The White Stripes - Icky Thump (2007)

Zo dat is weer lekker binnenkomen met single en tevens titeltrack Icky Thump. Een spannend nummer waar ik in het begin eigenlijk best nog aan moest wennen. Maar nu ik het meerdere keren gehoord heb kan ik concluderen dat het voor White Stripes-begrippen een verfrissend nummer is geworden die de aandacht van de luisteraar er goed bij weet te houden, althans bij ondergetekende luisteraar in ieder geval.
Dan het nummer met de lange en dwingende titel You Don't Know What Love Is (You Just Do As You're Told). Het gaat op bekende wijze van start: lekkere, ongecompliceerde rauwe rock. Zo kennen we dit duo goed. Ik blijf het knap vinden dat ze met zo weinig middelen zo'n vol geluid kunnen voortbrengen. Horen we wat nieuws? Nee, niet bepaald, maar als ik al 5 albums lang van wit gestreepte liedjes kan genieten dan kan dit nummer er ook nog wel bij. Geen enkel probleem voor mij en als het dan wederom een pakkend nummer is dan ben ik gewoon tevreden.
300 Mph Torrential Outpour Blues klinkt soms wat liever maar kent wel degelijk de bekende gitaarriffs. Sterker: zo af en toe scheurt het de bocht uit, maar het blijft binnen de perken allemaal waardoor we kunnen vaststellen dat er binnen 1 nummer gewoon een hoop gebeurt. Misschien toch een beetje zeuren dan: het is met zijn 5 en een halve minuut net wat aan de lange kant. Volgens mij hadden ze dit ook in een korter tijdsbestek kunnen presenteren.
Bij Conquest gaat ie bij mij gelijk van Wauwwwww...... Kijk dit soort exotische uitstapjes vind ik dus wel wat. Het doet me in de verte denken aan het meezing nummer I Think I Smell a Rat. Het lijkt er niet op, maar het blert net zo lekker mee.
Een spaanse rat dus, maar gloeiende gloeiende; met nummers als deze kunnen we dus maar weer mooi zeggen dat Jack en Meg nog lang niet afgeschreven mogen worden. Een ongelooflijk origineel rocknummer, en dat is het!
Wat klinkt Bone Broke dan opeens weer gewoontjes. 'The White Stripes puur' zeg maar. Rauw en recht door zee. Een eerlijk nummer waar halverwege de boel wat op hol dreigt te slaan, wat dan toch net niet gaat gebeuren.
Prickly Thorn, But Sweetly Worn klinkt rijker, mede door toedoen van extra instrumenten. Horen we daar opeens een banjo? En mogen we meejodelen met ome Jack? Natuurlijk! Door dit soort nummers blijft het duo fris, ontspannen en vooral erg boeien. Gooi er ook nog een doedelzak tegenaan en we hebben weer een erg lekker nummer te pakken.
Op St. Andrew (This Battle Is in the Air) gaan we nog even door op het doedelzak thema en krassen we er flink tegenaan. Een intermezzo waarop het lijkt alsof we allemaal flink doorgedraaid zijn (en zijn we dat inmiddels ook niet met z'n allen?).
1-2-3-4 en Little Cream Soda mag janken, scheuren en piepen. Wat zwaardere gitaarriffs geven het nummer zijn eigen klankkleur. Het is een volvet nummer geworden (niks halfvol dus, maar zwaar en romig).
Rag and Bone is blues-rock rechtstreeks uit de meest smerige garage, maar buiten dat swingt het de pan uit. Cool, funky en vooral heel aanstekelijk. Leuk zijn de korte gesprekjes tussen Meg en jack.
Hallelujah-praise-the-lord en zet het orgel maar in: I'm Slowly Turning into You opent al goed met dat orgel. En wat een heerlijk moment als die vervomde gitaar het dan overneemt onder subtiele begeleiding van nog steeds dat orgeltje. Een uiterst fris nummer in het repertoire van de Stripes die, en ik zeg het nog maar eens, er voor zorgt dat dit duo voorlopig nog flink aan de top staat.
A Martyr for My Love for You gaat groots van start om vervolgens wat kleiner te worden. Het duurt niet lang of de sound krijgt weer een volvette laag en het orgel slaat om je oren maar wel telkens afwisselend met rustiger momenten. Hierdoor vind ik het wederom een heerlijk nummer en dit zal wel eens snel tot een van mijn favorieten van deze cd kunnen gaan behoren.
De titel Catch Hell Blues doet al vermoeden dat we hier met Tarantino-achtige smerige blues van doen gaan krijgen. Niet dat Tarantino nu wat te maken heeft met The White Stripes, maar als ik die titel telkens weer zie dan leg ik onbewust toch telkens weer die link. En blues is het zeer zeker! En wat mij betreft kan Tarantino het best wel eens gaan gebruiken in een van zijn films. Vies, voos en zeer genietbaar. En Jack White heeft toch wel wat van een hysterica zo af en toe. Plaatje compleet.
Effect and Cause is een wat simpeler afsluiting. Daar heeft dit duo wel vaker last van: net even een wat meliger of flauwer nummer aan het einde zetten. Verder niet zo veel mis mee, maar daar heb ik het dan ook wel weer mee gezegd.
Lijkt het me duidelijk dat ik kan concluderen dat er wederom een sterk album is toegevoegd aan de discografie. Een album waar ik nog veel plezier aan ga beleven en dat ik nu ga belonen met een dikke 4* met een mogelijke uitloop van een halfje extra.

Na in 2000 een fantastisch concert van de White Stripes te hebben gezien, viel eigenlijk elk album dat ik van ze hoorde best wel tegen. Ieder album had wel zo zijn krakers, maar nooit bleef het over de hele moeite boeiend. Ik miste ook een beetje de overtuigingskracht, het haast overweldigende van het eerder genoemde optreden. Nu is ze dat wat mij betreft wel gelukt. Deze plaat laveert prima tussen het experimentele geluid van het vorige album en het rauwe, kale van de eerste paar albums. Ik weet niet hoe ze het voor elkaar krijgen, maar bij veel nummers is het totaalgeluid dermate indrukwekkend dat je eigenlijk wel bewondering moet hebben voor de gave van Jack en Meg om nummers te schrijven die meteen als klassiekers klinken. Grappig zijn ook de haast King Crimson-achtige gitaar- en orgelstukjes tussen door. Voorlopige favoriet is Conquest, wat een nummer.

Dankzij het contrast tussen de zware drums en de bijtende gitaarsound die mede voor een prachtige dynamiek in de songs zorgen blijft dit toch een geweldig album.Daarnaast zijn de nummers lekker afwisselend en teven een stuk harder dan bij zijn voorganger Get behind me Satan.Ook het gebruik van instrumenten als trompet en doedelzak maken Icky Thump een stuk leuker.
Beste song is het briljante You Don't Know What Love Is (You Just Do as You're Told) met het titelnummer en het van Patti Page bekende Conquest in zijn kielzog.
Jammer dat het hun laatste was.