Symphony X - The Divine Wings of Tragedy (1996)

Hmm, misschien gaat dit dan niet voor het gevoel een lange marathon worden. Ik heb er met Symphony X nog steeds wel een zwaar hoofd in, want dit soort metal draai ik nooit uit eigen beweging. De band heb ik ooit wel eens zien spelen. Het was niet slecht, maar het raakte me ook niet. Diezelfde mening ben ik The Divine Wings Of Tragedy toegedaan. Ik hoor duidelijke progressie, maar de vonk springt niet over. De ego's worden langzaam maar zeker opzij gezet, maar de heren zijn er nog zeker niet. Toch durf ik er eerlijk voor uit te komen dat er op dit album een aantal interessante songs te vinden zijn en kan ik me goed voorstellen dat veel liefhebbers hier compleet op uit hun dak kunnen gaan. Ik vind toch de constante druk om virtuoos uit de hoek te komen, vrij vermoeiend en als dit soort albums de tijdsduur van een uur beginnen te overschrijden, wordt het ook echt een lange zit. Ondanks het goede spel en het uitstekende zangwerk van Russell Allen.


Tussenstand:
1. The Divine Wings of Tragedy
2. The Damnation Game
3. Symphony X

Beste Symphony X naar mijn mening. De juiste verhoudingen tussen sfeer, hevigheid en technisch gepriegel met een weergaloze Russell Allen achter de microfoon.

Prima album weer. Beter dan zijn voorganger. Behoorlijk veel variatie in de nummers. Het gas kan ook terug en melodie kan ook zijn plaats innemen. Russel zingt ook hier weer de sterren van de hemel, wat een stem heeft die man. Productioneel zit het ook goed in elkaar, er was duidelijk meer geld te spenderen aan dit album.

Heb de dubbelvinyl uitvoering, waarop de coverart mooi uitkomt.

Na The new mythology suite mijn tweede Symphony X-album, en waar de eerstgenoemde plaat me niet kon overtuigen kan ik me aan dít album veel meer overgeven, met goed geconstrueerde melodieën en refreinen, knap zangwerk (uiteraard) en een duidelijke focus in de composities, en met alleen The witching hour als mindere track. Ook voor mij zijn de twee langste nummers de hoogtepunten, en qua onderwerpen wordt er geïnvesteerd in ambitieuze historische en romantische teksten over ridders van de Ronde Tafel, Tempeliers, farao's met "de vloek van de mummie", Medusa, hekserij, Dante – de hele "mythologische geschiedenis" wordt overhoop gehaald, maar op Sea of lies lijkt Russell Allen ook iets persoonlijk(er)s aan te snijden. Voornaamste minpunt is voor mij toch Michael Romeo, want hoewel hij volgens mij de dynamo van de band is word ik wel eens moe van zijn doorzagende slaggitaar en vooral zijn hectische gitaarsolo's; hij kan natuurlijk geweldig spelen, maar zijn solo's lijken soms niet in dienst te staan van het nummer of de melodie of de begeleiding, en dan vliegen de noten alle kanten op zodat ik af en toe denk dat je de solo ook achterstevoren zou kunnen afdraaien zonder dat ik dat door zou hebben. De fans zullen me hier wellicht om verketteren, maar met zulke solo's als in bijvoorbeeld het openingsnummer na drie minuten doe je mij echt geen plezier.

Klinkt een beetje als het Malmsteen virus. Ik hoor daar wel vaker iets over. Dat er zo goed als geen gevoel en emotie in zit en de solo's niet in dienst van de nummers lijken te staan. Mij stoort het geenszins moet ik bekennen. Bij beide gitaristen niet. Ja het is druk en het raast als een malle maar ik kan daar prima van genieten. Niet constant maar zo op z'n tijd? Heerlijk!