The White Stripes - Icky Thump (2007)

ik vind het een beetje te veel hype voor een band met een drumster die niet kan drummen, een zanger die niet kan zingen en dan ook nog eens geen bas in de nummers? Ga weg man! 2*

eerst luisteren, dan pas stemmen

Ik heb hem al geluisterd! En ik vond hem waardeloos. geen enkel nummer op deze hele plaat heeft een beetje structuur, een refrein, goede zang. Als ik onstructurele muziek wil luisteren luister ik wel de Babyshambles, veel leuker.

Icky Thump is zalig. De combinatie drums electrische gitaar blijft werken.

Zojuist de nummers van de hele plaat gehoord (Radio Rip van Q101, uitgezonden voor de officiele release), Catch Hell Blues beukt wat mij betreft alle andere nummers van de plaat. En ook die zijn meer dan prima.
Songs lijken wat minder strak in elkaar te zitten, puntiger composities, veel wisselingen in de nummers. Ook gebruik van Hammond orgel en doedelzak in sommige nummers doet de afwisseling goed.
iig op en top RnRoll.
Ben benieuwd naar de officiele release.

Ik wacht ook nog even met stemmen op een betere versie, maar ik weet nu al dat ik Conquest een van de beste White Stripes tracks ooit vind, geniaal

Hmm.... Die clip van Icky Thumb, zo sexy heeft Meg er nog nooit uitgezien, zo ver ik weet :]

Inderdaad, ik had er ook onmiddellijk op gelet. Vroeger vond ik ze maar een ... njah, rare uitstraling hebben, maar in deze clip, en ook in Jools Holland ziet ze er wel lekker uit

Weet nog niet helemaal wat ik van Icky Thump moet vinden. Vind The White Stripes eigenlijk een singlesband bij uitstek... deze single is eigenlijk wel een beetje prog, maar daardoor ook wel weer verrassend leuk.

Vandaag dendert de retail rip fijntjes door de huiskamer. De radio rip maakt zijn belofte waar: dit is een retesterk en ongetwijfeld het meest dynamische album van de stripes! Afwisselend, creatief, pratend, zingend, jankend, stampend, strelend, tergend en je murw gerockt achterlatend. Hoe bestaat het toch dat je met zo'n minimaal instrumentaria zoveel kan bereiken. MOet wel gezegd dat ze meer dan ooit gebruik hebben gemaakt van een breed arsenaal aan substituutinstrumenten (doedelzak, orgel, sommige geluiden kan ik zelfs niet duiden), dit doet iets afbreuk aan het minimalisme. Benieuwd hoe ze dat op het podium oplossen.
Productie is passend bij de band (garage-bluesrock), beetje rauw, maar wel gestileerd. Volgens mij doet ie t ook zelf.

Zo dat is weer lekker binnenkomen met single en tevens titeltrack Icky Thump. Een spannend nummer waar ik in het begin eigenlijk best nog aan moest wennen. Maar nu ik het meerdere keren gehoord heb kan ik concluderen dat het voor White Stripes-begrippen een verfrissend nummer is geworden die de aandacht van de luisteraar er goed bij weet te houden, althans bij ondergetekende luisteraar in ieder geval.
Dan het nummer met de lange en dwingende titel You Don't Know What Love Is (You Just Do As You're Told). Het gaat op bekende wijze van start: lekkere, ongecompliceerde rauwe rock. Zo kennen we dit duo goed. Ik blijf het knap vinden dat ze met zo weinig middelen zo'n vol geluid kunnen voortbrengen. Horen we wat nieuws? Nee, niet bepaald, maar als ik al 5 albums lang van wit gestreepte liedjes kan genieten dan kan dit nummer er ook nog wel bij. Geen enkel probleem voor mij en als het dan wederom een pakkend nummer is dan ben ik gewoon tevreden.
300 Mph Torrential Outpour Blues klinkt soms wat liever maar kent wel degelijk de bekende gitaarriffs. Sterker: zo af en toe scheurt het de bocht uit, maar het blijft binnen de perken allemaal waardoor we kunnen vaststellen dat er binnen 1 nummer gewoon een hoop gebeurt. Misschien toch een beetje zeuren dan: het is met zijn 5 en een halve minuut net wat aan de lange kant. Volgens mij hadden ze dit ook in een korter tijdsbestek kunnen presenteren.
Bij Conquest gaat ie bij mij gelijk van Wauwwwww...... Kijk dit soort exotische uitstapjes vind ik dus wel wat. Het doet me in de verte denken aan het meezing nummer I Think I Smell a Rat. Het lijkt er niet op, maar het blert net zo lekker mee.
Een spaanse rat dus, maar gloeiende gloeiende; met nummers als deze kunnen we dus maar weer mooi zeggen dat Jack en Meg nog lang niet afgeschreven mogen worden. Een ongelooflijk origineel rocknummer, en dat is het!
Wat klinkt Bone Broke dan opeens weer gewoontjes. 'The White Stripes puur' zeg maar. Rauw en recht door zee. Een eerlijk nummer waar halverwege de boel wat op hol dreigt te slaan, wat dan toch net niet gaat gebeuren.
Prickly Thorn, But Sweetly Worn klinkt rijker, mede door toedoen van extra instrumenten. Horen we daar opeens een banjo? En mogen we meejodelen met ome Jack? Natuurlijk! Door dit soort nummers blijft het duo fris, ontspannen en vooral erg boeien. Gooi er ook nog een doedelzak tegenaan en we hebben weer een erg lekker nummer te pakken.
Op St. Andrew (This Battle Is in the Air) gaan we nog even door op het doedelzak thema en krassen we er flink tegenaan. Een intermezzo waarop het lijkt alsof we allemaal flink doorgedraaid zijn (en zijn we dat inmiddels ook niet met z'n allen?).
1-2-3-4 en Little Cream Soda mag janken, scheuren en piepen. Wat zwaardere gitaarriffs geven het nummer zijn eigen klankkleur. Het is een volvet nummer geworden (niks halfvol dus, maar zwaar en romig).
Rag and Bone is blues-rock rechtstreeks uit de meest smerige garage, maar buiten dat swingt het de pan uit. Cool, funky en vooral heel aanstekelijk. Leuk zijn de korte gesprekjes tussen Meg en jack.
Hallelujah-praise-the-lord en zet het orgel maar in: I'm Slowly Turning into You opent al goed met dat orgel. En wat een heerlijk moment als die vervomde gitaar het dan overneemt onder subtiele begeleiding van nog steeds dat orgeltje. Een uiterst fris nummer in het repertoire van de Stripes die, en ik zeg het nog maar eens, er voor zorgt dat dit duo voorlopig nog flink aan de top staat.
A Martyr for My Love for You gaat groots van start om vervolgens wat kleiner te worden. Het duurt niet lang of de sound krijgt weer een volvette laag en het orgel slaat om je oren maar wel telkens afwisselend met rustiger momenten. Hierdoor vind ik het wederom een heerlijk nummer en dit zal wel eens snel tot een van mijn favorieten van deze cd kunnen gaan behoren.
De titel Catch Hell Blues doet al vermoeden dat we hier met Tarantino-achtige smerige blues van doen gaan krijgen. Niet dat Tarantino nu wat te maken heeft met The White Stripes, maar als ik die titel telkens weer zie dan leg ik onbewust toch telkens weer die link. En blues is het zeer zeker! En wat mij betreft kan Tarantino het best wel eens gaan gebruiken in een van zijn films. Vies, voos en zeer genietbaar. En Jack White heeft toch wel wat van een hysterica zo af en toe. Plaatje compleet.
Effect and Cause is een wat simpeler afsluiting. Daar heeft dit duo wel vaker last van: net even een wat meliger of flauwer nummer aan het einde zetten. Verder niet zo veel mis mee, maar daar heb ik het dan ook wel weer mee gezegd.
Lijkt het me duidelijk dat ik kan concluderen dat er wederom een sterk album is toegevoegd aan de discografie. Een album waar ik nog veel plezier aan ga beleven en dat ik nu ga belonen met een dikke 4* met een mogelijke uitloop van een halfje extra.

Ik begin toch voorzichtig met een 3. Moet erg wennen aan dat doedelzakachtige geluid er doorheen (of is het gewoon een overspannen keyboard?). Maar toch staan er naar mate het album vordert wel mooiere stukken op.

Zelfde hier, maar ik begin bij 3.5*. Eens kijken of dit 3 of 4 wordt.

(bijna) alleen drum en gitaar en dan toch zo'n geluid neer weten te zetten, dat is knap 4 *

Perfecte mix tussen het oude rockwerk en tracks die wat nieuws toevoegen aan het White Stripes geluid, dit gaat misschien wel m'n favoriete album van Jack en Meg worden.

Voorlopig een dikke 4*

Staat ook een leuk interview in de Oor van deze maand. White Stripes zijn echt bizar

hij is weer goed.

Deze plaat komt HARD.

stukken leuker dan die vorige, 4*

Net binnengehaald, ben benieuwd!

Wat een wereldplaat!! Had weinig vertrouwen naar de teleurstelling van Get Behind Me Satan, maar dit is 1 van de beste platen van 2007 tot op heden... Zal nog veel gedraaid worden.

Net als Herman zie ik The White Stripes vooral als een singlesband, maar zo op het eerste gehoor lijkt me dit toch wel een goed album over de hele lijn met slechts enkele iets zwakkere songs.

icky thump wat een lekker nummer !!

Wat dacht je van Little Cream Soda? Of Catch Hell Blues?

Nog niet gehoord dit album, zelfs nog geen enkele track ervan, erg hé ?

Is het werkelijk ongeveer zo goed als hun drie vorige albums ?

Dan ga ik het met plezier kopen!

Ze hebben er meer dan 3 gemaakt hoor dit is nummertje 6 alweer, maar inderdaad dit is weer een goede. Get behind me Satan viel een beetje tegen maar met dit album zijn ze weer op hun oude niveau.

Ik vind dit een schitterend album, mijn 3 favoriete tracks zijn 'Conquest', 'A Martyr For My Love For You' en 'Rag & Bone'.
4,5*

Ben aan luisterbeurt 2 bezig, dit wordt toch weer binnenkort naar de winkel. The White Stripes bewijzen hier weeral eens dat het ze het rocken nog niet verleerd zijn. Haalt zeker het niveau van de voorganger Get behind me satan (plaat die ik trouwens ook zeer goed vond) en denk dat deze beter gaat worden na verloop van tijd. Leukste verrassingen voorlopig: conquest (met heerlijke trompetten) en prickly thorn, but sweetly worn (hoog meezing gehalte).

Terug naar de roots album. Heerlijke muziek dit, zeker naar het zwaar tegenvallende satan album.

4,0

sorry mensen, maar ik ben er na 6 albums klaar mee. Deze koe is wat mij betreft leeggemolken.
Het is allemaal niet slecht, maar sla er ook niet van achterover.
2,5 ster