menu

The Good, the Bad & the Queen - Merrie Land (2018)

mijn stem
3,66 (77)
77 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Pop / Rock
Label: Studio 13 (I)

  1. Introduction (0:13)
  2. Merrie Land (4:46)
  3. Gun to the Head (4:19)
  4. Nineteen Seventeen (3:43)
  5. The Great Fire (3:56)
  6. Lady Boston (4:19)
  7. Drifters & Trawlers (2:34)
  8. The Truce of Twilight (4:22)
  9. Ribbons (2:52)
  10. The Last Man to Leave (2:38)
  11. The Poison Tree (3:40)
totale tijdsduur: 37:22
zoeken in:
avatar van JVT
4,0
JVT
Titelnummer is alvast heel erg lekker.

avatar van thomzi50
3,5
Heel fijn klinkt die, ja!

avatar van blur8
4,0
Heb de indruk dat dit de laatste release van enige importantie is voor 2018.
Altijd benieuwd waar Damon ons op trakteert.
MerrieLand is al direct een heel smakelijk walsje.

avatar van thetinderstick
4,0
Fantastisch nummer, Merrie Land!

avatar van bikkel2
4,5
thetinderstick schreef:
Fantastisch nummer, Merrie Land!


Helemaal mee eens. Benieuwd naar het album.

avatar van Poles Apart
Doet muzikaal gezien hier en daar aan onze eigen Nits denken vind ik.

avatar van JVT
4,0
JVT
Ook Gun to the head klinkt goed

avatar van Venceremos
3,5
Prachtig, die stem van Albarn. Hoop dat er spoedig ook weer een solo-album mag volgen.

avatar van E-Clect-Eddy
Is dat een jonge Danny Kaye op de hoes?

avatar van clayhill
Inderdaad.

avatar van aERodynamIC
4,0
Weemoedige melancholie en af en toe wat 'kermis'.

Een beetje hetzelfde euvel als de voorganger: geniale nummers, afgewisseld met tracks die me een stuk minder doen (beetje stroperig en dan staat de zang me gelijk minder aan). Dat zorgt ervoor dat ik geen torenhoge score uitdeel, maar nog steeds een hele dikke ruim voldoende.

Een aangenaam album, waar het de vraag blijft hoe dit de tijd gaat doorstaan (het debuut staat een beetje stof te happen in mijn kast terwijl ik die wel degelijk okee vind).

avatar van blur8
4,0
En weer een hobbyproject van Damon Albarn. Tegendraads, Non-commercial, Ambachtelijk.
Vol met meesterlijke kleine melodieën. Soms even een zoektocht maar die levert bij Albarn altijd iets op.
Krijg wel de indruk, dat hij zich probeert te verschuilen in een collectief, terwijl zijn soloalbum van 3 jaar geleden heeft aangetoond dat hij alleen tot meer in staat is.

Op eerste gehoor meest geslaagd:
Merrie Land
Drifters & Trawlers
The Poison Tree

avatar van JVT
4,0
JVT
Ook Lady Boston is heel erg fijn

avatar van Slowgaze
4,0
In de muziek moet ik me nog even stukbijten, al valt het me op dat het veel meer dan de voorganger als een Albarn-met-een-paar-anderen-plaat voelt (ik mis die dikke dubbas van Simonon, die zich nogal inhoudt). Maar het moet me wel even van het hart dat ik het artwork nogal goedkoop vindt ogen (die fonts!), zeker voor artiesten van dit statuur - het lijkt verdorie wel een Kippenvel-boek.

avatar van E-Clect-Eddy
E-Clect-Eddy schreef:
Is dat een jonge Danny Kaye op de hoes?

Blijkt Michael Redgrave te zijn in Dead of Night.

avatar van Maartenn
E-Clect-Eddy schreef:
(quote)

Blijkt Michael Redgrave te zijn in Dead of Night.

En dan is de Kippenvel vergelijk ineens heel dichtbij

avatar van Wickerman
4,0
Een album van Albarn, zeker niet van Gorillaz, is altijd iets om naar uit te kijken. De beste man heeft sinds met zijn soloalbum Everyday Robots en The Magic Whip van Blur een aantal een hoogtepunten uit zijn carrière uitgebracht. Heerlijke platen, vol melancholie. Dit hoorden we ook terug bij zijn eerste worp van dit jaar, The Now Now van Gorillaz, waarop ook al reeds werd gerefereerd aan de Brexit.

Een plaat van The Good, The Bad & The Queen deed me reikhalzend uitkijken naar de dag van vandaag, zeker toen ik vernam dat Albarn op deze plaat het drama van de Brexit zou bezingen. Wat een toeval dat het politieke dossier ook dezer dagen in een stroomversnelling lijkt te geraken.

Op het eerste gehoor ligt de Merrie Land in het verlengde van het debuut van deze band. Organisch qua instrumentarium, en daarmee 180 graden verschil met Gorillaz, en ook weer enigszins chaotisch en ontoegankelijk. Een sfeerplaat, die net niet lekker in het gehoor ligt.

Na anderhalve luisterbeurt durf ik nog geen oordeel te vellen. Het wordt een mooie winter met deze plaat in de achterzak.

Slowgaze schreef:
Maar het moet me wel even van het hart dat ik het artwork nogal goedkoop vindt ogen (die fonts!), zeker voor artiesten van dit statuur - het lijkt verdorie wel een Kippenvel-boek.


Ook de verpakking doet goedkoop aan. Het boekje bij de cd is niet van al te hoogwaardige kwaliteit. Het is in eigen beheer uitgebracht, misschien daarom?

avatar van Slowgaze
4,0
Wickerman schreef:
Ook de verpakking doet goedkoop aan. Het boekje bij de cd is niet van al te hoogwaardige kwaliteit. Het is in eigen beheer uitgebracht, misschien daarom?

Die goedkope uitstraling viel me inderdaad ook op, en dat het eigen beheer is (lijkt me een bewuste keuze, kan me niet voorstellen dat niemand anders het wilde uitbrengen), maar dan nog, die verpakking is een Albarn-project-onwaardig.

avatar van bikkel2
4,5
Damon Albarn blijft een druk baasje en ranselt na het het laatste Gorillaz gebeuren er net zo makkelijk een nieuwe The Good, The Bad And The Queen uit.
Ik had eigenlijk niet meer verwacht dat het er nog van zou komen. Inmiddels 11 jaar na het debuut en drummer Tony Allen ( ooit drummer bij Fela Kuti) is inmiddels al 78 jaar.
Maar mede dankzij zijn heerlijke losse en wat tegenstrijdige drumstijl is dit een uitstekend album geworden.
Na twee luisterbeurten viel voor mij het kwartje al snel.
Een erg prettige luisterervaring kan ik melden.
Het kabbelt allemaal erg fijn en dat ontoegankelijke hoor ik niet zo eigenlijk.
Een vrolijke plaat is het niet geworden en daar vraagt het onderwerp (Brexit) dan ook niet om.
De melodieën vind ik over het algemeen erg smaakvol. Ja en ik houd van Albarn's karakteristieke stemgeluid.
Muzikaal ook puur en creatief ingevuld. Orgeltjes, strijkers, coiren, blokfluitjes....name it, maar de nummers blijven over het algemeen sterk overeind staan.
Albarn klinkt melancholisch, maar ook zorgelijk.
Muziek die past bij Engeland, maar de muzikale omlijsting geeft ook iets weer van het Engeland van lang geleden. Druilerige donkere straten en passanten met hoge hoeden met stok op weg naar iets of iemand.
Vooralsnog vind ik deze wat evenwichtiger dan het debuut. Meer highlights ook, want de formidabele titeltrack, het ska achtige The Truce Of Twilight, Ribbons ( meer een solowerkje van Damon zo op het 1e gehoor) en Nineteen Seventeen, hakken er goed in bij mij.

Oprecht en fraai album. Op één of andere manier had ik niet verwacht dat ie zo goed zou zijn.
Vraag mij niet waarom.

avatar van Rudi S
bikkel2 schreef:


Oprecht en fraai album. Op één of andere manier had ik niet verwacht dat ie zo goed zou zijn.
)


Waarom niet dan

avatar van thetinderstick
4,0
Het debuut is een van mijn favoriete albums van de jaren ´00. Gelukkig is die beklemmende, broeierige sfeer ook op ´Merrie Land´ volop aanwezig. Prachtig weer hoe je in dit project zowel Blur, the Clash, en Gorillaz hoort, verweven tot een heel eigen geluid. En drummer Tony Allen is hier -op z'n 78e- weer fantastisch.

'Merrie Land', 'Drifters & Trawlers', 'The Truce of Twilight' en 'Poison Tree' zijn tot dusver favoriet. Maar ook 'Ribbons', wat een Albarn solo nummer had kunnen zijn, is het noemen waar: 'I am the arrow stinging in your side, and I will never let you go..' Prachtig. Het is lastig om er een of enkele nummers uit te lichten. Dit album moet je als geheel horen. De sfeer is hier belangrijk is het geheel is meer dan de som der delen.

Of deze net zo sterk is als dat ijzersterke debuut weet ik nog niet, maar voor nu een dikke 4*.

avatar van blur8
4,0
'Ribbons' is van een onderhuidse schoonheid. Bedwelmend mooi.

avatar van erwinz
4,0
recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: The Good, The Bad & The Queen - Merrie Land - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Merrie Land pakt je waarschijnlijk niet direct, maar groeit snel uit tot een indrukwekkend statement over onder andere de Brexit
Damon Albarn wedt graag op meerdere paarden, maar The Good, The Bad & The Queen kwam er de afgelopen tien jaar bekaaid af. De gelegenheidsband is nu terug met een sombere en donkere plaat die hier en daar overloopt van frustratie over alles wat er momenteel gebeurt in het Verenigd Koninkrijk. Het is een plaat met muziek die je niet direct pakt. Het is muziek vol invloeden uit het verleden van de Britse popmuziek van The Clash en The Specials tot Blur. Wanneer je vaker naar de plaat luistert komen steeds meer songs tot leven en groeit Merrie Land uit tot een indrukwekkend statement.



Damon Albarn is de afgelopen tien jaar op meerdere terreinen actief geweest. In 2014 verscheen zijn uitstekende soloplaat Everyday Robots, in 2015 de voorlopige zwanenzang van Blur (The Magic Whip), In 2010, 2017 en dit jaar verschenen in totaal vier platen van Gorillaz en dan waren er ook nog het project Rocket Juice & The Moon (met Flea en Tony Allen), de productie van de geweldige comeback plaat en zwanenzang van Bobby Womack in 2012 en meerdere activiteiten om de muziek uit Mali op de kaart te zetten.

Voor een ander project waarin Damon Albarn een groot aandeel heeft, moeten we nog net wat verder in de tijd. Het titelloze debuut van The Good, The Bad & The Queen verscheen immers aan het begin van 2007. De gelegenheidsband kreeg gedurende de eerste tien jaar van het nieuwe millennium vorm en bestond uiteindelijk uit Damon Albarn, voormalig The Clash bassist Paul Simonon, voormalig The Verve gitarist Simon Tong en de Nigeriaanse meesterdrummer Tony Allen, die voor het eerst opdook in de entourage van Fela Kuti.

Het door DangerMouse geproduceerde debuut van The Good, The Bad & The Queen werd goed ontvangen en deed absoluut uitzien naar meer, maar desondanks heeft het wachten op de opvolger bijna twaalf jaar geduurd. Het in eigen beheer uitgebrachte Merrie Land (kennelijk durfde geen platenmaatschappij zich er aan te vertillen) verscheen dan eindelijk deze week en een betere timing is niet te bedenken. Merrie Land verscheen op de dag dat Theresa May, in het tot op het bot verdeelde Verenigde Koninkrijk, het moeizaam tot stand gekomen Brexit verdrag verdedigde.

Theresa May verdedigt de Brexit nog steeds met hand en tand, maar The Good, The Bad & The Queen kijkt er op Merrie Land toch wat anders tegenaan. De plaat lijkt in een groot deel van de songs stil te staan bij de ongewenste Brexit of bij de deplorabele staat waarin het Verenigd Koninkrijk verkeert.

The Good, The Bad & The Queen bestaat naast Damon Albarn nog steeds uit bassist Paul Simonon, gitarist Simon Tong en drummer Tonny Allen, die afgelopen zomer zijn 78e verjaardag vierde. Voor de productie werd dit keer geen beroep gedaan op DangerMouse, maar op producer Tony Visconti, die zijn stempel heeft gedrukt op flink wat klassiekers uit de geschiedenis van de Britse popmuziek en op een aantal sleutelplaten van David Bowie.

Vergeleken met het debuut is de rol van Damon Albarn in The Good, The Bad & The Queen flink gegroeid. De Brit drukt zijn stempel op de donkere, weemoedige en hier en daar van frustratie overlopende plaat. Maar natuurlijk zijn er ook dit keer de mooie baslijnen van Paul Simonon, het veelkleurige gitaarwerk van Simon Tong en het onnavolgbare drumwerk van Tony Allen, hier en daar aangevuld met keyboards, strijkers en blazers.

In muzikaal opzicht klinken vooral Britse invloeden door. Merrie Land klinkt vaak als een plaat die Blur gemaakt zou kunnen hebben, raakt aan de muziek van The Clash, maar ook aan die van Madness en The Specials en hier en daar hoor ik ook wat van Bowie of zelfs wat van de fraaie klaagzangen die Roger Waters de afgelopen decennia op ons heeft afgevuurd. Bij de eerste beluisteringen wilde het allemaal niet direct landen, maar hoe vaker ik naar Merrie Land luister, hoe meer ik er van overtuigd raak dat The Good, The Bad & The Queen een indrukwekkend statement heeft afgeleverd. Erwin Zijleman

avatar van Bartjeking
4,0
Mooi stuk Erwin. Herken me ook helemaal in je slotstuk. Ik hoorde er ook de sound van Bowie in; misschien wel enigzins beinvloed door onze vriend Tony Visconti.

Ik vond hun eerste plaat al fantastisch. Merrieland is stuk toegangelijker lijkt het, maar dat kan ook komen door mijn 11 jaar intensieve (thuis hoor ik wel eens het woord obsessief ) luistergedrag sinds het verschijnen van het debuut. De Volkskrant vond het muzikaal niet veel trouwens.

avatar van mattman
4,0
Erg sterk album weer, van meneer Albarn. Ongelofelijk hoe deze man met zulk sterk spul blijft komen, aan dit tempo.

Deze Merrie Land kruipt stilaan onder mijn vel. Als een lauw bad waar je beetje bij beetje wat warm water bijgiet begint dit album steeds heerlijker aan te voelen. Vind de nummers en productie zelfs nog een stukje beter dan op het debuut. Nummers als The Truce of Twilight en Lady Boston behoren tot het beste wat Damon al gemaakt heeft, ook buiten deze groep.

Gek dat dit album het nog niet tot een tweede pagina geschopt heeft hier. Toch een grote release.

avatar van Cor
3,5
Cor
Fijn album, maar met zulke klassemuzikanten hoop ik op soms nog netbiets meer. Echt een paar hele mooie songs, maar over de hele linie niet outstanding. Maar naar Albarn luisteren is nooit een straf.

avatar van blur8
4,0
De competitie tussen het debuutalbum theGood theBad theQueen is wat mij betreft ruim gewonnen door Merrie Land. Veel subtieler en die overdaad aan wonderschone melodieën links en rechts.
De vitaliteit en creativiteit waarmee Damon zijn teksten de muziek inperst, ook op plekken waar het niet lijkt passen, is een feest om te ontdekken.

Merrie Land versus het recente Gorillaz album The Now Now, is nog overtuigender pro ML.
Daar zorgt de BrExit melancholie wel voor.

avatar van mattman
4,0
Laag gemiddelde voor zo'n klasseplaat!

avatar van Supersid
3,5
Het is het soort plaat waarvan je vindt dat hij meer verdient qua stemmen terwijl je objectief gezien minder geeft dan het gemiddelde... Leuke toestanden allemaal, en toch zonder uitschieters die uitnodigen tot extravagante statements. Goed. Aanrader.

avatar van Slowgaze
4,0
Dat orgeltje in 'The Good Fire' doet ontzettend denken aan Justin Timberlakes 'Cry Me a River'.

avatar van Wickerman
4,0
And we waltzed around the world
As though we were off our heads
And I say why
Why are we not brought to book?


Zo goed! Met deze zinnen uit 'Nineteen Seventeen' bevraagt Damon Albarn de daden van de winnaars van de Eerste Wereldoorlog, maar ook de daden van Groot Britannië tijdens de kolonisatie van grote delen van de wereld. Tekstueel erg sterk album.

avatar van WoNa
Dit doet me echt helemaal, maar dan ook helemaal niets. Na een paar nummers, voor altijd genoeg gehoord.

3,5
Leuk album, maar weet het niveau van het eerste album helaas niet te halen.

Gast
geplaatst: vandaag om 10:31 uur

geplaatst: vandaag om 10:31 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.