BROCKHAMPTON - Iridescence (2018)

Enorm veel zin in! De drie singles die zijn uitgebracht afgelopen maanden waren niet van het niveau Saturation, maar ontbreken gelukkig ook op deze plaat zo te zien.

Oef, wat een leuke verrassing! Zin in!

Dit album zou blijkbaar house/techno invloeden moeten hebben en totaal anders moeten klinken dan de Saturation trilogy. Het zou ook beïnvloed zijn door Kid A en Sgt. Peppers. Het is volledig opgenomen in Abbey Road in 10 dagen. De Saturation trilogy was enorm sterk, origineel en gevarieerd. Wildfire en Truman vond ik ook geweldig. In mijn ogen is Brockhampton de meest interessante band die muziek maakt op dit moment. Als dit geen 9/10 is zal ik teleurgesteld zijn.

Dat dacht de vrouw op de foto ook.

Dat is jouw moeder.

Dude, lees je even in of zo.

De eerste single, J’Ouvert staat inmiddels op YouTube en klinkt inderdaad behoorlijk anders dan Saturation. Qua sound pakt het me meteen. Fijn dat ze lekker hun eigen ding blijven doen, ondanks de hoge verwachtingen. Enne, is Bearface nou gaan rappen?

Heb er in ieder geval enorm veel zin in om morgen het album te draaien!

De beats flowen gewoon weer net zo lekker als op de vorige platen. Vooralsnog kan Brockhampton weinig fout doen, maar ik zit ook aardig in de hypetrain.

Ja. Dit is weer goed.

Vanochtend een keertje gedraaid. Loopt weer als een trein, deze plaat.

Vooral de producties blazen me momenteel weg. Nog meer variatie in de sound, terwijl het toch allemaal Brockhampton uitademt. Dat wordt de komende tijd weer lekker verses ontcijferen.

En toch heb ik bij veel tracks; "oh Ameer Vann zou hier echt fakking dope op klinken"
Zou wel even duren voordat ik dat gevoel een beetje kwijt ben. Hij maakte naar mijn inziens de groep wel echt compleet.

Het valt me op hoe weinig aandacht er is voor Brockhampton op deze site.
Zeker vergeleken met een band zoals Interpol die al jaren geen relevant album meer heeft gemaakt.

Het viel mij ook op.

Ameer mis ik trouwens helemaal niet zo want dat vind ik toch een beperkte rapper. Bij de Saturation-trilogie ook iedere keer weer dezelfde flow. Muzikaal gezien leek hij me niet echt een essentieel lid van de groep.

Ik ken Brockhampton pas sinds kort, en ken dan ook pas 1 album, saturation 3. Fijne muziek. Het gemiddelde is weer vrij goed dus ga deze zeker nog beluisteren

Die naadloze overgang van NEW ORLEANS naar THUG LIFE is geweldig. De house- en techno-invloeden hoor ik niet zo terug, wel wat UK bass, en breakbeat op WEIGHT, maar een volledig hiphopalbum met de flow van een mixalbum zoals je die van de betere DJ's hoort lijkt me een prima volgende mijlpaal voor Brockhampton.

Ik moest wel even grinniken toen ik besefte dat Jayden Smith op de openingstrack te horen is.

Mwah, had er meer van verwacht. Kende de groep tot aan Lowlands nauwelijks maar nu met veel interesse dit album geluisterd.
Paar keiharde tracks (J’OUVERT) maar ook wat zoete pop/R&b, vandaar ook waarschijnlijk boyband. De laatste 3 nummers bijvoorbeeld, doen het album van mij betreft als een nachtkaars uitgaan, jammer!

Oh, ik vind die laatste drie tracks juist heerlijk, na dat sneltreingehalte van de rest van het album.

Album van het jaar.
There, I said it.

Yup, hij komt ook in mijn top 3.
Zeker niet een perfect album, maar er is geen ander artiest die me zo weet te raken als Brockhampton.

Als je kijkt naar artiesten van nu, dan heb ik dat inderdaad ook.

Net nog even DISTRICT als verborgen parel ontdekt. Wat een banger is dat. Samen met NEW ORLEANS en J'OUVERT mijn favorieten van dit fijne album.

Hoe fijn de laatste twee nummers ook zijn, SAN MARCOS moest natuurlijk het laatste nummer zijn geweest. De ultieme afsluiter wat mij betreft, met dat geniale koortje

Alhoewel, FABRIC though

Wat was dit toch een ijzersterk album! Denk mijn favo.. Post SATURATION

Wat een heerlijke plaat. Nu een klein half jaar op de playlist in de auto. Heerlijke flow, strakke beats. Maar het hoogte punt is toch echt het album als totaal kunstwerk. Het doet me erg aan Fugazi - Repeater (1990) denken. De platen lijken natuurlijk totaal niet op elkaar, maar net als bij Repeater, het gehele album vloeit zo perfect in elkaar over dat de losse nummers als een geheel klinkt.
Beste voorbeeld; Thug Life, klinkt als de outro van New Orleans. Het motiefje van New Orleans vloeit zo perfect over in thug Life. Prachtig gedaan. Thug Life is ook de intermezzo voor Berlin. En zo zijn er vele voorbeelden,. San Marcos is kampvuur sing along, wat heel goed past binnen de country beats die regelmatig terug te vinden zijn. Het album is een muzikale narratief, wat niet echt een coherent verhaal vertelt. De muzikale reis verraad een country / southern invloed. En boeit van begin tot eind.