Journey - Frontiers (1983)

Beste cd/lp van de band (heb deze zelf op lp )
draai zelf alrijd nog veel lp's naaste mijn cd collectie
na deze plaat werd het allemaal wat softer (raised on radio) kwam vooral door de invloed van S.Perry
Maar goed 2 laatste (Red Sector A en Generations) zijn toch weer wat steviger vooral door de onwijze drummer (ex Wild Dogs) en natuurlijk MR NEAL SCHON !!!!

Kweetnie, Red Sector A is volgens mij een nummer van een andere goede band...

Maar met dit album is ook weinig mis... 3½*

Journey; The masters of rock ballads. Hun sound is majestic.
Deze LP/CD is een prachtige mengeling van een aantal
stevige rocknummers en prachtige ballads.
Beter dan dit heb ik het sindsdien nooit meer aangetroffen.
Nu zoveel jaren later vervelen de songs nog steeds niet.

seperate ways is echt het beste nummer van journey.
en het album zelf is ook heel erg goed.

@a.hessel:

ff terug in de tijd gaan naar bijv infinity
zon beetje bij dit album hield het wat mij betreft ook wel op

daarvoor niets te klagen

diegene doelde waarschijnlijk op Red13.

Ach so. Trouwens grappig dat het label van dat album zijn naam deelt met de titel van deze plaat.

dijenkletser eerste klas

Infinity, was mijn eerste Journey album die ik als 14 jarige kocht. Was en is nog steeds een geweldige LP/CD.
Vorige maand Journey aan het werk gezien op het arrow-rock festival in NIjmegen. Gehoopt op het nummer Winds of March maar helaas. Wel Wheel in the Sky gespeeld.
De albums voor Infinity zijn ook in mijn bezit en zijn ook geweldig, net zoals de meeste albums na Infinity. Mijn persoonlijke smaak is dat Frontiers het beste Journey album is, zonder enig ander album tekort te willen doen.

Erg goed album van Journey. Heavy over haast de gehele linie, met soms een wat donkere atmosfeer. Hoogtepunt voor mij het het moddervette Edge of the Blade met Neal Schon excellerend in de gitaarsolo.. Erg vet geproduceerd. Op vinyl en CD.

Klassieker. Ik snap alleen Back Talk niet, daar had toch beter Only the Young of Ask the Lonely voor in de plaats gemogen.
Maar verder niks dan goeds: Separate Ways en Send Her My Love zijn wat mij betreft de prijsnummers, met inderdaad een extra vermelding voor het stevige Edge of the Blade.

En Troubled Child!

Liefhebbers van deze plaat doen er trouwens goed aan om ook even beide Strangeways-klassiekers Native Sons en Walk in the Fire uit te sjekken, die albums krijgen hier echt veel te weinig stemmen.

Niet te geloven dat Ask the Lonely (mijn favoriet van Journey) hier (maar) als bonus bijstaat! Dat is echt een dijk van een nummer .

Het is bijna kolderiek hoe een band die zo groot is in America zich zo te kijk zet in de begeleidende clip van "Seperate ways".

Ja, die clip is een van de belachelijkste dingen die ik ooit op MTV heb gezien. (voor degenen die niet weten waar we het over hebben: Journey - Separate ways). Faithfully is trouwens bijna net zo erg.
What were they thinking? Goed, het waren de begindagen van de videoclip, maar dit is toch wel tekenkrommend, inderdaad. Gelukkig is de muziek een stuk beter.

Journey vond en vindt doorgaans weinig genade in de ogen van de muziekcritici, maar het is gewoon een band met geweldige muzikanten, die nét wat meer in hun mars hebben dan hun meeste collega's in deze muzieksoort.

Het blijft natuurlijk een uitermate veilig muziekgenre, die zogeheten AOR (Adult Oriented Rock), maar toch kun je wel stellen dat Journey het zo'n beetje heeft uitgevonden. In elk geval gaven ze er met het voorgaande album Escape en deze Frontiers de definitieve vorm aan. Het is niet voor niets dat het grootste AOR-label van tegenwoordig zich vernoemd heeft naar dit album.

Zelf was ik in de eerste helft van de jaren tachtig helemaal wég van deze band. In Amerika waren ze mega in die tijd, maar in Nederland bleef de belangstelling beperkt; een echte hit hebben ze hier nooit gehad.
Na hun sterkste plaat Escape zette deze Frontiers de lijn mooi voort: stuk voor stuk sterke songs (nou ja, alleen met Back talk kan ik wat minder uit de voeten), samengesmeed tot een goed afgewogen geheel van heavy rockers en ballads. Hemelse zang, spetterend gitaarwerk en - dat mag ook wel eens gezegd worden - een uitstekende drummer: Steve Smith.

Het klinkt anno nu allemaal wat gedateerd, maar ik mag het nog steeds graag horen. Sterkste nummers zijn voor mij Separate ways en After the fall. Vooral in dat laatste nummer bereikt Steve Perry hoogten die voor de meeste andere rockzangers onbereikbaar blijven.

Ben ik met je eens. Dat was een Engelse band, maar hun muziek ligt precies in de lijn van Journey, en is zelfs bijna net zo goed (tenminste, op die 2 albums die je noemt). Strangeways-Zanger Terry Brock had destijds een goede vervanger voor Steve Perry kunnen zijn.

Een band beoordelen op een videoclipoptreden vind ik wat overdreven.
Ik heb sowieso de schurft aan promovideo's. Deze van Journey geeft maar eens extra aan dat Journey niet echt past in de MTV cultuur. Separate Ways is een ongekende Journey klassieker. Zelden zo'n krachtig melodieus rocknummer gehoord. Dat keyboard intro is eenvoudig maar zeer doeltreffend. De balans rockers/ballades is wat beter dan op bijvoorbeeld Infinity. En Faithfully doet wat mij betreft een gooi naar mooiste rockballade ooit. De rockers zijn soms ook bijzonder snedig. Luister maar eens naar het gejaagde Edge Of The Blade. Dat heeft bijna een metal achtige drive.
After The Fall en Send Her My Love zijn heerlijk kabbelende AOR nummers met ongekend kleurrijke melodieën waarop grootmeester Perry de show steelt.
Het valt op dat Steve Perry zich van een iets ruwer stemgeluid is gaan bedienen.
Samen met die andere klassieker Escape is Frontiers wat mij betreft het beste wat de band Journey ons gebracht heeft.

Ik beoordeel de band ook niet op hun videoclips maar ben wel van mening dat wanneer er dan toch van dit medium gebruik gemaakt word het wel iets stijlvoller gekund had dan het hier behaalde niveau, wat in het geheel niet aansluit bij de status van de band in de VS waar zij zeer groot is. Voor wat die grootheid betreft hebben zij dat echt aan hun songs te danken en wanneer ik mij daar op focus dan kan ik dat niet verklaren en dat zal gelegen zijn in de typische sound die daar toen opgang maakte en waar de Amerikanen helemaal van uit hun plaat gingen.

Niet mee eens. De songs vind ik juist uitermate sterk. Veel sterker dan die van vergelijkbare bands. Gevoelsmatig denk ik dat je niet erg houdt van een (Amerikaans) jaren 80 geluid.

You hate it or you love it. Journey heeft muziek gemaakt die in je fantasie gekoppeld zou kunnen worden met slechte Amerikaanse jaren tachtig films waarbij tieners overdimensionaal gedrag vertonen in veel te strakke spijkerbroeken en te snelle Amerikaanse auto's.
En nee, ik ga ook geen recentie schrijven over een cd van Shakira, ondanks dat ik de clips wel erg kan waarderen...

Indien dat je idee is bij het beluisteren van deze muziek, kun je beter afhaken, want dan kom je al snel in vooroordelen en cliche's terecht. Ja, werkelijk afschuwlijke video-clips, waarbij het Spinal Tap niveau gemakkelijk wordt behaald.
Maar...het gaat hier om de muziek...
En die is briljant.
Frontiers is het beste album van Journey. Geweldige hardrock.
Alles is goed. Nu zie ik ook voor het eerst dat er een speciale editie is met 4 extra nummers (balen).

Beste album van Journey...and I love it...

Een der beste AOR plaatjes die er is.

Knaller van een album!!! Seperate ways is een fantastisch nummer! Net als Faithfully trouwens, die ik beter vind dan Open arms op voorganger Escape. Edge of the blade is een nummer wat je niet gauw van Journey zou verwachten, zo stevig. Send her my love, After the fall, Chain reaction en Rubicon zijn ook van uitzonderlijke klasse. Enkel Back talk en Troubled child vind ik wat uit de toon vallen. Voor het overige niks dan lof voor deze klassieker!

Poprock, hairmetal, aor... noem het hoe je wilt...

De band, weet een knaller van een melodieuze rockplaat neer te zetten... Krachtige rocksongs gaan hand in hand met zoete ballads...

Schon en Perry zijn on fire hier... Het valt me trouwens op hoe Kings Of Leon leentjebuur speelt, bij deze band

Hierop is Journey net even symfonischer bezig als op "Escape" uit 1981. Die is goed, deze vind ik zelfs beter als totaal, op het te veel beukende drumwerk na dan.

De link naar Kings of Leon begrijp ik zeer goed trouwens.

Het beukende drumwerk kan ik zeer waarderen... Die goede man doet wat geniale polyritmische dingen op Backtalk en Frontiers

Inderdaad! Steve Smith zorgt met zijn jazz-feel voor een extra dimensie, ook in een nummer als Separate Ways. Zijn opvolger Castronovo is dan wat minder subtiel (al is die natuurlijk ook niet slecht, maar wel een heel ander type).

Hij zal zeker een goede drummer zijn, maar ik prefereer een verfijnder geluid bij deze muziek.

Castronovo is een rockdrummer. Hem betitelen als 'niet slecht' is wel een beetje een understatement.

De jazz benadering van Smith geeft zeker een extra dimensie. Voor Frontiers apart omdat de plaat toch zeker tot de meest stevige Journey platen behoort.

Uiteindelijk, als we het dan toch over de drummers van Journey gaan hebben, is Dunbar natuurlijk de echte jazzy/fusion man, die de band ooit heeft gehad...

Castronovo is eerder een progmetal/rock drummer (luister eens naar de live-versie van Raza del Sol)...
Smith is een 'jazzy'(?!?!, vind ik overigens niet), rockdrummer, zoals meer bands die hadden in jaren 80 (Toto, Saga)... Goed voor die tijd, maar met minder crunch en bite, zoals ze er nu rondlopen (al die oude bandjes; Uriah Heep, Saga etc. ruilen hun oude drummers in, voor nieuwe, jonge honden)...