Journey - Frontiers (1983)

Als de band het bombastische niveau van het openingsnummer door had weten te trekken, had ik hier absoluut van genoten. Hoe catchy is dat refrein? Helaas blijkt het toch een valse start. Ik trek de langzamere nummers niet zo goed en ze leggen het er in sommige nummers wel erg dik bovenop en dan zijn er niet genoeg catchy hooks meer om de boel te redden. Dan wordt het me toch wat teveel van het goede.

Geweldige elpee, met genoeg afwisseling. Enkel het refrein van "After The Fall" trek ik nog steeds maar moeilijk en "Back Talk" is gewoon niet goed genoeg. Het rest van de nummers kan ik eigenlijk alleen maar een 11 voor geven. Okay "Chain Reaction" een 9.
Perry klinkt wat heser hier, komt mooi uit op sommige nummers zoals "Send Her My Love" (de tering, hoe mooi is dat nummer zeg). Op kant B brengen ze nog heerlijk de Prog. invloeden naar voren, hadden ze wel vaker mogen doen in carrière. "Edge Of The Blade", "Troubled Child", "Rubicon"... ze laten je naar adem snakken. Top, gewoon top!

Leuke plaat die ik meteen maar 2x gedraaid heb. Af en toe rockt het ook nog eens heel lekker.

Prachthoes.

Dit is inderdaad hun beste plaat met 2 iconische songs, uiteraard de up tempo opener/knaller Separate ways en misschien wel de mooiste rockballad ooit, Faithfully natuurlijk. Een album met twee van zulke tijdloze wereldtoppers verdient 5 sterren.

Ja, een prima plaat natuurlijk. Een album waar eindelijk de rocksongs ook de aandacht opeisen.
En Perry, wat een zanger was dat zeg! Beter zou het in mijn ogen niet meer worden, Frontiers is en blijft de beste in mijn ogen.

En dan te bedenken dat ze rond deze tijd ook de nummers Only the young en Ask the lonely tot hun beschikking hadden'. De eerste werd 'geschonken' aan de soundtrack van de film Vision Quest en de tweede zou pas zijn opwachting maken op Journey's eerste Greatest Hits-album. Maar ze dateren allebei uit de Frontiers-periode. Onbegrijpelijk dat ze die tracks niet hebben gebruikt in plaats van een nummer als Back talk. Het zou in dat geval een echte vijfsterrenplaat zijn geworden, met louter uitstekende songs.

Ja die twee hier bij op hadden het écht tot een wereldplaat gemaakt. Dat is het nu ook al maar die twee nummers zijn ook zo fantastisch man.

Voor mij helaas een redelijke tegenvaller geworden.
Met "separate ways" (wat een geweldig nummer!) begint het nog heel voortvarend,
maar dat valt toch tegen. "faithfully" is nog wel een goede ballad maar de rest valt me toch wat tegen.
"ask the lonely" staat er bij mij ook op, opzich ook wel een prima nummer.

Om nou te zeggen dat de andere nummers slecht zijn .... nee dat ook weer niet, het spreekt mij
echter niet echt aan. "back talk" is trouwens wel een slecht nummer, afgrijselijk bijna.

Na eerdere ervaringen met "infinity" (geweldig!) en "escape" (dikke prima) is dit toch de minste.

een krappe 3*

Edge of the blade gemist?

Nee, niet gemist. Die behoort idd wel bij de betere nummers (maar geen top)

Sterk album, een van de beste van Journey die ik ken (ken niet alles van ze). De opener Separate Ways is gelijk een geweldig krachtige binnenkomer en voor mij meteen het hoogtepunt van de plaat. Ik mag dit nummer nog altijd graag horen. Die ietwat hese, nasale stem van Steve Perry is natuurlijk herkenbaar uit duizenden en op deze "Frontiers" komt hij heel goed tot zijn recht. De ballad "Send her my love" is de tweede kraker, wat een waanzinnig mooi nummer. De rest van de plaat blijft bij mIj iets minder hangen, maar slecht is het nergens. Journey is in de VS echt een mega- act waarbij de populariteit van de band in Europa sterk achterblijft. Amerikanen houden - meer dan Europeanen - van de wat gladde gepolijste stijl die dit soort bands kenmerken (Journey, Boston, REO Peedwagon, Styx, Toto, etc). In mijn eigen kennissenkring wordt nogal meewarig gedaan over deze muziekstijl: te voorspelbaar, te zoetsappig in de ballads, te soft, te glad.
Het zal wel. Ik vind het gewoon zo mooooooi.