Mêlée - Devils & Angels (2007)

Zeer matige radiorock, inderdaad een beetje Keane-achtig, maar oneindig minder van kwaliteit. Hier en daar een aanvaardbare song, maar het album ademt een zeer oubollige, haast christelijke sfeer uit.

Hoe vaak ik het ook gehoord heb, Built to last blijf ik toch nog steeds een geweldig nummer vinden. Zoals velen hier opmerken is de rest van dit album niet van dat niveau, maar na verloop van tijd vind ik de meeste nummers toch wel steeds leuker worden. De vergelijking met Keane wordt hier veel gemaakt, en inderdaad heeft de stem van Christopher Cron af en toe wel wat weg van die van Tom Chaplin, maar qua muziek moet ik eerder denken aan Weezer, Young The Giant, Jules And The Polar Bears, Panic! At The Disco (de meer melancholische nummers op Pretty. Odd.) en zelfs Maroon 5 (op You got). Allemaal een beetje in het powerpop-genre dus, en hoewel Mêlée op dit album lang niet altijd in de buurt van die grote en kleine collega's komt staat er hier toch genoeg leuks en moois op, zoals het echt prachtige Rhythm of rain en het vrolijke Stand up. Aan de andere kant moet het ook weer niet té up-tempo worden, want Biggest mistake is heel matig en Teenage maniac zelfs uitermate irritant, maar dat vergeef ik ze graag. O ja, de cover van Hall & Oates voegt niets toe aan het origineel, je vraagt je af waarom je zo'n nummer aanpakt wanneer je er niets anders of beters van maakt, een dwaze afsluiter. Maar goed, over het geheel genomen is dit toch wel een aangenaam plaatje met de juiste mengeling van jubel en traan, en die hoes heeft ook wel wat (in ieder geval een mooie kleurstelling).