John Garcia - John Garcia and the Band of Gold (2019)

Zin in dit nieuwe album van Garcia, geproduceerd door Chriss Goss! Ook volgt er een tour naar aanleiding van dit album en 22 februari staan ze in Tilburg.

My Everything is in ieder geval weer zo'n lekker typische stonertrack. Niks nieuws, maar het klinkt gewoon ontzettend lekker.

Een ander oud lid van Kyuss heeft ook net een nieuw album uit, nou ja niet helemaal van hemzelf.

Full Tone Generator - Valley of the Universe (2018)

Die drie vrijgegeven nummers klinken wel heel vet zeg, zeer benieuwd naar de rest morgen!

De 3 vrijgegeven liedjes hebben een aardig Kyuss sausje; en dat is vrij logisch met Goss achter de knoppen.
Toch vind ik het erg vlak klinken allemaal. Ben nog geen fan van deze productie.

Groot fan van Kyuss en daarom alleen al voel ik me verplicht om deze te luisteren, maar ik vrees dat mijn houdbaarheidsdatum verstreken is. Weet me niet te boeien ondanks het feit dat John Garcia in het verleden heldendaden heeft verricht op Blues for the Red Sun, Welcome to Sky Valley en ...And the Circus Leaves Town. Mis hier de urgentie gewoon wat ik wel jammer vind. John blijft evenwel een held!

Na de eerste luisterbeurt, kan ik wel stellen dat het hier helaas bij blijft. Wat mijn voorganger schrijft: de urgentie is ver te zoeken. John bewandelt platgereden paden. Daar is niets mis mee; het zijn de paden die ons mooi werk hebben gebracht.
Maar er wordt wel iets teveel binnen de lijntjes gekleurd. En dat is nou net wat hij met zijn Kyuss-companen niet deed.
Ook de productie klinkt - zoals ik al eerder aangaf - in zijn geheel erg vlak. Het mist de dynamiek en de drums lijken wel van een studio verderop te komen.

In een interview gaf Garcia aan dat dit hoogstwaarschijnlijk zijn laatste worp zal zijn. Dit blijkt nu minder erg nieuws te zijn.
Het voordeel van dit album is dat je vol smacht weer een Kyuss klassieker uit de kast trekt.

Ik vraag mij af waarom je op zoek bent naar urgentie in stonerrock, of had Garcia moeten zingen over de gele hesjes of iets dergelijks?

Ik ben nog niet zo heel erg bekend in het stonerrock genre, maar de singles klinken erg lekker. Ga dit album maar eens uitproberen

Gewoon weer een lekker plaatje van John Garcia en zijn kompanen. Er gebeurt helemaal niks nieuws op dit album, maar ik heb ook niet het idee dat Garcia dat nog gaat doen. De comfort zone is gevonden: Garcia zingt in zijn typerende krachtige en soulvolle hardrockstem, begeleid door een stoffige en vettige stonerband. Daarmee geen plaat die heel hoog zal scoren bij mij (zal denk ik 3,5* worden), maar zeker een goede bestemming als je even ''to the point''-nummers wil horen met goede melodieën. Ik zag dat hij in februari in Tilburg speelt, ik overweeg om daar naar toe te gaan.

Een goeie plaat, dat zeker wel. Space Vato is een intro die zich vooral graag via de headphone laat beluisteren, want het is dan pas dat je de vette grooves van de ritmesectie goed kan horen. En op dat vlak zet de intro de toon, want dat geldt voor zo ongeveer elk nummer. De intensiteit ligt dan ook wat hoger, maar dat is niet bepaald uitzonderlijk, natuurlijk.

Garcia laat hier bovenal horen dat hij een vakman is. Bij het niveau dat hij in de jaren '90 met Kyuss haalde, komt hij niet in de buurt, maar eerlijk gezegd; hoeft dat dan? Welneen. Als ik naar Kyuss wil luisteren, leg ik wel één van die drie magische platen van dik 20 jaren geleden op. Wat wel zo is, is dat de songs gewoon goed in elkaar zitten en niet zelden aanstekelijk klinken. De stem van Garcia, die bij wijlen een bepaald aangrijpende klank heeft, weet dat gegeven nog verder op te smukken, maar het is toch vooral de combinatie van een groovende ritmesectie en knisperend gitaarwerk. Nummers als Kentucky II]/i] en [i]My Everything zijn op die manier lastige klanten om het lichaam stil te houden.

3,5 sterren

Slecht klinkt dit allemaal niet maar de zang is een struikelblok voor mij....

De singles blijken helaas toch niet de graadmeter voor het album. Space Vato en persoonlijke favoriet Softer Side kan ik daar nog aan toevoegen, maar de rest vind ik voldoende tot matig. Toch wel 5 heerlijke tracks voor in de playlist, de rest zal ik denk ik niet vaak meer opzetten.

Inderdaad staat of valt er veel door wat je van de zang vind en voor mij bezit John Garcia één van de allerbeste/mooiste stemmen in de huidige Rockscene en zeker in het Stoner genre.Zijn voormalige kompaan Josh Homme of bijvoorbeeld Dave Wyndorf van Monster magnet (die ik afgelopen vrijdag nog live mocht aanschouwen) vind ik vergelijking met Garcia maar erg matige zangers.
Maar goed,terug naar John Garcia and the Band of Gold,zijn nieuwste album.Zeker niet zo sterk als zijn gelijknamig solo debuut uit 2014 maar teleurstellen doet deze plaat ook zeker niet.Het is een vrij rechtlijnig stoner geheel geworden met een kwalitatief,redelijk constante elf songs die door de vocalen van John Garcia naar een net iets hoger plan getild worden.Zitten ook vrij vaak mooie tempowisselingen tussen en de gortdroge productie,waar ie samen met Chris Goss verantwoordelijk voor was,geeft het album voor mij toch zeker een meerwaarde.Al besef ik wel dat deze sound niet ieders smaak zal zijn.
Geen echte uitschieters (zowel naar boven als beneden) maar tot nu toe kunnen Jim's Whiskers,My Everything,Popcorn (Hit Me When You Can) en Don't Even Think About It me het meest bekoren.
Toch weer een kleine vier sterren voor deze nieuwe van Garcia maar het beste moet natuurlijk nog komen als hij over een paar weken hier weer live op het podiumstaat.En door dit album krijg ik daar wel erg veel zin in,toch ook een pluspunt van het album.

Degelijk, constant en zeker geen straf om naar te luisteren. Dat denk ik wanneer deze plaat voor een kleine drie kwartier door mijn slaapkamer schalt. Jammer dat de productie vrij droog is en de songs geen echt 'oomph'-gevoel meegeeft. Dat vunzige, vette, smerige stonergeluid mis ik toch wel een beetje op deze plaat.

Garcia is prima bij stem en dat mag gecomplimenteerd worden. Er zijn legio voorbeelden te noemen van zangers die na dertig jaar waardeloos klinken omdat ze hun stem niet goed onderhouden of de verkeerde zangtechnieken hebben gebruikt. Garcia laat horen daar totaal geen last van te hebben; zijn heerlijke zwoele stemgeluid blijf ik associëren met de heerlijke stoner- en desertsound die ik zo'n warm hart toedraag. Het is dan ook zijn zang die voor mij deze plaat net een niveautje hoger tilt dan dat die anders zou zijn geweest.

Af en toe wordt er flink lekker geswingd en zit ik op het puntje van m'n stoel, zoals bijvoorbeeld tegen het einde van Jim's Whiskers. Ik had echter gehoopt dat dit veel vaker zou gebeuren, maar het blijft grotendeels bij vrij mid-tempo rockers. En dat is jammer, want juist die spaarzame momenten dat het gaspedaal eens stevig wordt ingetrapt betrap ik me erop heerlijk met m'n hoofd mee te deinen op de groove.

Een stabiele 3,5 sterren dus voor een plaat die over de hele linie erg constant is en waar geen rare capriolen op worden uitgehaald. Desalniettemin denk ik dat hier meer uit gehaald had kunnen worden. Maar goed, voor de echt kwalitatief hoogstaande stoner zet ik graag een plaatje van Kyuss of Sleep op...