George Michael - Listen Without Prejudice, Vol. 1 (1990)

Mijn favoriete George Michael-album deze. Stuk voor stuk knappe composities. Kocht dit album toen ik 16 was en is letterlijk helemaal grijsgedraaid. Praying for Time is gelijk al een prachtige binnenkomer natuurlijk. Ook na bijna 20 jaar blijft dit nummer fier overeind staan. Tekstueel ook erg sterk.

Om verwarring te voorkomen werd er 90 achter Freedom gezet (Wham had ook nummer met zelfde titel). Ook in dit nummer bijt George lekker van zich af:

All we have to do now
Is take these lies and make them true somehow
All we have to see
Is that I don't belong to you
And you don't belong to me
Freedom
You've gotta give for what you take
Freedom
You've gotta give for what you take

Verder staan er ballads op zoals alleen hij kan. Mothers Pride laat mij nog vaak met een brok in mijn keel zitten. Mijn favoriet hier. Waiting is weer een knap staaltje zingen en na afloop van dat nummer blijft het ook een paar momenten stil hier.. Om vervolgens het hele album weer te gaan beluisteren.

Alleen het nummer Soul Free weerhoudt me van de volle mep. Is me iets te langdradig. Cowboys and Angels vond ik destijds ook niet zo, maar zie daar nu de schoonheid wel van in, prachtig sfeernummer. Jammer dat George niet meer van dit soort albums gemaakt heeft. Older is ook prima natuurlijk, maar vind ik een tikkeltje saai soms, zeker in vergelijking met deze. Hier op MuMe wordt dit album het best gewaardeerd

Langzaam aan werd het in deze tijd minder fout om George Michael goed te vinden. Ik heb de man altijd bewonderd, ook tijdens zijn Wham! periode, en ik had lak aan wat men vond. Ik geniet van zijn stem, en doe dat nog steeds. Toen hij besloot de stekker uit Wham! te trekken liet hij met George Michael - Faith (1987) al zien wat hij in zijn mars had. Maar de echte stap naar volwassenheid werd met dit album gezet. Niks is er meer over van het mooie jongensbandje. Hij was het image ook zo zat dat hij weigerde video clips te maken, en met zijn gezicht op de cover te gaan. Men moest zijn muziek maar eens gaan waarderen om wat het was, en niet om wat hij was. Dat verklaart ook de titel Listen Without Prejudice. Iets wat ik al jaren deed, en nog...

1.Praying for Time (4:41)
Een mooi dromerig nummer. Een zeer volwassen sound gecombineerd met de prachtige stem van George Michael. Indrukwekkende 1e single. De tekst is erg indrukwekkend te noemen. Het beschrijft de problematiek van de wereld, en de gekte die heerst in de wereld. Door social media is dit nummer eigenlijk nog steeds actueel. this is the year of the guitly man, where the television takes its stand Vervang het voor Facebook en of twitter en hij is 2015. George was gekrenkt en kritsich op de wereld, en op de kerk.. Dat heeft hij op een fantastische manier beschreven hier. Helaas is de man wat teksten betreft altijd wat ondergewaardeerd gebleven.

2.Freedom 90 (6:30)
Met Wham! had hij het al over de vrijheid die hij zocht, maar deze keer is het een vrij serieuze sneer naar de muziek maatschappij en alles wat daarbij hoorde. Ook zijn verleden als pop ster met Wham wordt verwerkt in het nummer. In het nummer zit een heerlijke beat die in de 90's nogal veel werd gebruikt. Welke sample het is weet ik niet, maar lekker is het wel! 2e single van het album.

3.They Won't Go When I Go (5:06)
Een fantastische vertolking van dit mooie nummer van Stevie Wonder. Michael heeft 'm in zijn waarde gelaten, maar naar mijn mening er een extra dimensie aan toegevoegd. Ik vind Michael's versie echt vele malen mooier dan die van Stevie. En die is al prachtig.

4.Something to Save (3:18)
Het intro laat een mooie cello (of viool) horen. Deze speelt het hele nummer mee, en dat maakt het erg sprookjesachtig. Wat een mooie aanvulling op dit verder akoestisch klinkende nummer. Wederom erg mooi gezongen, en een zeer meeslepend refrein.

5.Cowboys and Angels (7:15)
Een song in de stijl van Kissing a fool. Dat is natuurlijk omdat het jazzy is. Prachtig intro, en simpelweg een fantastisch nummer. De schoonheid druipt er werkelijk vanaf.

6.Waiting for That Day (4:49)
Mooi intro met een James Brown sample die de song lekker "mellow" maakt. Van dit nummer ben ik altijd erg onder de indruk. Mooie verwijzing naar de Stones song You can't always get what you want aan het eind.

7.Mothers Pride (3:59)
Vanaf de 1e tonen is het duidelijk dat dit geen vrolijk deuntje gaat worden. Een indrukwekkend nummer over zoons die hun gezin verlaten om in een oorlog te gaan vechten. De vocalen zijn wederom fantastisch. Als ik dan toch een minpunt mag noemen: het panfluitje wat uit een synth lijkt te komen klinkt inmiddels wat achterhaald en goedkoop. Had dit een echte geweest, was het waarschijnlijk tijdlozer geweest.

8.Heal the Pain (4:41)
Van dit nummer riep ik destijds al, dat had zo een McCartney nummer kunnen zijn. Is natuurlijk ook niet zo moeilijk, want de Macca invloed druipt er vanaf. Maar de bevestiging kwam toen hij voor zijn verzamelaar George Michael - Twenty Five (2006) dit nummer opnieuw opnam, met als gast, jawel, Paul McCartney! En om die reden vind ik die uitvoering nog leuker dan deze originele. Neemt niet weg dat het op dit album een lekker nummer blijft. Erg aanstekelijk, en in Macca stijl, een super goed popliedje.

9.Soul Free (5:29)
George zijn poginjg om een soul nummer met een 90's feeling op te nemen. Voor mij het minste nummer van dit album. Wel mooi gezongen, met af en toe die kop stem, maar maakt toch het minste indruk. De blazers in dit nummer doen me enorm denken aan Wham! De bas is overigens wel heel erg lekker!

10.Waiting [Reprise] (2:25)
Een mooie afsluiting die voortgaat op Waiting for that day. Dit nummer opende destijds het 25 live concert, en ik vond dat echt geniaal Je hoorde hem zingen, maar zag m niet, tot aan Here I am!!
Wat was dat indrukwekkend

George vestigt zich hier definitief in de wereld van fantastische zangers én songschrijvers (als hij dat al niet deed met Faith). Zeer knap album, wat een stuk minder verkocht (waarschijnlijk door zijn eigen boycot) maar eigenlijk nog veel sterker is dan zijn voorganger. Zo wordt maar eens te meer bevestigt dat marketing een heel groot stuk van de sales bepaalt. Gelukkig deerde het de man niet, en deed ie wat ie zelk wilde. Niet veel later zou de breuk met Sony volgen.
Het album is inmiddels 25 jaar, en faith kreeg een mooie re-release. Op de site van GM wordt er wel aan gerefereerd, maar niks over een heruitgave. het zou toch wel mooi zijn!. Enne, ik wacht nog steeds op deel 2. Die kwam er niet door de breuk met Sony, maar ik sta er nog steeds voor open!

Een bijna perfect album! 4,5 ster.

Ja natuurlijk zit ik nu in het (jeugd)sentiment moment en zal de mening iets gekleurd zijn maar ik gooi er toch een halfje bovenop. Ik kom er vanzelf wel weer achter als het me wat minder aanspreekt.

Een mooi volwassen album welke op perfecte wijze is geproduceerd. Heerlijk transparant waarin alle instrumenten perfect afzonderlijk (en dat zijn er veel) te horen zijn. Faith vind ik ook goed maar dat is toch meer een testosteron album om het maar op een bepaalde manier uit te drukken. Daar staat de muziek centraal en hier de stem met zeer fijne gedetailleerde muzikale begeleiding.

Het is ook echt een geheel ondanks en daarom moeilijk zoeken welke 2 liedjes nu de favorieten vink moeten krijgen. Ik ga nu voor de albumopener (die kocht ik destijds op 3" (wie kent ze nog) cd-single) en Soul Free een wat drukker nummer vol met getailleerd muzikale rijkdom.

De volgende keer zal het misschien Cowboys and Angels, Mothers Pride of Waiting [Reprise] zijn maar dat zien we de volgende keer wel weer .

Wat is dit toch een ongelooflijk mooi album.
Geboren in 1980 groeide ik op met George Michael. Careless Whisper was één van de eerste nummers die ik altijd 'zong' als vierjarig jongetje. Door de clips van Faith en Father Figure realiseerde ik mij dat ik mannen mooi vond, ook al was ik toen nog maar zeven a acht jaar oud. Ik was naast groot Madonna fan erg onder de indruk van George Michael, zowel van zijn muziek als van zijn geheupwieg in die hemelblauwe jeans.

Freedom '90 kon mij destijds niet zo boeien, maar ik had LWP op cassette en draaide deze redelijk grijs. Tegen de tijd dat Ladies & Gentlemen: The Best of George Michael uitkwam gingen bij mij alle cassettes de deur uit en om één of andere reden heb ik LWP nooit vervangen, ik had tenslotte de beste nummers van dat album op de verzamel cd, zo redeneerde ik.
Vorige week was het tijd om de cadeaubonnen die ik voor mijn verjaardag had gekregen te verzilveren en daar ik sinds kort vinyl verzamel wist ik al waar deze aan uitgegeven zouden worden.
Uiteraard mocht George niet ontbreken in deze verzameling en al helemaal dit album niet.

Voor het eerst in jaren dus weer naar deze plaat geluisterd en god wat is het toch een parel. Zoveel mooier dan Faith... Naar mijn mening is dit zijn mooiste plaat, een halve tree lager gevolgd door Older. Het absolute hoogtepunt van deze plaat, en wellicht George's hele oeuvre, is het schitterende, stil makende Cowboys and Angels.

Nee, dit album bevat geen mooie coverfoto van de artiest zelf. En nee er kwamen geen mooie videoclips van dit album. Ook was er geen overweldigende tour om het album te ondersteunen. Maar dat alles was terugkijkend ook niet nodig, de muziek op dit album doet meer dan genoeg!

Eerste Kerstdag 2016 zal ongetwijfeld voor velen een zwart en somber begin van van die Kerstdagen zijn geweest, omdat die ochtend bekend werd gemaakt dat de Engelse superster George Michael was overleden. De zanger/componist had al een aantal jaren problemen met zijn gezondheid en af en toe kwamen verhalen in de media over overmatig drank en drugsgebruik.
Gelukkig zijn al die vervelende verhalen naar de achtergrond verdwenen en blijft overeind staan dat Michael een ongekend groot talent was en een geweldige zanger. Vanaf het begin jaren ’80 scoort hij met Andrew Ridgeley in het duo Wham! een reeks tophits, zoals “YOUNG GUNS (go for it)”, “WHAM RAP”, “CLUB TROPICANA”, “WAKE ME UP BEFORE YOU GO GO” en “THE EDGE OF HEAVEN”. Met de als solo single verschenen “CARELESS WHISPER” (verschijnt overigens wel op het tweede Wham! album), ruikt de op 25 juni 1963 geboren Georgios Kyriacos Panayiotou voor het eerst aan een solocarrière.
Deze wordt na het grootse Wham! afscheid in het Wembley Stadion in Londen eind juni 1986 een feit. In 1987 brengt hij de millionseller “FAITH” uit, waarvan maar liefst 6 singles in de Nederlandse Top 40 komen. Na een korte rust periode, verschijnt op 3 september 1990 album #2, “LISTEN WITHOUT PREJUDICE VOLUME 1”, een album waarvoor George Michael geen promotie wil doen. Hij vindt dat de muziek voor zich spreekt en creëert hiermee bewust, dan wel onbewust, een strijd met zijn platenmaatschappij Sony, dat uiteindelijk resulteert in een scheiding met die maatschappij. Met een wereldwijde verkoop van ruim 20 miljoen exemplaren van “FAITH”, ligt er dan ook wel druk op de Engelsman, maar hij weigert om een kopie van dat succesalbum te maken en komt met een 10 nieuwe songs, waarvan het overgrote deel rustig van tempo zijn. Slechts “FREEDOM ’90” en “SOUL FREE” zijn uptempo en dansbaar, de rest in sferisch, zeer melodieus en geweldig gezongen en gespeeld.
“PRAYING FOR TIME” was de eerste single en deze sferische midtempo ballad is een prachtig nummer. De als 2e verschenen single “FREEDOM 90” geeft een link aan met de gelijknamige hit uit 1984 van Wham! hit, zonder de toevoeging 90 overigens. Het voortdreinende tempo geeft het nummer een dansbaar karakter en de toetsen/pianopartijen zijn prachtig. In 1974 bracht Stevie Wonder zijn album "FULFILLINGNESS' FIRST FINAL" uit en één van de toppers van die plaat is “THEY WON’T GO WHEN I GO” en Michael maakt van dit nummer een fenomenale cover. Geweldig gezongen en een heerlijke gospel sfeer door de koortjes...wat was het toch een fantastische zanger! Het iets meer dan 3 minuten durende “SOMETHING TO SAVE” is weer een rustig nummer met de akoestische gitaar als basis.
“COWBOYS AND ANGELS” werd ook als single uitgebracht, zij het in een edit versie. Dit ruim 7 minuten durende jazzy liedje is uitgegroeid tot een George Michael klassieker en opnieuw is de stem van de toen 27 jarige zanger een genot om naar te luisteren. De volgende topper op dit prachtige album is “WAITING FOR THAT DAY”, een midtempo liedje waar ingenieus "YOU CAN’T ALWAYS GET WHAT YOU WANT" van de Rolling Stones doorheen is geweven. Briljant, niets meer en zeker niets minder. “MOTHERS PRIDE” is een beklemmende ballad, mooie toetsen arrangementen en de zangpartijen, gaaf. “HEAL THE PAIN” werd ook op single uitgebracht en is weer een midtempo, sfeervol popliedje en “SOUL FREE” begint met een reggae achtig ritme en ontwikkelt zich tot een heerlijk dansbaar nummer. Met “WAITING (reprise)” komt het album op passende wijze tot zijn einde, gitaar, zang, George Michael op zijn best.
Gelukkig is de status van hem de laatste jaren groter geworden en zijn meer critici de absoluut aanwezige kwaliteiten van hem gaan zien/horen en waarderen. Als zanger stond hij op eenzame hoogte en ook als componist heeft hij pareltjes afgeleverd. Zonder vooroordelen luisteren was ruim 30 jaar geleden voor een grote groep moeilijk, tegenwoordig gelukkig niet meer. Des te jammer dat hij er niet meer is...een groot gemis!

Ik zat al helemaal in de cd's in 1990, dus ik heb dit Listen Without Prejudice, Vol. 1 helemaal 'grijs' gedraaid op cd. Gelukkig heb ik sinds kort ook de lp, al is het al voor de fraaie hoes. Met dus een menigte op het strand van Coney Island in 1940. Nog fraaier is de muziek van George Michael en zijn stem waarmee hij het zo prachtig vertolkt. De muziek is een mooie mengeling van pop, soul, funk en rock wat wij hier voorgeschoteld krijgen. Een aantal songs zijn voor mij wel heel erg geslaagd: openingssong Praying for Time, funky Freedom 90, soul-/gospelsong They Won't Go When I Go, het wonderschone soulful jazzy Cowboys and Angels, popsong Waiting for That Day (met op het einde 'You Can't Always Get What You Want') & Heal the Pain. Een juweel van een plaat.

George Michael, tja, helaas veel te vroeg dit aards bestaan verlaten. En ja, in mijn omgeving was het een verhaal van echt goed vinden of compleet ruk, de laatste in de meerderheid, helaas. Onterecht ook. Met Faith, laat staan Wham, had ik resp. niet zo veel/compleet niks. Edoch Praying for time werd de ether in gezonden. Dacht nog, is dat die Wham man, neen, kan niet. Edoch yes, kon en kan. Prachtige sfeervolle song, mooie instrumentatie, prima gezongen, ja, want zingen, ja, dat kon ie dus echt. Nou de cd kwam en hoppa, blind aangeschaft. Enkele jaren terug dan ook het vinyl aangeschaft. En ja, eerlijk ware eerlijk, een dijk van een plaat. Werkelijk geen enkel minder nummer met sws enkele fenomenale uitschieters. Ik noem dan Praying for Time, Cowboys and Angels, Waiting for that Day, Waiting reprise. Absolute topnummers m.i. Schitterend gezongen, prachtige muziek, zeker het akoestische element bij beide Waitings. Draai 'm nog vaak, geniet nog altijd en denk dan, een onbegrepen figuur met een machtige stem is ons ontvallen. Met de muziek dan nu als nalatenschap.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: George Michael - Listen Without Prejudice, Vol. 1 (1990) - dekrentenuitdepop.blogspot.com

George Michael - Listen Without Prejudice, Vol. 1 (1990)
Het oeuvre van George Michael is helaas vrij klein gebleven, maar de Britse muzikant heeft met Listen Without Prejudice, Vol. 1 uit 1990 minstens één en helaas toch wel wat onderschatte klassieker op zijn naam staan

Serieuze muziekliefhebbers durfden lange tijd niet te bekennen dat een van de twee heren van het popduo Wham! echt wel iets kon, maar op een gegeven moment viel niet meer te ontkennen dat George Michael een groot zanger was. Dat de Britse muzikant ook een groot songwriter was liet hij vooral horen op het in 1990 verschenen Listen Without Prejudice, Vol. 1, dat wat mij betreft met afstand het beste album van George Michael is. Het is een album met vooral ingetogen songs waarin George Michael de sterren van de hemel zingt en die ook ruim dertig jaar later van een bijzondere schoonheid zijn en bovendien nog maar weinig van hun kracht hebben verloren. Prachtalbum!

Toen het Britse duo Wham! in 1983 opdook met zeer succesvolle maar in artistiek opzicht niet al te interessante singles als Young Guns (Go For It), Club Tropicana en Bad Boys kon niemand vermoeden dat een van de twee leden van de band nog een zeer serieuze en bovendien waardevolle bijdrage aan de popmuziek zou gaan leveren.

Op het tweede album van het duo, het in 1984 verschenen Make It Big, stonden al een aantal fatsoenlijke singles, waaronder Careless Whisper, waarin George Michael liet horen dat hij een zeer verdienstelijk zanger was (zijn kompaan Andrew Ridgeley was daarentegen nog steeds niet op enig talent te betrappen). Wham! ontsteeg wat mij betreft het niveau van de ‘guilty pleasure’ echter niet al te vaak.

Dat deed George Michael wel op zijn eerste soloalbum Faith, dat in 1987 verscheen. Het is wat mij betreft het op een na beste album van de Britse muzikant, die me met alle muziek die hij tussen 1996 en zijn trieste dood in 2016 maakte helaas niet echt meer kon boeien, zijn geweldige stem ten spijt. Faith vind ik voor de helft prachtig, maar de andere helft doet me niet zoveel.

Het beste album van George Michael verscheen voor mij in 1990 en luisterde naar de titel Listen Without Prejudice, Vol. 1. Het album bevatte met Freedom een wereldhit, maar ik vind het persoonlijk de minste track op het tweede album van George Michael, samen met het enigszins vergelijkbare Soul Free.

Het zijn tracks die nog wel wat voortborduren op het geluid van Wham!, al zijn beide tracks klassen beter dan de tracks op de albums van het duo dat uiteindelijk maar een jaar of vijf bestond. Het zijn bovendien tracks die wat dichter bij het latere en wat mij betreft minder interessante werk van de Britse muzikant liggen.

In de resterende tracks op Listen Without Prejudice, Vol. 1 laat Georgios Kyriacos Panayiotou, zoon van een Grieks-Cypriotische restauranthouder horen wat hij echt kan. Listen Without Prejudice, Vol. 1 opent met het prachtige Praying For Time, waarin George Michael niet alleen de sterren van de hemel zingt, maar de noten bovendien uit zijn tenen haalt. Het is een track waarin de Britse muzikant zich niet alleen laat gelden als een geweldig zanger, maar ook als een zeer getalenteerd songwriter.

Listen Without Prejudice, Vol. 1 bevat meer songs waarin het popidool George Michael transformeert in een groot songwriter en crooner. Met name de meer ingetogen tracks op het album zijn van een bijzondere schoonheid en worden mijlenver omhoog getild door de vocale capaciteiten van George Michael.

De Brit imponeert met zijn stem net zo makkelijk in ingetogen pianoballads als het indrukwekkende They Won't Go When I Go, oorspronkelijk een song van Stevie Wonder, en het emotievolle Mothers Pride als in het zwoele en jazzy Cowboys And Angels. Listen Without Prejudice, Vol. 1 bevat bovendien een aantal geweldige popsongs, waaronder het ingetogen en lome Something To Save, het met een fragment uit You Can’t Always Get What You Want van de Rolling Stones verrijkte Waiting For That Day en de instant classic Heal The Pain.

Ik had het album echt al heel lang niet meer beluisterd, maar ik was direct weer onder de indruk van de geweldige zang op Listen Without Prejudice, Vol. 1, de hoge kwaliteit van nagenoeg alle songs op het album en de geweldige productie, die tot mijn verbazing van de hand van George Michael zelf blijkt te zijn. Het is bovendien een album dat de tand des tijds geweldig heeft doorstaan en een album dat laat horen dat George Michael zeker niet alles uit zijn te korte carrière heeft gehaald helaas. Erwin Zijleman

Onlangs de (vooral treurige) biografie over het leven van George Michael gelezen. Veel nummers van dit album worden ook besproken in het boek. Dit is de eerste keer dat ik ernaar geluisterd heb. Ik vind het een mooi album. Ik moet er nog wel wat vaker naar luisteren om er echt een mening over te vormen. Ook is dit niet muziek waar ik normaal naar luister, maar ik vind het leuk om af en toe eens iets nieuws te ontdekken.

En naar zo'n mooie stem (en teksten!) luisteren is zeker geen straf

Tot aan de release van Listen Without Prejudice Vol.1 zag ik George Michael vooral als de smaakmaker van Wham. Zijn eerste Soloalbum Faith vond ik ook nog een hoog Wham gehalte hebben met I Want Your Sex (Parts 1 & 2) echter Father Figure en One More Try vond ik wel direct mooie ballads, evenals Careless Whisper. Maar ik bezat geen werk van hem en had er ook geen speciale belangstelling voor. Tot dat mijn jongere broer (mega hetero en de grootste Rolling Stones fan van het Westelijk Halfrond) tegen mij zei: wil je aub één keer met je goede koptelefoon dit album (LWPv1) met een open mind beluisteren?

Dat heb ik gedaan en toen de laatste tonen van het laatste nummer Waiting (reprise) langzaam weggleden heb ik George in mijn hart gesloten, waar hij nooit meer is uitgegaan.
Vanaf dat moment heb ik al zijn release nauwlettend gevolgd en al zijn werk aangeschaft. Ik was er al heel snell achter dat het een top componist en muzikant was met wellicht de mooiste Engelse herenstem van zijn generatie! Wat een timing en dictie en gevoel voor sfeer en arrangementen. Maar ook wat een mega talent op het gebied van dansnummers als Soul Free en Fast Love (van het album Older).

Zijn coming-out met het nummer Outside (al die dansende politiemannen) gaf ook aan dat hij niet wars was van zelfspot en beschikte over een grote dosis gezonde humor. Veel van zijn clips zijn tijdloos en stijlvol (o.a. Too Funky, Father FIgure, Fast Love, Jesus to a Child) en kunnen de tand des tijds moeiteloos doorstaan.

Er is een periode geweest -tijdens zijn leven- dat veel mensen die zijn muziek weliswaar ook fantastisch vonden dat kenmerkte onder de noemer ‘guilty pleasure’, vergelijkbaar met het etiket dat ABBA kreeg toebedeeld in de jaren zeventig. Een volstrekt belachelijke en ook onwaardige houding tegenover mensen die zo buitengewoon getalenteerd waren dat ze de muziek in hun Tijd een stuk Eeuwigheidswaarde hebben meegegeven.

Zijn allermooiste karaktertrek (en ook een talent, het talent van delen) werd bekend na zijn veel te vroegtijdige overlijden in december 2016, Hij bleek anoniem (dat stond hij vaak op) een zeer grote schenker te zijn aan veel goede doelen, behoeftigen en mensen in nood. Hij heeft heel veel gedoneerd in zijn leven en wilde daar geen ruchtbaarheid aan geven.

Tenslotte nog even terug on topic: Liste Without Prejudice Vol.1 herik Sinds de release nog heel vaak gedraaid en zal dat blijven doen. Er rest mij niets dan een heel diepe buiging voor George Michael.