongetijfeld de hete adem van deze jongere generatie in hun nek. En met name sabbath was flink ingekakt. Op hun vorige plaat lieten de blacks al weten dat er leven na ozzy was. Sterker nog heaven kon concurreren met de rock elite van dat moment. En dat waren niet de minste.
Mob is naar mijn idee nog sterker dan heaven. Omdat er gewoon nog sterkere nummers opstaan. Dio weet natuurlijk vocaal zijn mannetje te staan maar da's bekend. Iommy knalt er weer eens vanouds tegen aan met zijn zware luie metalen riffs. Butler/appice vullen ieder gaatje als 2 ervaren tandartsen. Deze jaren waren opnieuw hoogtij dagen in het sabbath kamp. Helaas ging het behoorlijk berg afwaarts na de dio platen. 4 pingels

Die riff van Falling Off The Edge Of The World... die riff!

Wat is er met die riff?

Dat is stiekem misschien wel de beste die Iommi ooit geschreven heeft

Het hoort in ieder geval tot het beste van wat Sabbath met Dio te bieden heeft, vind ik. Een triestig intro en dan een opzwepende versnelling. Ook de dictie van Dio is hier ongeëvenaard

I've seen the faces of doom and i'm only a man

De allerbeste riffs van Iommi verschenen in mijn beleving een decennium eerder al.

Mn favo Sabbath-album met Dio. Opent meteen lekker met Turn Up The Night en Voodoo. Daarna het epos over het Zuiderkruis en dat is toch wel het hoogtepunt op deze plaat.

E5150 zou je inderdaad in een horrorfilm kunnen gebruiken, ik vind het geweldig klinken, daarna het Mob-Rules geweld. De rest steekt ook prima in elkaar. Ben alleen niet zo'n fan van Slippin' Away.

The Mob Rules – opvolger van Heaven and Hell.
Zo goed als Heaven and Hell klinkt het niet voor mij, maar het komt erg dicht in de buurt, hoewel deze harder is.
Met Turn Up the Night start het album goed: lekkere opener die wat weg heeft van Neon Knights.
Voodoo: heerlijke riff, Dio is goed bij stem.
The Sign of the Southern Cross: Het hoogtepunt van deze cd. Mooie opbouw, mooi gitaarwerk.
E5150 is een onnozel intro dat mocht geskipt worden van mijn part. De titeltrack is één van de hoogtepunten. Country Girl heeft een mooi middenstuk maar is samen met Slipping Away één van de mindere (standaard, niet slechte) tracks. Falling of the Edge of the World komt dan weer in de buurt van The Sign of the Southern Cross, ook een mooie opbouw, idem gitaarwerk: tweede favoriet op dit album. De afsluiter Over and Over is nog wel een leuk trackje en inderdaad ik heb dit album over and over afgespeeld toen ik hem aanschafte

Helemaal grijs gedraaid. Een album met enkel maar sterke nummers. Mijn eerste kennismaking met de stem van RJ Dio. Wat een strot had die kleine man. Betoverend is de juiste term voor dit album wat een icoon in de jaren 80 was. Mooi was die tijd...

Belachelijk dat de totaalscore van dit album niet (ver) boven de 4 ligt. Dit is, samen met heaven and hell, een van de pijlers van de metal. Zelden is er een beter metal-album gemaakt (H&H is iets sterker) dan deze. Wat een klasse, zowel instrumentaal als vocaal. Het niveau van de band in deze samenstelling is nooit meer geevenaard. (en ik ben bang dat dit ook nooit meer zal gebeuren)

Ben ik met je eens, ik denk dat de band in deze samenstelling dit album nooit meer kan evenaren. Het benaderen wordt ook al lastig genoeg.

Ik weet het wel zeker. Dio is dood, dus 'in deze samenstelling' is niet mogelijk. Duh.

Het album bestaat niet meer volgens de nog levende bandleden. Dus wie heeft het over evenaren?

Wizard.
Maar wat bedoel je met dat dit album niet meer bestaat volgens de nog levende bandleden? Hebben Butler en Iommi dat aangegeven? Da's toch merkwaardig, want het is echt wel een klasseplaat.

Ah, je volgt geen soaps. Ik zou willen dat ik dat ook kon.

Check dit maar eens. De volledige extended discografie volgens de officiële Black Sabbath website

Ik vind deze eigenlijk mooier dan de veel bekendere Heaven & Hell....

Tjeemig, wat een rukkers. Van Ozzy snap ik dat wel, maar dat Iommi hier goedkeuring aan verleend....

Van Halen maakte het nog bonter. Die hadden Mike Anthony een paar jaar teug gewoon van de platenhoezen afgegumd, en waar dat niet kon hadden ze zijn hoofd vervangen door dat van Wolfie Van Halen. Serieus. Na twee dagen van heftig commentaar op allerlei VH-sites is dat geukkig weer teruggedraaid.

Alweer een klassieker van dezelfde line up als het vorige album. Dit album vind ik net iets sterker als Heaven and Hell, maar het zijn de details die het ém doen. In dit geval vooral de zware productie, iets dat wellicht niet iedereen kan bekoren.
Dit was ook het eerste studio album dat ik kocht van Sabbath in deze line up (na het aanschaffen van de Live Evil plaat).
Opener is een snel nummer Turn Up The night. Vervolgens krijgen we Voodoo, een heerlijke stamper met lekker gitaar/baswerk met de bonkende drums van Appice.
Dan volgt het rustige intro van Sign of the Southern Cross en vervolgens het invallen van de zware gitaarrifs van Iommi en het aparte basgeluid van Butler. Wat mij bettreft het beste nummer van deze plaat, samen met Falling....
Nog een klassieker, maximale score