Queensrÿche - The Verdict (2019)

Helemaal mee eens als je telt vanaf The Warning t/m Promised Land ; maar deze pakt me nog niet zo op het moment.

Mwah, ik heb het al een vijftal keren mogen aanhoren, het flitst, het leeft, het is mooi ingespeeld maar twee minuten later ben ik al alles vergeten, daarom geef ik nog geen score. Het lijkt opnieuw een crowdpleaser maar ik hoop dat ze gewoon doen waarin ze zin hebben. Ik mis wel na die vijf luisterbeurten drummer Scott Rockenfield die toch van een gans ander kaliber is dan Todd La Torre die een verdienstelijke job deed.

Ik mis ( nog steeds) gitarist de Carmo

En dan niet alleen zijn fenomenale gitaarspel maar ook de melodie-lijnen en de teksten... Best could he zou Joda zeggen

Wat ik ook mis is de emotie die ik wel in Geoff zijn stem hoor t/m Promised Land maar hier bij Todd nog niet genoeg.. Op Condition Human komt dat ook beter tot zijn recht vind ik in de wat rustigere nummers zoals b.v. het titelnummer.

Klopt!

[wijsneus mode] DeGarmo [/wijsneus mode] maar buiten dat ben ik het met je eens. Hoewel het album waarbij hij tijdelijk terug keerde als song writer mij ook niet echt kan bekoren. De Combinatie Tate/DeGarmo is onovertroffen (hoewel Tate op basis van de berichten die ik las redelijk onuitstaanbaar werd op den duur). Chris is nu piloot en vind het allemaal wel best volgens mij.

On topic: ik heb het album nu een paar keer geluisterd. Moet nog groeien maar de algemene indruk is positief.

DeGarmo wordt gemakkelijk verafgood. Op basis van het oude spul is dat volledig terecht. Maar evenzeer op Hear In The Now Frontier en Tribe was hij erbij. Niet direct platen waarvan iedereen in de Hosannamodus schiet. Ofschoon ik ze wel oké vind. Hij was volgens mij net als Tate wel klaar met de klassieke Ryche.

Dit album nog een keer beluisterd en haal er een halfje af. Een goed album, maar niet zeker niet als je dit album vergelijkt met de eerste 3 albums. Dat is top kwaliteit en deze is gewoon goed.

Een redelijk album met een goed zingende La Torre maar zeker geen opzienbarend album. Dat deze schijf tot nu toe beter scoort dan bijvoorbeeld Promised Land is mij een raadsel. La Torre is geen slechte zanger maar weet minder goed bepaalde emoties te benadrukken dan Tate. De songs zitten redelijk in elkaar maar grijpen je ook nergens bij je nekvel. Is het blijdschap vanwege een teken van leven of is het komkommertijd in het land der harde gitaren, de laatste worp van Dream Theater scoort ook al zo hoog. Nogmaals The Verdict is best aan te horen maar is toch niet sterker dan Promised Land...ondanks dat je misschien de albums niet met elkaar moet vergelijken.

Met 17 stemmen voor The Verdict kun je moeilijk zeggen dat deze score hoger is dan die van Promised Land met zn 132 stemmen.

De tijd zal het uitwijzen maar de voorlopige score wijst toch echt uit dat deze schijf een wat hogere waardering krijgt. Daarentegen zakt het gemiddelde cijfer vaak ook in de loop der tijd. Wellicht nog maar eens checken als het album rond de 50 stemmen zit.

Misschien heb ik het mis, maar ik denk niet dat deze boven de 50 stemmen gaat uitkomen. De vorige albums haalden respectievelijk 51 en 55 stemmen en zijn al veel ouder. Voor het grootste deel van de oude luisteraars heeft Queensrÿche inmiddels afgedaan en nieuwe fans zijn er volgens mij nauwelijks.

Toch jammer. Ik vind het een aanstekelijk album. Leuke hooks, goede harmonieën en melodieën. Ik ben hem wat intensiever gaan draaien en wissel af met de andere Toddryche albums. Dan zie je dat QR uit 2013, hoewel progressiever, toch wat afgeraffeld is en dat Condition Hüman de bodem neerlegt voor de ongecompliceerde koers die The Verdict ook uitstraalt. Voor The Verdict lijkt dan de meeste aandacht te zijn besteed aan het uitwerken van de songs.

Ten opzichte van het jaren 80 werk valt het natuurlijk allemaal in het niet maar ten opzichte van het post jaren 90 werk (Promised Land uitgezonderd) vind ik dit zonder meer verfrissend en vind ik het vooral amusant.

Jammer dat Queensryche op het podium zich gedraagt als een coverband van de roemruchte 80's periode (aangevuld met Empire)

De set van deze tour lijkt toch voor 50% uit nieuw materiaal te bestaan. Misschien belooft dat wat beters voor de komende Nederlandse concerten.

Ik ben benieuwd.

Een feest der herkenning, zo kun je dit nieuwe album wel omschrijven. Veel van de tracks sluiten naadloos aan op eerder werk, temeer omdat zanger Todd La Torre vrijwel niet te onderscheiden is van voorganger Geoff Tate. Het songmateriaal is acceptabel maar speelt behoorlijk op safe, waardoor vrijwel geen enkele track echt indruk maakt. Maar goed, de band klinkt in ieder geval weer energiek en vitaal, iets dat in het naaste verleden wel eens anders is geweest. De enigszins retro productie, waarbij het blikkerige drumwerk in negatieve zin opvalt, doet een beetje afbreuk aan de feestvreugde.

Ik ga niet met je mee wat betreft de huidige zanger en Geoff Tate. Tate, zeker de eerste vijf albums was gewoon SUPER top!. Dat hoge niveau haalt Todd bij lange na niet. Gewoon een aardige zanger meer niet

Heerlijk album.
Is het zo vernieuwend als de eerste vijf, nee, wel een lekker album met goede, verzorgde nummers, uitstekende instrumentatie en geweldige zang.
Wat een drummer trouwens, die Todd la Torre.

De laatste uit de discografie en tevens een album dat ik ook nog maar net heb aangeschaft en nog even heb laten liggen tot we de marathon zouden eindigen. Ik heb The Verdict stiekem wel op de achtergrond aangehad op Youtube, maar toen is er echt niets blijven hangen. Valt nu op dat The Verdict eigenlijk toch verbazingwekkend veel sterker is dan ik in eerste instantie credits gaf. Goeie, compacte songs met beduidend meer ballen dan op de vorige twee albums. Zo'n song als Man The Machine heeft echt een heerlijk stampende riff en vrij stevige zang, terwijl afsluiter Portrait een heerlijk dromerige song is.

Tegen verwachtingen in vind ik The Verdict het beste album met Todd op zang. Zelfs het (tijdelijk?) afwezig zijn van Rockenfeld hindert niet. Gewoon een lekker compacte metalplaat waarbij de oude sound een moderne upgrade heeft gekregen. Door toedoen van de post-Empire periode helaas een gemiddelde dat niet overeenkomt met hoe de band op het allerbeste klinkt, maar ik heb goede hoop dat het met LaTorre nog even geïnspireerd blijft klinken.

Eindstand:
1. Operation: Mindcrime 5*
2. Rage For Order 5*
3. Queensrÿche (ep) 4.5*
4. The Warning 4*
5. Empire 4*
6. The Verdict 4*
7. Condition Hüman 4*
8. Q2K 4*
9. Queensrÿche 3.5*
10. Promised Land 3.5*
11. American Soldier 3.5*
12. Operation: Mindcrime II 3*
13. Hear In The Now Frontier 3*
14. Frequency Unknown 2.5*
15. Dedicated To Chaos 2*
16. Tribe 1.5*
Eindstand: 3,56*

Ouch.. Twee weken te laat om iets te schrijven. Voor de zekerheid heb ik dit album vanmorgen nog maar een keer gedraaid, al weet ik nog wel dat ik dit het beste album van Queensryche vind dat ze in jaren hebben uitgebracht. Het overtreft alles sinds Empire (tussen neus en lippen door, dat album heb ik in de afgelopen weken echt heel veel gedraaid) en is voor het eerst echt consistent. Er zijn leuke ideeën uitgewerkt en het enthousiasme is hoorbaar. Het heilige vuur daarentegen, de vlam die de echte inspiratie opwekt, die is er niet meer. Die zal ook niet meer komen. Een mooi nummer als Light-Years verandert daar niets aan. Queensryche doet het prima op de oude dag. maar betekenisvolle albums als Operation: Mindcrime of Empire hoeven we van de heren niet meer te verwachten. Daar staat wel tegenover dat Queensryche superdegelijk is en nog steeds met vermakelijk spul op de proppen kan komen en de fans mogen zeker in hun handjes wrijven met wat de band uitbrengt.


Eindstand:
1. Operation: Mindcrime
2. Rage For Order
3. Queensryche EP
4. Empire
5. The Warning
6. The Verdict
7. Condition Hüman
8. Heart In The Now Frontier
9. Queensryche
10. Q2K
11. Dedicated To Chaos
12. Frequency Unknown
13. American Soldier
14. Promised Land
15. Operation: Mindcrime II
16. Tribe

Goed album van Queensryche. Al een paar keer gehoord in de auto. Over de hele linie vooral compositorisch sterk, 10 nummers die de pan uitzwingen. Todd La Torre is een uitstekende vervanger van Geoff Tate.

Ik ben een groot Queensrÿche fan van de eerste paar platen, maar dit kan mij echt niet meer bekoren. Ze proberen qua sound wel weer terug te pakken naar vroeger. Maar het mist in vergelijking van alles, en vooral goede songs. Dit alles imho natuurlijk.

Zo. Die eerste single klinkt goed. Wie is de zanger? Erg goed. Maar dit doet mij niet echt meer aan Queensryche denken, eerlijk gezegd. Ben wel benieuwd geworden naar de band nu.

Edit: Light Years klinkt ook goed, doet me wat denken aan Threshold.
Jemig, dat ik Queensryche weer goed zou gaan vinden, zag ik niet aankomen.

hoe vaak beluisterd?

Waarschijnlijk te weinig Maar kan me er ook niet meer toe zetten.

Persoonlijk vind ik Queensrÿche met Todd La Torre geen hol aan. Vreselijk saai en de nummers beklijven niet. Zo'n nummer als Bent bijvoorbeeld gaat het ene oor in en de ander weer uit. Het is niet meeslepend, mooi of melancholisch, het sleept zich wél voort. In de verkeerde richting welteverstaan. Hetzelfde geldt voor het merendeel van de songs.

Zes jaar na dato draai ik The Verdict nog steed met veel plezier. Voor mij is het één van die perfecte albums, elk moment draagt bij aan de grotere beleving van het geheel. Ik heb dat ook met No more hell to pay van Stryper, of het album zonder titel van Diamond Head uit 2016. Het is een persoonlijke beleving. De rijke, diepe productie, de vloeibaar stalen stem van LaTorre. Ik zou elk van de tien nummers als favoriet aan willen stippen. Inner Unrest en Inside Out, kippenvel, de regengeluiden onder Portrait, de rappe opener Blood of the levant, de swingende riff van Light Years, het baswerk van Eddie Jackson is hier ook fantastisch. Bent klinkt als vintage Queensrÿche, zonder in nostalgie te vervallen. Het outro van topstuk Launder the Conscienc is van grote klasse. Laatste album met Parker Lundgren, helaas.