The Monochrome Set - Love Zombies (1980)

Een puike plaat, deze Love Zombies van The Monochrome Set. De heren nemen zichzelf duidelijk niet serieus, getuige in eerste instantie de albumhoes, maar ook de soms lachwekkende teksten (zoals dat geïmproviseerde Frans in R.S.V.P.: "Pas de deux, cordon bleu" ) en het steeds frivole spel.

Dat laatste doet me een beetje denken aan ska-bands als The Specials en Madness, maar ook een punkband als The Adicts (ook Brits, opgericht in de tweede helft van de jaren '70 en op het toppunt in de jaren '80). Het zou me niet verbazen mochten zij aandachtig hebben geluisterd naar The Monochrome Set in de beginjaren. Hetzelfde zou ik kunnen stellen over Toy Dolls, overigens, al is dat pretpunk hor catégorie.

Evenzeer hoor ik de invloeden van bands als The Kinks en The Doors, maar deze markante band is toch vooral zichzelf. En bovenal weten ze ook gewoon hoe een goeie song moet klinken, getuige o.a. Karma Suture en The Weird, Wild and Wonderful World of Tony Potts.

3,5 sterren

Verwijzend naar de namen van Klein Orkest, The Specials, Madness, The Adicts, Toy Dolls, The Kinks en The Doors, noteerde Titmeister in 2020: "Ik heb al behoorlijk wat referenties voorbij zien komen," waarna hij de vergelijking met Caravan maakte, daarmee de reeks vergelijkingen nog kakelbonter makend. Want wat moet je nu verwachten, dacht ik bij het lezen van die en andere bijdragen? Maar verrek, de MuMensen hebben gelijk!

Vorig jaar zomer leerde ik de groep kennen via de gothic van single Eine Symphonie des Grauens uit 1979, te vinden op Compendium: A History 1979-1995. In februari beluisterde ik albumdebuut Strange Boutique uit 1980.
Nog in datzelfde jaar verscheen dit Love Zombies, waar de sferen gaan van neurotische postpunk (opener Love Zombies) via vrolijke pop (het instrumentale 405 Lines) naar jaren '60 Westcoastrock (klavecimbel in B-I-D Spells Bid) tot gekruide gitaarrock met Franse knipoog in R.S.V.P, met een wat vervreemdend slot.
Rode draden zijn de keurig-Engels-geaffecteerde zang van Bid (aha, dáárom de associatie met de progressieve rock van Caravan!), alias van Ganesh Seshadri, plus de creatieve klaviervondsten van Alvin Clark.

Genoeg variatie beleefd? Nou, kant 2 gaat ermee door, al biedt die in mijn oren minder verrassingen: Apocalypso bezingt vrolijk en ironisch hoe je in in moeilijke tijden luxe kunt leven, waarna gitaarliedjes volgen. Bij The Man with the Black Moustache voeg ik nóg een associatie toe: doet denken aan hetgeen The Housemartins later dat decennium deden en met de akoestische gitaarsolo in The Weird and Wonderful World of Tony Potts lijkt het wel folkrock op de wijze van Al Stewart. Melancholie sluit het album af middels het instrumentale "In Love, Cancer?"

'Very English' en juist daarom zeer aangenaam. Inderdaad, je moet het zelf horen om te constateren dat alle vergelijkingen niet uit de lucht komen vallen en tegelijkertijd klinkt dit onmiskenbaar als The Monochrome Set. Licht verteerbaar en toch meer dan dat.

Mijn reis door new wave kwam van de "spartaanse grootstadfunk" van Killing Joke en blijft in oktober 1980, dankzij de "Yellow-EP" van Gang of Four.