Billie Eilish - WHEN WE ALL FALL ASLEEP, WHERE DO WE GO? (2019)

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Billie Eilish - WHEN WE ALL FALL ASLEEP, WHERE DO WE GO? - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Billie Eilish - WHEN WE ALL FALL ASLEEP, WHERE DO WE GO?
Dat Billie Eilish bulkt van het talent wisten we al, maar desondanks komt haar fascinerende debuut aan als een mokerslag

Billie Eilish is pas 17 jaar, maar timmert inmiddels al een paar jaar aan de weg. Het leverde muziek op die met hooggespannen verwachtingen deed uitzien naar haar debuutalbum. Dat album is er nu en maakt alle verwachtingen waar. Het debuut van Billie Eilish is een buitengewoon fascinerende popplaat die alle kanten op schiet. Van uiterst ingetogen en suikerzoet tot elektronisch, overstuurd en aardedonker. WHEN WE ALL FALL ASLEEP, WHERE DO WE GO? is een productioneel hoogstandje, maar het is ook een album vol geweldige songs, die laten horen dat Billie Eilish terecht is uitgeroepen tot een van de grootste talenten van het moment. Het zal niet iedereen bevallen, maar ik ben diep, diep onder de indruk.

Billie Eilish Pirate Baird O'Connell viert pas in december haar 18e verjaardag, maar de muzikante uit Los Angeles heeft inmiddels al flink wat muziek op haar naam staan. In eerste instantie bracht ze haar songs uit via YouTube, later maakte ze muziek voor de populaire Netflix serie 13 Reasons Why en de afgelopen jaren verschenen ook nog een aantal singles en EP’s.

Ik vond zeker niet alle muziek van Billie Eilish even goed, maar over het talent en de belofte van de jonge Amerikaanse muzikante twijfelde ik geen moment. Deze week verscheen het eerste album van Billie Eilish en WHEN WE ALL FALL ASLEEP, WHERE DO WE GO? is een geweldige popplaat geworden.

Billie Eilish is pas 17 jaar, maar ze doet nadrukkelijk haar eigen ding. Haar debuutalbum staat vol met popsongs die je na één keer horen niet meer vergeet, maar het zijn ook popsongs die de fantasie genadeloos prikkelen en die een intiem inkijkje geven in het leven van Billie Eilish, dat zeker niet altijd over rozen gaat.

Na een kort intro opent de plaat fantastisch met het fraaie bad guy (de titel van de plaat is in hoofdletters, de songs in kleine letters). Diepe bassen worden gecombineerd met speelse elektronica en met de fluisterzachte vocalen van Billie Eilish. Het levert een track op die Prince zou kunnen hebben verzonnen en het is een track die direct laat horen dat de muziek van Billie Eilish een stuk eigenzinniger is dan de muziek van de andere popprinsessen van het moment.

De songs van Billie Eilish zitten vol tempowisselingen en verrassende wendingen en schieten alle kanten op. Na bad guy komt xanny dat uiterst ingetogen en bijna lieflijke klanken combineert met zware bassen en vervorming. Dit soort contrasten hoor je veel vaker op WHEN WE ALL FALL ASLEEP, WHERE DO WE GO?.

Billie Eilish weet precies hoe eigentijdse elektronische popliedjes moeten klinken, maar ze kent ook haar klassiekers. Klassieke songstructuren en geweldige melodieën gaan hand in hand met overstuurde elektronica en complexe ritmes, die vaak lijken geinspireerd door hiphop. Het debuut van Billie Eilish werd overigens geproduceerd door haar broer Finneas O'Connell, die een productioneel kunststukje heeft afgeleverd.

Het debuut van Billie Eilish is voorzien van een uniek geluid, dat bestaat uit delen electropop, hiphop, R&B en indiepop. Het is een geluid dat je alle kanten op slingert, maar het is ook een geluid dat hopeloos intrigeert. Waar Billie Eilish in muzikaal opzicht een breed palet bestrijkt en probleemloos schakelt tussen ingetogen akoestische klanken van piano of ukelele en zwaar aangezette elektronica, blijft haar zang vooral fluisterzacht. Het zorgt voor het houvast dat je in muzikaal opzicht zo nu en dan mist en bovendien is de fluisterzang op WHEN WE ALL FALL ASLEEP, WHERE DO WE GO? prachtig.

Het past ook fraai bij de persoonlijke teksten van een 17-jarige die alles mee lijkt te hebben, maar het toch niet altijd makkelijk heeft en haar songs steeds weer onderdompelt in aardedonkere klanken, wat ook weer bijdraagt aan het unieke karakter van de muziek van Billie Eilish.

Het valt niet mee om de muziek van Billie Eilish te vergelijken met de muziek van anderen. In de wat minder elektronische songs hoor ik wat van Nelly Furtado, maar de muziek van Billie Eilish is een stuk eigentijdser. Ook Lorde draagt af en toe relevant vergelijkingsmateriaal aan, al is het maar omdat ook zij zich op jonge leeftijd wist te ontworstelen aan de druk van de muziekindustrie en nadrukkelijk doet waar ze zelf zin in heeft. Inspiratiebronnen uit een verder verleden laten zich minder makkelijk raden. In de songstructuren en in de productie hoor ik af en toe een vleugje Prince, maar Billie Eilish is er ook in geslaagd om iets nieuws neer te zetten.

WHEN WE ALL FALL ASLEEP, WHERE DO WE GO? is een buitengewoon fascinerende roller coaster ride van ruim 40 minuten. Het zijn 40 minuten waarin alle scepsis plaats maakt voor bewondering. Dat Billie Eilish getalenteerd is wisten we, maar een plaat van dit niveau had ik niet van haar verwacht. Niet geschikt voor iedereen, maar ik schrijf hem nu al op voor mijn jaarlijstje. Erwin Zijleman

Soms leef ik onder een enorme muzikale steen. Dat krijg je als je echt nooit naar de radio luistert. Compleet in je eigen muzikale wereldje leeft. Dé reden dat de naam Billie Eilish me niet veel zei. Wel zag ik haar veelvuldig voorbij komen op internetpagina's die ik volg. Vervolgens hier op de hoofdpagina en dan ga je eens lezen wat er geschreven wordt.

Aha, een hype dus. Snel wat clipjes opgezocht en dat klonk best leuk allemaal. Ik moest heel af en toe een beetje aan SOPHIE denken, maar dan een radio-vriendelijker versie. Muziek waar ik altijd het gevoel krijg dat het wat geforceerd klinkt. Ongetwijfeld vernieuwingsdrang genoemd door anderen. Alleen alweer dat gedoe met hoofdletters. Verzin eens wat nieuws zeg. Lana Del Rey is ook een naam waar ik af en toe aan moet denken trouwens.

Maar goed, Billie is nog jong naar het schijnt, dus vooruit. In dat geval toch best petje af als je dit voor elkaar krijgt op die leeftijd, welk team ze ook achter haar heeft mogen staan.

When We All Fall..... ehm WHEN WE ALL FALL ASLEEP, WHERE DO WE GO? (het moet blijkbaar schreeuwerig) is best een spannend popplaatje. Soms vind ik de effecten een beetje too much, onnodig zelfs, maar het klinkt verder allemaal prima in mijn oren. Niet bepaald muziek waar ik normaliter veel naar luister, maar dit kan toch ook wel weer zo'n soort afwijkende verslaving gaan worden, want dit album heeft iets dat er bij mij voor zorgt om het nog eens te willen horen en daarna nog een keer.

Volgende keer graag wat minder van die storende effecten toevoegen, wat minder van die gesproken stukjes, en dan is het net wat aangenamer allemaal.
Ik had een vreselijk album verwacht afgaande op de berichten hier, maar het valt best wel mee.

Uit mijn tweewekelijkse nieuwsbrief over de beste nieuwe popmuziek (aanmelden kan hier):

16 miljoen volgers op Instagram, 10 miljoen abonnees op YouTube en een paar miljard streams op Spotify. Het is ongekend hoe de 17-jarige Billie Eilish in korte tijd is uitgegroeid tot wereldster. En dat met duistere videoclips (met spinnen op haar lichaam, ‘zwarte tranen’ over haar gezicht en naalden in haar rug), donkere muziek en een opvallend uiterlijk (blauw haar, vaak zwarte kleding en een wat moet je van me-blik). Na vele singles is daar het langverwachte debuutalbum van dit eigenzinnige idool en dat is verrassend sterk.

Allereerst valt de productie door Eilish’ 21-jarige broer Finneas O'Connell (ook bekend van Glee) op. De bassen zijn vaak zo diep dat de afzuigkap waar onze JBL-speaker op staat begint te trillen, zoals bij prijssingle Bad Guy. Het dynamische xanny doet met Eilish’ vervormde stem en lage dreunen zelfs even denken aan Low’s Double Negative. Toegankelijker zijn het vrolijke All The Good Girls Go To Hell en het slepende Wish You Were Gay.

Eilish onderscheidt zich ook met haar ingehouden, haast fluisterende zang. Haar persoonlijke, vrij donkere teksten hebben geen groot volume nodig om te imponeren. Dat bleek ook tijdens haar optreden bij The Ellen Show, zingend op een stoel in het water.

De tienerster overtuigt het meest op de eerste helft van haar album, waar muzikaal genoeg gebeurt. De nummers aan het slot met minimale begeleiding zijn mooi, maar beklijven minder. Het is slechts een smet op een zeer volwassen droomdebuut. Billie Eilish is een hype en dat is volkomen terecht.

Nee die Hype begrijp ik totaal niet. Vandaag 2 keer gedraaid in de auto. Okay er staan een paar aardige nummers op Bad Guy, You Should See me in a Crown, My Strange Addiction en Bury A Friend, maar ook veel te veel saaie nummers. Vooral die laatste 3 nummers zorgden er niet voor dat mijn concentratie op de weg omhoog ging integendeel zelfs. Slaapverwekkend haar stem daar ook, gelukkig stond ook Crass met Penis Envy nog op het zelfde sticky, dus die concentratie was zo weer op peil.

Totaal een geval van generatiekloof (of twee) inmiddels en toch hoor ik hier en daar wel iets in deze plaat. En dan doel ik niet direct op de stiltes van The xx en Lorde, de rustige nummers van Adele of de invloeden van dansmuziek in vooral de manier van zingen, want de rest is diep weggepoetst in de mix. Nee, ik doel vooral op de single 'Bad Guy', die grotendeels heel lekker in elkaar zit en op de spanning die Billie Eilish weet op te roepen. Dat het album uiteindelijk veel gevarieerder wordt dan ik ooit had kunnen bevroeden aan de hand van de eerste vijf nummers, is ook opvallend.

Als geheel heb ik het idee naar iets echt nieuws te luisteren, maar dat kan aan mijn geringe kennis van moderne muziek voor en door jongeren in dit genre liggen. Feit is, dat als ik de radio hoor op een jongere zender, ik zelden iets hoor wat hier op lijkt. Dus toch, vernieuwing?

Het tweede feit is dat dit album niet voor mij is gemaakt en natuurlijk ook niet voor mij is. Te ver bij mijn favoriete muziek vandaan. En toch hoor ik er iets in, maar net niet genoeg om er echt in te investeren.

Dit is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

Phoe, wat een tegenvaller dit. Ik heb niks met die ijle stemmetjes en nog minder met geroboticeerde stemmetjes. Muzikaal ook onprettig met de bliebjes en gebrek aan melodie. Origineel? Mwah. Erg in lijn met wat hip is en dan nog wat rauwer. Zeker niet doorsnee maar ook niet bijster authentiek. Dat hoeft natuurlijk ook niet, maar dan moet het op zijn minst aangenaam klinken ;p. Misschien gewoon niet mijn kopje thee.

Slaapverwekkend in alle opzichten.

Eens. Ik houd wel van een stevige baslaag, maar dit is nu een gevalletje overdaad schaadt. Ik waardeer het album inmiddels wel wat meer dan enkele maanden geleden. Ik heb de bonustrack-versie op cd en met name die bonustracks spreken me het meest aan.

Ik snap niet waarom dit ‘guilty’ zou zijn? Volgens mij is het een steengoed album en weet Billie Eilish met indrukwekkende bass, subtiele instrumenten en een gevoelige stem een dynamische plaat neer te zetten. Ze is muzikaal eigenzinnig en de manier waarop ze haar stem gebruikt en tekst interpreteert is wonderbaarlijk sterk. Ik vind haar tekstueel ook intrigerend, associatief ietwat vrij maar altijd op zoek om iets te bespreken en om inhoud te creëren. Wat mij betreft een van de meesterwerken van de recente pop.

Vrij zwak album, misschien beter dan wat men doorgaans op de radio draait of waar tieners in mijn tijd nog naar luisterden, maar daar blijft het dan ook bij. Vrij overschat hier. 90% van de popalbums die ik al beluisterd heb, zijn beter, met de kanttekening dan wel dat ik ook niet alles luister en dus al selecteer wat ik wil luisteren.

De bass en vocals storen me echter niet. Het instrumentele is hetgeen wat het album nog enigszins redt, en de vocals zijn oké. Ik heb zeker al slechter gehoord, maar ook veel beter dan dit al.

Ben het verder eens met bovenstaande reactie van AOVV. Het lijdt vooral aan gebrek aan afwisseling, variatie, diversiteit omdat het geheel te ingetogen slaperig klinkt, en daar ligt het grote probleem.