Foals - Everything Not Saved Will Be Lost - Part 1 (2019)

Iemand anders die in die overgang in Sunday een Stone Roses vibe hoort?

DIY Mag geeft het in ieder geval alvast de volle mep; Foals - Everything Not Saved Will Be Lost - Part 1 | Reviews | DIY - diymag.com. Dat maakt me alleen nog maar meer hyped voor deze plaat.

The Brit groove.

Veelal positieve reviews ja. Behalve HUMO; maar die lijken met hun reviews vaker grappig te willen zijn dan serieus.

Ik hoor vooral een minuutje Underworld

Recensie Oor was niet echt positief, maar heeft iig mijn interesse nog verder aangewakkerd: volgens de recensent behoren Exits en Sunday tot het mindere gedeelte van de plaat, terwijl ik beide nummers al erg sterk vind. Ben heel erg benieuwd!

Ik denk juist dat de recensent over het gehele album juist gematigd positief is, en heel erg positief over het middenstuk.

En hij hoort óók Underworld in Sunday! Hoera!

Een 7'tje. Als ik er gevoelsmatig een getal op moet plakken.

Naar mijn gevoel is dit de band van de 7'tjes: platen die wel sterke nummers hebben, maar in z'n geheel nooit echt weten te overtuigen.

Vind Exits erg goed. Heerlijk stuwend ritme. De overige 2 nummers wat minder. Ben benieuwd

Het valt me over het geheel gezien niet enorm mee. Die rare beat switch in Sunday, waarom?
Maar de groove in Syrups bevalt me wel en vooral het afsluitende nummer I'm Done with the World (& It’s Done with Me) is bijzonder fraai.

Net de eerste luisterbeurt erop zitten, en het het middenstuk is inderdaad erg sterk, de groove van In Degrees en Syrups en lekker vreemde Café d'Athens. Ik begin met 4*, met duidelijk groeipotentieel.

Bij NME geven ze hem 5*, dat hoor ik vooralsnog niet. Moet hem nog een paar keer draaien, maar klinkt vooralsnog als 3½*

Ik vind moonlight geweldig hoewel ik voorlopig niet goed snap waarom juist. Heerlijk bezwerend.

Waar de vorige twee Foals platen juist voor mij hun kruit al aan het begin verschoten, kent deze inderdaad een erg lekker middenstuk, wat dat betreft ben ik het met mijn collega van OOR eens. En dan vooral White Onions, heerlijke Providence-vibes in dat nummer. Wel voelt dit album met zijn eigenlijk maar 9 echte nummers een beetje kort aan, dus voelt het voor mij nog wel echt als een deel een van een groter geheel.

Dat heb ik dus ook, dat het kort aanvoelt. Met toch een speelduur van 39minuten. Maar dat is eigenlijk wel een goed teken. Betekent dat de plaat geen moment verveelt. Opener moonlight is al meteen een hoogtepunt. En eigenlijk staat er geen slecht nummer op. Deze gaat vermoed ik nog groeien naar 5* . Heerlijke plaat.
Kan al niet wachten op deel 2!

Met de meeste Foals platen zijn er een aantal nummers die me niet zo veel doen. Hier is dat anders. Deze gaat de strijd aan met 'What Went Down' voor meest consistente plaat van de band. Heerlijke plaat.

Ben vooral blij verrast door het experimentele 'Cafe D'Athens', welke The Independent omschrijft als 'Afro-glitch Radiohead'. Best accuraat.
De beat en synths van 'In Degrees' doen me veel aan Jagwar Ma denken. Lekker.

Vorige platen deden mij weinig meer, maar de eerste indruk is in dit geval erg goed. Syrups en Cafe D'Athens alleen al zeg....

Staat vooralsnog als een huis. Van begin tot eind intrigerend. Groots in tekst en instrumentatie. Een band met een eigen geluid en dat nu met nog meer fundatie in de verzadigde muziekwereld propt. Kijk ook wel erg uit naar guitar driven part II.

Na twee luisterbeurten kan ik al wel zeggen dat deze zich makkelijk kan meten met alle andere top albums van Foals. Ze stellen allerminst teleur. Sterk middenstuk? Ja zeker, maar het hele album is gewoon ijzersterk.

Mss komt het doordat ik al lang niet naar Foals heb geluisterd en de meest recente albums niet/nauwelijks ken, maar potjandorie wat klinkt dit lekker en fris!

Die remix van Exits door George FitzGerald is ook erg fijn trouwens, tip!

Niet zozeer commentaar op de muziek zelf, maar meer op de titel. Toevallig zag ik enige tijd geleden in een videospel precies deze tekst (de game was Okami voor de Wii, als ik het me goed herinner). Een erg dramatische aankondiging dat niet opgeslagen voortgang verloren zal gaan bij het afsluiten van het spel. Ik heb eraan gedacht hier een EP of in ieder geval een track aan op te hangen, want de misschien toch tautologische uitspraak (het veronderstelt natuurlijk wel een saved/lost-dichotomie waarbij er geen middenweg is), geeft ergens toch een soort van dieper, dramatisch sentiment weer. Ik kom hier niet goed uit mijn woorden, maar misschien dat het toch ietwat duidelijk is.

Ik gok dat de band op een vergelijkbare manier (het zal toch een soort van software geweest zijn, dat hoeft natuurlijk geen videospel te zijn) de frase is tegengekomen.

Alleen hierom ga ik dit maar eens een kans geven; een goed excuus om eens buiten de comfortzone te stappen.

Hoogtepunten zijn voorlopig: In Degrees, Syrups, Cafe D'Athens & Sunday.

Heerlijk die wisseling in Sunday juist, dat wordt een plek vooraan reserveren tijdens hun optreden!

Foals staat op een cruciaal punt in hun carrière. Hun eerste twee albums waren, zo heet dat in genretermen, math rock, waarbij een wirwar van instrumenten toch een mooi geheel vormen. Op de twee laatste albums, Holy Fire (met megahitje My Number) en What Went Down werd het geluid wat gestroomlijnder en meer gericht op festivals en arena’s. Het kan dan, als je je een nieuw album maakt en je de afweging moet maken welke weg je wilt inslaan, misgaan.

Foals probeert die lastige klip op twee manieren te omzeilen. Ten eerste door te kiezen voor een gespleten dubbelalbum. Everything not saved will be lost is namelijk het eerste van twee delen, met een gelijknamige part 2 in het najaar. Maar, belangrijker, ten tweede, weten ze de toegankelijke sound te behouden terwijl ze de sterkten van hun hele oeuvre weten te gebruiken. Part 1 is zo herkenbaar terrein, maar er worden wel nieuwe paden ingewandeld. Dat was al te horen op de eerste single, Exits, een funky nummer waar verschillende instrumenten door elkaar tjingelen en het toch een geweldig geheel vormt.

Die blauwdruk wordt nog het meest succesvol toegepast op Syrups dat begint met een lijzige bas en door elkaar geweven gitaren en synths meandert tot het na minuut drie plots een versnelling hoger schakelt. Nog doeltreffender is de Calypsofunk van Cafe D’Athens, dat her en der wat (mogelijks overdreven) vergeleken wordt met het oeuvre van stadsgenoot Radiohead. Op In Degrees wordt dan weer de spirit van Talking Heads opgeroepen.

Het wil niet zeggen dat het niet knalt. White Onions en On the Luna razen beiden. The synths geven het geheel een spacey gevoel, een futuristische insteek waardoor het ook bij de meer ingetogen of zweverige nummers past. Want af en toe gaat het ook rustiger, vooral op de opener en de afsluiter.

Tekstueel wordt de diepgang gezocht. Het gaat over een verwoeste planeet, over vervreemding en verval. Gelukkig weet Philippakis dat voldoende te verpakken in metaforen en niet al te directe zinnen. Anders loert het prekerige om de hoek. De zang van de kleine, bonkige Brit is wel overal top. Everything not lost will be saved part one is een gevarieerd album, waar heel oud, oud en nieuw samenkomen en een boeiend geheel vormen. Foals demonstreert de reikwijdte en de diepte van hun mogelijkheden. De moeilijke vijfde is dus al een succes. Over enkele maanden volgt worp nummer zes.

Foals – Everything not saved will be lost part one | De Profundis - jverhelst.wordpress.com

Op What Went Down was de math rock invloed bijna volledig verdwenen. Het album was ook nog eens teveel geproduced. Wat er overbleef was grootse rockmuziek zonder identiteit. Het swingde totaal niet meer (buiten het nummer What Went Down zelf, dat is 1 van hun beste nummers ooit).

Gelukkig gaan ze met dit album terug de goeie richting uit.
De nadruk ligt terug meer op het ritme. Exits en On The Luna zijn goeie catchy singles.
Nummers zoals White Onions zorgen ervoor dat het album best stevig is voor het minst hevige deel te zijn van Everything Not Saved Will Be Lost. In Degrees is bijna dansmuziek en het beste nummer van het album voor mij. Dance-punk zou een geweldige richting geweest zijn voor Foals.

Het probleem met de band is dat er zeer weinig progressie is. Ze zijn enkel minder en minder origineel beginnen klinken met elk album dat ze uitbrachten. Hier is terug meer te horen dat we naar de band Foals aan het luisteren zijn, maar een nieuwe richting met focus horen we niet. We horen terug de ballad achtige versie van de band op Moonlight en I'm Done With The World. White Onions kon perfect op Holy Fire gestaan hebben naast nummers zoals Providence en Inhaler. Enkel In Degrees is een nummer dat we nog niet gehoord hebben van de band. Hopelijk hebben ze met deel 2 meer richting.

Leuk hoor, Oscar Wilde post een minuut eerder wat ik ongeveer ook wilde zeggen.
En hij doet het nog beter ook.

Ah, je doet ook best een verdienstelijke poging hoor . Alleen je laatste paragraaf doet me wat vreemd aan, want dit album is toch wat anders dan de vorige vier, of je het nu voor -of achteruitgang wil noemen. Over de vorige drie platen kan je dat wat mij betreft wel zeggen, daar is er weinig evolutie, en dat is misschien wel het grootste pijnpunt van Foals. Het was dus de moment om eens met iets anders te komen, en daar slagen ze echt wel ruimschoots in. Om het verhaal af te maken: Antidotes heb ik nooit echt begrepen, met misschien wel Cassius als dieptepunt. Ik lees hier en daar dat dit album weer de richting van die eerste plaat gaat, maar gelukkig hoor ik dat dan toch net iets anders

Enorm benieuwd naar part 2, die heeft alvast ook een prachtige hoes!

Vloeken in de kerk! Wat een heerlijk chaotisch nummer is dat, een feestje Maar ik snap dat het niet voor iedereen is, hate it or love it categorie.

I know! Verschrikkelijk vind ik het, zeker omdat ik hier alleen in lijk te staan, of het moet zijn dat de haters steeds vergaderen als ik er niet van weet . Ik blijf proberen, daar niet van.

Grappig al die verschillende meningen. Ik behoor even tot de categorie zuurpruimen. De twee eerder uitgebrachte nummers vond ik ronduit teleurstellend. Meer electronic, minder gitaren en vooral minder rauw, minder direct. Nu ik de hele cd een paar keer beluisterd heb blijft die teleurstelling overheersen. Waar is die felle, uit z'n dak gaande Yannis gebleven? Het is allemaal wat braver geworden. Tegelijk ook gekunstelder, zelfde ontwikkeling als bijvoorbeeld bij de Editors. Iets wat anderen dan misschien het next level of "wat anders" of vernieuwend vinden. Alleen bij Syrups hoor ik weer de klasse, maar wat te denken van het slappe On the luna? Daarnaast is de zang van Yannis bijna onverstaanbaar geworden. Als ik de cd via spotify beluister krijg ik Mountain at my Gates als toetje. Wat een verschil, verstaanbaar knallend vuurwerk.

Deze was volledig langs me heen gegaan. De recensie in OOR maakte me niet nieuwsgierig. De volkskrant is enthousiaster en aan een eerste luisterbeurt begonnen. Ik moet even uit de comfort zone; luister tegenwoordig andere muziek. Wel aangenaam verrast. Stem volgt.
Everything Not Saved Will Be Lost - Part 1 (vier sterren) - digitalekrant.volkskrant.nl