The Cinematic Orchestra - To Believe (2019)

Na 12 jaar dan toch een opvolger voor het fraaie 'Ma Fleur'! Hier kijk ik wel naar uit. De opener klinkt goed. Het tweede nummer is prima, maar niet echt bijzonder.

En 16 maart a.s. in Paradiso.

Het werd weer eens tijd. Waarom moet het toch allemaal zo lang duren om een uurtje muziek te verzinnen? In de 70's en 80's was het normaal om ieder jaar een nieuw album uit te brengen. Desalniettemin zeer benieuwd hiernaar.

Er staan al 3 nummers op Spotify waar ik helaas niet warm van word.

Die met Roots Manuva vind ik toch wel weer fijn hoor.

Ik ga deze zeker nog wel een paar keer draaien voor het concert op zaterdag in Paradiso.

ontzettend teleurgesteld in dit album (zat gisteren in de brievenbus). de muziek is te gelikt, te gekuist in vergelijking met hun eerder werk. wel mooie uitgave en dito artwork bij de deluxe lp-versie. ook heel teleurgesteld in het concert in de ab gisteren te brussel. jammer maar helaas, want keek hier echt naar uit...

Nou dat belooft dan niet veel goeds voor zaterdag a.s. in Paradiso

En waarom teleurgesteld in het het concert?

The Cinematic Orchestra @ Ancienne Belgique (AB): Verdoken schoonheid - dansendeberen.be

Dit album grenst aan perfectie, dit hoeft niet altijd een pré te zijn, maar het is op het eerste gehoor overwhelming.

Ik kijk zeer uit naar het optreden morgen in Paradiso. De vocaliste is erg sterk. Hopelijk zijn ze op hun derde avond van de tour wat meer op elkaar ingespeeld geraakt (zie de review hierboven van het optreden in Ancienne Belgique).

Ik weet niet eens meer of het dromerige I believe daar tussen zat (dacht het wel), maar het is na een paar luisterbeurten mijn favoriete track van het album. Moses Sumney draagt hier ook zeker aan bij. Het past perfect bij Lux Prima (Karen O/ Danger mouse dat ik een aantal keer heb geluisterd vandaag.
A Caged Bird bird is ook wel wat gegroeid met het hypnotiserende ritme.
Lessons klinkt als Cinematic Orchestra als we het kennen (prima maar ook niks nieuws onder de zon dus). Het mag van mij wel wat dynamischer.
The Workers of Art is wat verfrissender wat dat betreft, en zou een prima soundtrack kunnen zijn. Cinematic inderdaad.
Wait for Now vind ik nietszeggend, zowel de zanglijn als het uitgerekte eind.
En zo raakt Zero one mij ook niet. Op het vervelende af en de ingehouden zangtechniek vind ik zelfs irritant.
A Promise (deze heb ik ook te snel beoordeeld) is denk ik het meest ambitieuze nummer en verdient nog een paar luisterbeurten voor ik kan zeggen of het wordt ingelost.

Dankzij dit album herinner ik me dat ik Heidi Vogel - Turn Up the Quiet nog wilde luisteren, dus dat ga ik nu doen. Ik ben niet vies van een beetje Bossa Nova en ze heeft zo'n mooie stem.

Bericht verplaatst naar Muziek > MusicMeter Live! > Welke concerten staan er nog op jouw agenda?

Saai album zeg! Alleen het nummer met Roots Manuva kan mij bekoren.

"Saai, teleurgesteld" zeurpieten united van MuMe zijn bezig. Alsof Cinematic Orchestra met The Cinematic Orchestra - Man with a Movie Camera (2003), The Cinematic Orchestra - Every Day (2002) en The Cinematic Orchestra - Ma Fleur (2007) onrustige, stemmingswisselende albums heeft afgeleverd? Leerde Cinematic Orchestra kennen doordat Every Day werd gedraaid in een restaurant waar de chef een liefhebber van downtempo (vroeger zouden we "lounge" zeggen) bleek te zijn - dat is wellicht een clue. Het fraai uitgevoerde vinyl (wit en transparant) heeft hier al meerdere rondjes gedraaid, maar saai is niet het eerste dat in me opkomt, stemmingsgebonden dat zeker, maar er zit een rustgevende flow in waarop je je moet willen instellen - klankmatig is het fraai.

Volledig eens met mijn voorganger. Arrangementen, klankbeeld en productie zijn zeer fraai. Zeer sterke vocalisten ook. Maar dat zit bij CO altijd goed. Wel is het klankbeeld meer electronisch vergeleken met het vorige werk. Minder jazz en ook minder contrast in het klankbeeld door het achterwege laten van bijvoorbeeld contrabas en verminderd gebruik van blazers. Dat geeft op momenten een (wellicht te) zoet geluid - bijvoorbeeld in 'Wait for Now'.

Optreden in Paradiso was prima. Wel was de geluidsinstallatie in het eerste deel van het optreden niet goed afgesteld. Het geluid van de bas en de bassynth vervormde. Juist vanwege de gelaagdheid van de muziek van CO moet het geluid echt kristal helder zijn. Maar wat een geweldige zangeres en drummer! En de uitvoering van 'A Promise' was echt prachtig (beter dan op plaat).

Wait for Now / Leave the World en A Promise zijn hemelse nummers en ook de rest groeit verder bij elke beluistering. Over elk detail lijkt te zijn nagedacht. En daar is niets mis mee wat mij betreft, ik laat me graag verwennen door deze geraffineerde maar sfeervolle productie. Het valt me op dat er ook veel zorg is besteed aan aan outro's, neem alleen al het indrukwekkende slot van de tweede track.

Man man, wat een heerlijk album is dit zeg. Ken de band al wat langer van met name het album Everyday. Daar staan een aantal heerlijke songs op met wat uitschieters. Dit album is meer een compleet album met een super relaxte productie. Mag graag naar een afwisseling tussen volledig muzikale en gezongen liedjes luisteren. En dit met voldoende pathos om geboeid te blijven luisteren. Top.

Mijn kennismaking met The cinematic orchestra en absoluut geen verkeerde. Een pracht album!

Aha, dan heb je nog veel moois van deze band te ontdekken. Enjoy!!

Een heerlijk album waarbij het 2e nummer A caged bird er uitspringt. Prachtige productie! Ik ga zeker meer verdiepen in Cinematic Orchestra.

Bij Cinematic Orchestra weet je al jaren wat je kan verwachten en daar hebben ze hun artiestennaam ook aan verleent. Filmisch...
Ook op dit album weer hulp van een keur aan gastartiesten zoals Roots Manuva, Moses Sumney en Heidi Vogel. Opener To Believe met Moses Sumney is sfeervol, rustig en mooi. Waar de song met Manuva gaat voor een combinatie van spoken word en jazz. Lessons is typisch filmisch wat we van Cinematic Orchestra kennen. Wait for Now is dan weer liefjes en ontspannen. The Workers of Art trekt het filmische nog een stap verder. Zero One kent een mooie vorm van intensiteit en A Promise geeft mij een traag en ook wat tragisch gevoel, om uiteindelijk te ontaarden in een soort jamsessie. Wederom een geslaagde combinatie van songs van the Cinematic Orchestra.

Ik vind het een mooi geproduceerde en kunstige plaat. Maar ik vind hem ook verschrikkelijk zwaarmoedig, vooral van de eerste twee nummers krijg ik het een beetje benauwd. Ik twijfel nog wat ik met deze plaat aan moet, het is een mes dat aan twee kanten snijdt.

Misschien alleen 's avonds draaien als je behoefte hebt om te onthaasten. "Zwaarmoedig" is niet het eerste dat in mij opkomt, eerder, ingetogen, reflectief, maar zoiets is persoonlijk uiteraard. En mooie dingen hebben vrij vaak iets triestigs, denk aan (romantische) poëzie Shelley, Keats, Beaudelaire, Södergran.

Ook de eerdere albums van Cinematic Orchestra lopen niet over van 'vrolijkheid', al zijn ze soms wat experimenteler, zoals Man with a Movie Camera

Zwaarmoedig is bij dit album niet het juiste woord, ik zou weemoedig zeggen. Mooie avondplaat, die vooral in dit jaargetijde tot zijn recht komt.

Klopt, veel te vroeg in het jaar uitgebracht. Echte najaarsplaat.

Wie weet probeer ik hem nog eens. Melancholische muziek is mij niet vreemd, maar lang niet altijd heeft het zo een effect. Mocht mijn mening bijdraaien laat ik het zeker hier weten.

Ik blijf toch bij mijn mening. Het muzikale vakmanschap is echt uitstekend, dit is zelfs een van de mooist geproduceerde platen van het jaar. Maar uiteindelijk heb ik niet alleen dynamiek in volume nodig, maar ook in toon en in energie. Deze plaat is somber en ingetogen van begin tot eind, en laat mij eerlijk gezegd iets te weinig ademruimte. Hoger dan een 3,5* kom ik daarom niet uit.