Black Sabbath - Live Evil (1982)

Best een redelijk live cd. De Ozzy nummers klinken zo nu en dan wel voor geen meter als Dio ze zingt (en dat vind ik met name heel erg hoorbaar bij Paranoid of N.I.B), maar zijn eigen songs doet hij wel voortreffend. Het is voor mij alleen al de moeite voor het 20 minuten durende Heaven And Hell. Ook Children Of The Sea, Neon Knights en Mob Rules zijn behoorlijk goed.

Verder hadden ze er eigenlijk meer van moeten / kunnen maken. Grootste mankement is zoals zo vaak bij Sabbath het overaanbod Ozzy songs op de cd en veel te weinig aandacht voor de tracks van de huidige zanger. Zo had Die Young, Turn Up The Night of Falling Off The Edge Of The World zonder probleem de plaats van een N.I.B of Children Of The Grave mogen innemen.

Volledig mee eens. Ronnie James zit op de toppen van zijn kunnen wanneer zijn materiaal wordt gespeeld, maar de Ozzy-nummers moet hij achterwege laten.

Vind dit toch wel een goede cd. Dio verricht hier puikzang werk, vind hem om heel eerlijk te zijn ook een betere zanger dan Ozzy. Al heeft Ozzy zijn uitstraling mee. 4*

De DVD van Heaven & Hell (2007) is superieur aan deze opnamen. Hier wordt natuurlijk een mooie set neergezet en het is leuk de verschillen tussen Ozzy en Dio op te merken, maar het vlamt nergens. Dat is wat ik een beetje mis hier. Het ontbreekt gewoon aan sfeer op deze live-opnamen.

De reden dat de vocalen zo slecht zijn is doordat er op die moment een ruzie was in het Sabbath kamp.

S'nachts ging DIO is de studio de vocalen beter laten uitkomen, terwijl overdag Geezer en Tony zeiden tegen de soundman: zet de vocalen wat meer op de achtergrond.

Daarom is de productie zeer slecht, en is DIO ontslagen. En ie nam de drummer Vinny Appice, mee. Die was volledig akkoord met Dio, dat ze te weinig inspraak hadden.

Iommi schijnt later weer verteld te hebben dat dat nachtelijk werk van Dio een leugen was, ook van het opnieuw inzingen van nummers wat hij eerder beweerde. Hoe dan ook; zo slecht klinkt dit album toch niet? Tenminste, nooit zo erg als "Live At Last", maar ja, weinig live albums klinken zo slecht...
Dio heeft ook beweerd dat juist Iommi en Geezer hun partijen in de studio nog es over gedaan zouden hebben.
Nah, ik weet niet of het door mijn oude Warner Bros dubbel CD komt, maar die klinkt zeer vet/bassig en daardoor wel live. Alleen in het eerste gedeelte van "The Mob Rules" klinkt de zang anders als daarna, misschien is daar wat aan gedaan in de studio...

Pff... Ik vind dit album moeilijk om te beoordelen. Aan de ene kant is de setlist prima in orde, en de band is hierop in topvorm. Maar aan de andere kant voelt het vaak niet echt of het album live is. Het publiek is vaak niet goed te horen (eigenlijk alleen tussen de nummers door) en de Ozzy-nummers klinken vaak voor geen meter als Dio het zingt. Soms neemt het zelfs de sfeer van een nummer weg, zoals bij Black Sabbath (het nummer)

Dio zelf werkt hier ook nogal op mijn zenuwen. Qua zang doet hij het zeker niet slecht hoor (ik vind hem zelf één van de beste metalzangers), maar zijn ge-'oh yeah' en 'all right' gaat na een tijdje zwáár irriteren (en geloof me, dat doet hij best vaak op deze live-opname...). Vaak zingt hij ook met een gitaarsolo mee, iets waar ik mij ook aan erger (zoals in Iron Man ).

En ik ben het ook eens met notsub dat het nergens écht vlamt. Het klinkt allemaal prima, maar ik voel niet de 'energie'. Vergelijk dit album bijvoorbeeld eens met Unleashed In The East (van Judas Priest). Die vind ik op alle fronten beter. Wat dit album betreft... Ik denk dat 2,5* hier wel op zijn plaats is.

Over een studio 'live' album gesproken, "Unleashed In The East"
Het publiek op "Live Evil" klinkt inderdaad ver weg.

Je hebt gelijk, Ronnie James Dio moet niet met gitaar melodieën mee nurieën. Het klinkt niet en het is eigenlijk best wel een beetje disrespectvol tegenover de gitarist.

Ik weet dat Unleashed in The East niet echt een live-album is, maar bij dat album krijg ik (op de een of andere manier) meer een live-gevoel dan bij Live Evil. Ook vind ik op Unleashed... de meeste nummers zelfs beter klinken dan op hun reguliere albums, iets wat ik bij Live Evil ook niet echt heb (oke, misschien alleen bij Neon Knights en Heaven And Hell). En ten slotte roept Rob Halford ten minste niet de hele tijd "oh yeah" en "all right"

Rob Halford is ook zo'n kerel waarvan het publiek zot wordt, en omgekeerd. (Dat was ie althans). Tijdens de intrumentale stukken rap wat domme poses innemen of gewoon dom doen.
chek onderstaande video
Parental Guidance

Hetzelfde zie je bij onderandere Ozzy en King Diamond.

Live Evil. Mijn eerste kennismaking met Black Sabbath. En dat was geen aangename kennismaking, want ik had de cd in mijn discman gestopt, maar hoorde maar niks. Wist ik veel dat E5150 heel zacht begint%u2026toen viel de band opeens in en blies Neon Knights bijna de oren van mijn hoofd. Ik wist niet hoe snel ik weer een ruk aan de volumeknop moest geven, ditmaal de andere kant op.

Inmiddels zijn we een paar jaar verder. Mijn waardering voor dit album is met de jaren bepaald niet gestegen. Deels komt dat omdat ik inmiddels de studioversies van de nummers die hier gespeeld worden heb geluisterd. Met name de nummers uit de periode met Ozzy worden hier door Dio behoorlijk verprutst, N.I.B. uitgezonderd. Black Sabbath, War Pigs, Iron Man: gelukkig komen ze achter elkaar aan, dan hoef ik niet 3 keer naar de cd speler te lopen om op 'next' te drukken. Daar staat tegenover dat de eerste nummers van dit album (tot en met Voodoo) wel goed te pruimen zijn, en de uitvoering van Heaven and Hell, met The Sign Of The Southern Cross erin gepropt, is ook goed.
Verder is het geluid van de plaat niet denderend. Ik heb nergens het idee dat ik naar een live-album zit te luisteren. Dat klopt ook, omdat delen later in de studio zijn overgespeeld. Dat is geen doodzonde, maar dat het publiek bijna helemaal weggemixt is wel.
Ik heb genoeg Black Sabbath bootlegs gehoord de afgelopen jaren, en op veel van die bootlegs hoor ik een veel geïnspireerder band zich door een veel interessantere setlist denderen.

Kortom, een gemiste kans, dit album.

Overigens is op de eerste cd-rereleases van dit album het gepraat van Dio tussen de nummers door weggeknipt, om het geheel op 1 cd te kunnen houden.
3.0*

Het blijft zonde dat het geluid zo matig is. Deze begint nu op een Exit ...Stage Left ervaring te lijken. Perfecte setlist, maar dat geluid...

Het geluid is inderdaad behoorlijk matig. De nummers zijn wel erg goed. Al vind ik de Ozzy nummers toch wel wat minder als de originele versies, maar Dio was natuurlijk ook een uitstekende zanger, wat hij hier ook weer bewees.

Ben nu de deluxe editie aan het luisteren. Qua geluid is het niet veel beter, en het deluxe aan deze uitgave is dat er tussen de verschillende nummers hier en daar nog wat gezegd wordt. Maar zelfs dat nauwelijks.
Leuk voor de verzamelaar dus, maar voor iemand die Live Evil al op andere wijze in huis heeft, is dit niet echt een aanrader. In plaats daarvan zou ik de deluxe Mob Rules kopen, dan heb je Live at Hammersmith Odeon er gratis bij. Veel beter concert, zowel qua setlist als qua geluid.

Waarschijnlijk zijn die stukjes tussendoor hetzelfde als op de oude dubbelaar van Warner die ik heb.

Veel te rommelige plaat en dio die zich geen raad weet met de ozzy nummers. Toch wel vreemd zo'n wereld zanger die naar het blijkt geen idee heeft hoe hij de ozzy nummers een eigen kleur moet geven. Je voelt overduidelijk dat hij zich er geen raad mee weet. Jammer ik had er hoge verwachtingen van. Ik vind er eigelijk geen barst aan brrr.

Dat werkt inderdaad op de zenuwen, meer zelfs: het maakt dit live-gedrocht vermoeiend om naar te luisteren.

Redelijk goed live-album. Prima setlist, maar er is een beter live-album met Dio op de markt, onder deze naam: Heaven and Hell - Live from Radio City Music Hall. De nummers uit de Ozzy-periode klinken goed maar het is wel wennen met Dio als (veel betere) zanger.

Oor omschreef Iommi zijn gitaargeluid alsof het in een grafkelder was opgenomen. Het publiek staat erg naar achteren in de mix waardoor het wat aan sfeer ontbreekt. Het is al jaren geleden dat de LP aan m'n collectie toegevoegd werd. Mooie binnenhoes met het opschrift hometaping is killing music en één van mijn favoriete hoesontwerpen, prachtig zoals alle karakters een Black Sabbath song uitbeelden. De B-kant met 3 Ozzy songs werd niet altijd gedraaid. Later de remaster wel gehoord en idd een vooruitgang, hoef je de plaat niet meer om te draaien om Heaven and Hell uit te horen.

Redelijke liveregistratie van de eerste Dio lineup die op het punt stond te desintegreren. De Ozzy nummers hebben inderdaad een bevreemdend effect. Hierna zou Dio dan ook snel zijn eigen band gaan vormen.

Het was de tweede Dio line-up. Bill Ward doet hier niet meer mee. Wel Vinnie Appice. Ten tijde van het verschijnen scheen de pleuris al uitgebroken te zijn. Zie ook het niet vernoemen van Appice in de credits, alsmede het zetten van de naam Ronnie Dio in plaats van de volle artiestennaam Ronnie James Dio. Op latere versies is dat wel weer gecorrigeerd, maar toch. Typische Iommisneren zijn dat.

Klopt, bedoelde dus de eerste lineup v.w.b. Dio. Dank voor de rectificatie.

Ken dit album al vanaf dat het uitkwam, en de elpee in de verzameling kwam. Het album is gewoon zoals het is, met R.J.D. die nog wat oude Sabbathnummers zingt. Op zich een mooie tijdregistratie daarom.
Killersongs als Neon Knights en Heaven and Hell tillen deze dubbelelpee wel naar 4 sterren hoor.

The struggle is real, de Ozzy zanglijnen zijn niet echt iets voor RJD (of mocht hij niet te veel wijzigen van Iommi?) Mooie setlist, strakke band, slechte productie en voor de verandering een prachtige hoes en een RJD die soms iets teveel aanwezig is.

Aardig album, maar had wat mij betreft zonder Black Sabbath (het nummer) gekund. Pfff, er komt geen eind aan. Geldt ook voor die gitaarsolo in Heaven And Hell trouwens. Voodoo wordt zo snel gespeeld dat de groove verloren gaat. De wijze waarop Dio de Ozzy-songs vertolkt heb ik dan weer geen moeite mee. Jammer dat er destijds niet meer in zat.

Ik zat in het examenjaar van de middelbare school en aangezien ik nogal lui was aangelegd qua huiswerk maar niet wilde zakken, had ik mezelf streng toegesproken. Na iedere goede tentamenweek mocht ik een elpee kopen.
Kort voor Kerst 1982 kwam voor het eerst een officiële liveplaat van Black Sabbath uit (deze was een dikke twee jaar eerder zonder medeweten van de band uitgebracht, ik had die plaat wel in de winkel zien staan maar nooit gehoord). Sinds Heaven and Hell in mei 1980 was verschenen, waren de Sabs mijn überfavoriete band, van wie ik bovendien bezig was de vorige albums te ontdekken.
Maar deze bezetting was het summum. Immers, zowel de beste gitarist als de beste zanger ter wereld waren aan boord. Ja, ik was fanatiek fan, zoals dat hoort op die leeftijd en Live Evil was dus het ultieme cadeau aan mezelf.
De resultaten van de tentamenweek bleken goed. Mijn muziekmaatje op school wist van mijn plannen en de maandag nadat ik de dubbelelpee had gekocht vroeg hij me na afloop van het eerste lesuur (gym) in de kleedkamer of het een goede plaat was. Uit mijn hoofd somde ik de tracklist op, ik vertelde over de prachtige klaphoes en dat ik 'm sinds zaterdagmiddag continu had gedraaid! Euforisch is het woord...

Vervolgens zal ik iets als het volgende hebben verteld. Bij de eerste beluistering waren er twee speerpunten geweest. Eerst Dio: hoe zong hij de nummers uit de periode Osbourne? Bovendien was ik benieuwd naar de gitaarsolo’s die Iommi live uit de hoed toverde. Let wel: ik was nog nooit naar een heavy rockconcert geweest, deze wereld kende ik alleen van radio en tijdschriften. Op mijn zolderkamer ging ik compleet op in hetgeen mijn oren en ogen bereikte. Dat ik onder de indruk was, is een groot understatement. Het was... magisch!

Wederom was ik onder de indruk van de twee namen die ik zojuist noemde, óók als de pre-Diosongs voorbij kwamen. Knap hoe deze in zijn eigen stijl deze songs een nieuw jasje gaf en de verhalen daarin vertelde; hoe hij bijvoorbeeld eng lachte in Black Sabbath of gromde in het intro van Iron Man, práchtig vond ik het!
Nieuwe drummer Vinny Appice drumde weliswaar stukken vierkanter dan zijn voorganger, maar dat stoorde mij in het geheel niet. En zijn drumsolo in War Pigs mocht er zijn. Het was bekend dat menig oude fan ronduit vijandig stond tegenover de nieuwkomers; knap hoe beiden hun talent gebruikten en zo voor zichzelf een eigen hoofdstuk binnen het instituut Black Sabbath creëerden.
Slechts twee zaken vond ik minder: het publiek was wel erg ver naar de achtergrond gemixt en Neon Knights knalde bij lange niet zo uit de speakers als ik had verwacht.

Via Oor en de radio was mij inmiddels bekend dat Dio de band mét Appice had verlaten. Grote ruzie hadden mijn helden gehad. Geleidelijk sijpelden verhalen door over hoe de kampen Iommi/Butler en Dio elkaar ervan beschuldigden met de mix van Live Evil te hebben geknoeid als de anderen er niet waren. Vooral rond het uitkomen van Dio's debuutplaat laaiden deze verhalen op, in het internettijdperk worden ze steevast herkauwd. Het haalde in 1983 wel iets af van mijn romantische magie rondom Live Evil.

Gelukkig is de onenigheid tussen de heren later bijgelegd. De nuchtere versie lijkt deze te zijn: het mixen van het album begon tijdens de geboekte studiodagen om 14 uur des namiddags. Hierbij was Dio keurig op tijd, in tegenstelling tot Iommi en Butler die steevast twee dure studio-uren te laat kwamen. De op-tijd-komer ging niet op zijn krent zitten, maar aan de slag.
Inmiddels was er enig wantrouwen vanuit de twee oudgedienden naar Dio gegroeid, die geheel naar Birminghamse volksaard niet werd uitgesproken. Het lijkt wel het verhaal van een vastlopend huwelijk, want met die stroeve communicatie verviel het van kwaad tot erger: exit Dio, die Appice meevroeg.

En toch vind ik dit nog altijd een lekker plaatje, zij het zeker niet meer zo briljant als toen. Van de 5 sterren die ik in februari 1983 zou hebben gegeven, blijven er nu 4 over.
28 september aanstaande hoop ik naar Kinepolis te gaan, waar alleen die avond de docu 'Dio: Dreamers Never Die' zal draaien. Live Evil is slechts één van de interessante hoofdstukken waarvan ik hoop (kort) iets mee te krijgen.

Live Evil was ook mijn kennismaking med Black Sabbath (of was het een van de bieb geleende Cross Purposes?). De heruitgave op één cd, in de laatste jaren van de middelbare school. Ik kon de vergelijking Ozzy-Dio niet maken, aangezien ik nog nooit iets van Ozzy had gehoord. Dio weet N.I.B. goed te brengen, maar tragere nummers als Black Sabbath, War Pigs en Iron Man passen niet bij Dios zangstijl. Een van de redenen dat ik liever naar Live from Radio City Music Hall luister.

Dio coverde "War Pigs" trouwens al tijdens zijn Elf tijd https://www.youtube.com/watch?v=m1XrmD0uglk

Ha, mijn kennismaking met Black Sabbath kwam toen ik als brugsmurf Headless Cross van de bieb leende. Ik was verkocht. Toen een oude kennis me ook het oude spul liet horen, vond ik dat toentertijd maar 'boomermuziek' Om even de term te gebruiken waarmee mijn dochter mijn hele muziekkast kwalificeert.
Dan was het spul met Dio toch wat aansprekender voor een heavy metal fan die eigenlijk direct van Iron Maiden en Metallica in de ontluikende death- en black metal tuimelde. En zo kocht ik Live Evil omdat er niets anders voorhanden was in de platenwinkel en was ik binnen no-time verslingerd aan de waanzinnige medley Heaven & Hell/Sign Of The Southern Cross. De Ozzynummers moesten nog een beetje bezinken. Die liefde kwam later pas.
Nu vind ik nog steeds dat Dio de Ozzy nummers hier wat teveel staccato afraffelt. Maar over het algemeen heb ik veel liefde voor een Black Sabbath liveplaat waar aandacht is voor meerdere periodes van de band. Al kun je je afvragen of het zo terecht is dat er geen dingen van Sabotage of daarna gebracht worden.

Inderdaad BlauweVla, dat zijn van die feitjes die ik pas in het internettijdperk ontdekte, dankzij YouTube. Bijzondere draai van de geschiedenis vind ik dat, te weten dat Dio het lied al door en door kende en het jaren later met de originele makers zou uitvoeren.

Edwynn, moest lachen om de opmerking 'boomermuziek' van je dochter. Het zal een pittige dame zijn... Ik heb er twee die níets snappen van mijn muzieksmaak. 'Okay millennials,' zeg ik dan terug. Ach ja, ik had ook niets met de muzieksmaak van mijn ouders. History repeats.