George Michael - Faith (1987)

In 2010 verscheen er een boxset van dit album, met daarin het album op vinyl, cd, cd's met bonus tracks, DVD met interview en promo video's, een boekwerk en memorabilia.

Noemde ik deze boxset een paar jaar geleden nog overbodig, maar onlangs kon ik een exemplaar zeer goedkoop op de kop tikken. De verkoopster had denk ik geen benul van de werkelijke waarde van deze box. En ik was zo blij als een klein kind op kerstochtend.
Want wat een plaatje is deze boxset... het mooie gladde materiaal van de vinyl hoes. Het schitterende boekwerk met zeer mooie en veelal niet eerder gepubliceerde foto's... En ook al heb je er niets aan, maar de envelop met memorabilia is ook mooi en leuk voor de heb.

Daar George één van mijn top 5 artiesten is, vond ik dat dit item toch écht in mijn collectie hoort te staan. Zeker na de aanschaf van de Older boxset.
En een album als Faith verdient natuurlijk ook gewoon zo'n boxset behandeling!

Het solodebuut van Michael en waar ik het plaatje eind jaren 80 als jonge tiener prima kon hebben is dat inmiddels anders.
De titelsong is niet slecht maar werkt mij altijd op de zenuwen, wellicht te vaak gehoord.
Father Figure kan mij dan een stuk beter bekoren, licht melodramatisch maar wel heel fraai.
Het funky aandoende I Want You Sex duurt mij met zijn 9 minuten veel te lang voor het gebodene.
One More Day is mooi maar had voor mij ook in 4 minuten afgekund.
De bas in Hard Day is heerlijk, het geeft het nummer net een beetje extra cachet.
Hierna wordt het allemaal wat minder, Hand to Mouth is aardig maar ook niet meer dan dat.
Look at Your Hands heeft mij ook nooit weten te overtuigen. Hetzelfde geldt voor Monkey, hoewel de beat lekker de oren in sluipt is het geheel ook wat eenvormig.
Een van de fraaiste songs in het oeuvre van George is afsluiter Kissing a Fool, met een dergelijk arrangement en jazzy setting pak je mij al snel in, een prachtsong.
Nog steeds haalt Faith een dikke voldoende maar in vergelijking met Listen en Older is de plaat mij te jeugdig, nog wat ongerijpt. Dit zou later beter worden.

Ik luister de Top 2000 van 2023 terug van #2000 naar #1, maar ik beluister het hele album waar het nummer vandaan komt.

Album nummer: #38
Getriggerd door: #1962 (Kissing A Fool)
Andere Top 2000 nummers op dit album: Faith (#665), Father Figure (#670), One More Try (#1504)
Nummers toegevoegd aan persoonlijke playlist: Faith, Father Figure, I Want Your Sex - Pts. 1 & 2, Hard Day, Look at Your Hands, Monkey

Uiteraard was ik bekend met George Michael maar nooit de moeite genomen om echt even naar wat van zijn oeuvre te luisteren. Dat is bij dit album in elk geval erg goed bevallen. Wat een lekkere plaat met catchy nummers. Benieuwd naar de rest van zijn werk.

Toen ik op de middelbare school zat had je "de zweter" (Ron Brandsteder) en "de hijger" (George Michael). Van beide was ik alles behalve fan. En eerlijk gezegd: ik stond ook niet echt open voor "de hijger". Tot 20 april 1992, het moment waarop George Michael tijdens het Freddie Mercury Tribute Concert de 'onwetenden' versteld liet staan met zijn versie van 'Somebody to Love'. Samen met de Queen-medley van Extreme wat mij betreft het absolute (en spaarzame) hoogtepunt van die avond.

Wanneer ik nu naar het album 'Faith' luister geniet ik enorm van de wijze waarop George Michael zingt, vooral tijdens 'One More Try', 'Kissing a Fool' en 'Father Figure'. Tekstueel spreken 'Hand to Mouth' en 'Look at Your Hands' aan. Ook 'Faith', 'I want your Sex (Parts 1 & II)' en 'Hard Day' zijn prima nummers.

Bij 'Hand to Mouth' moet ik steeds denken aan Billy Idol's 'Sweet Sixteen' uit 1986.
'Kissing a Fool' doet denken aan de wijze waarop Queen in 1977 haar LP 'News of The World' afsloot. Na een 'stevig' nummer volgt een jazzy afsluiter. In geval van Queen was dat 'My Melancholy Blues'. Net als 'Kissing a Fool' overigens een heerlijk nummer.

Alleen 'Look at Your Hands' en 'Monkey' hebben (muzikaal gezien) de tand des tijds echt slecht doorstaan, hetgeen ook geldt voor de lelijke en overbodige "Shep Pettibone Remix" van 'Hard Day' die de CD-versie van 'Faith' ontsiert.

Nieuwe trend: Atmos-mixen van 80's albums. Zo is er ook van Faith een Atmos en een 5.1 mix verschenen. De vraag is of dergelijke muziek nu daadwerkelijk iets toevoegt aan een surroundmix en of het zelfs wel geschikt is om het zo uit elkaar te trekken dat uit alle 5, 7, 9 of 11 speakers (en de subwoofers) geluidjes en soundscapes tervoorschijn komen. Producties van bijvoorbeeld Trevor Horne zijn uitermate geschikt om er dynamische Atmos-mixen van te maken, maar Faith? Hoe dan ook, toch was ik wel benieuwd hoe dat heeft uitgepakt. En om maar meteen een oordeel te vellen: de surroundmixen klinken nergens naar. Óf het is een produktiefout óf degene die verantwoordelijk voor die mixen (ene Chris Porter, die indertijd de engineer was van het album) had een zware nacht gehad of was er even niet met zijn gedachten bij. Hoe dan ook: het lijkt wel alsof alles uit de centerspeaker komt met magere bijrolletjes voor de rest van de surroundsetup. Het laag ontbreekt bijna volledig en klinkt het allemaal alsof Faith via een transistorradio wordt afgespeeld. De stereomix klinkt daarentegen wel lekker vet en de hele raffel aan bonustracks (instrumentals en 12" remixen, waarvan het merendeel ook al te vinden was op de DeLuxe-editie uit 2012). Omdat er geen standaard is voor wat betreft surroundmixen, is er geen enkele garantie of het allemaal de speakers uitknalt. Het is iedere keer maar weer een verrassing. Na recente hele, hele puike Atmos- en 5.1 mixen van o.a. New Order, Pink Floyd en Propaganda is dit een bittere pil die geslikt moet worden. Een hele grote teleurstelling. Terwijl het nog steeds een topalbum is. En in de loop van de jaren alleen maar beter is geworden. Een gemiste kans.

Had al eerder gehoord dat dit een gemiste kans is…
Ik denk dat Chris voor deze klus eerst zwaar getafeld heeft en toen achter de knoppen is gaan zitten.

Maar ik vraag mij in alle oprechtheid af: heeft een Album als Faith dit nodig? Om dan zelf maar het goede antwoord te geven: Nee.

Waarschijnlijk zou George zich omdraaien in zijn graf als hij zou horen wat er met zijn muziek op deze uitgave is gebeurd. Iemand met zo'n gevoel voor toon, sfeer, balans, verhoudingen en daarbij een uitgelezen smaak bezat zou hier heel verdrietig van worden.

Ik heb de vinyl re-issue die onlangs uitkwam en die knalt uit de speakers.
Op Discogs lees ik ook alleen maar lof van deze re-issues.