The Beatles - Revolver (1966)

Nu ja, pure speculatie is het dan niet. Waarom zou ik Lennon niet gewoon geloven? Daar moet dan wel een bijzondere reden voor zijn. Wat is die bijzondere reden?

Er was een New-Yorkse dr. Robert die methedrine-shots met toegevoegde vitaminen toediende aan z'n clientele. Maar: je kan er (net als met and your bird can sing) alle kanten mee op en dat is prima.
McCartney speelt overigens wel degelijk bas op SHe Said She Said, maar wat 'zachter in de mix dan normaal; hij kreeg geen kans (zoals bij veel andere tracks om 'm over te dubben.



De Beatles zijn zelf niet de meest betrouwbare bronnen qua feiten. En Lennon was de meest vage, juist ook weer door z'n drugsgebruik, die in deze periode ook nog 'ns aan het schuiven was van enorm veel marihuana (I'm Only Sleeping) naar LSD (She Said She Said, Tomorrow Never Knows).

Nee, natuurlijk niet, als het aankomt op de duiding van teksten heeft de rest van de wereld helemaal het nakijken.

Bij de gratie van vaagheid en onduidelijkheid kunnen de mensen bijna 50 jaar later nog steeds discusiëren over hun interpretatie van die teksten. Geniaal toch! Natuurlijk zitten er autobiografische teksten bij, sommige ook weer helemaal niet en de rest is verpakt in de categorie "misterieus". Zo blijven generaties doorbabbelen over The Beatles. Zo blijven ze dus "springlevend"! Kun je niet veel van andere groepen zeggen. Uitzonderingen daargelaten.

Dat is dan ook waarom men in de literatuurwetenschappen stelt dat de auteur dood is. Oftewel, de tekst als autonoom voorwerp bekijken i.p.v. afgaan op de auteur.

Maar 'Doctor Robert' is niet bepaald literatuur, en ik vind John Lennon's mening persoonlijk eigenlijk wel interessant.

Voor zover ik het nummer beluister geeft Lennon in dit nummer geen statement over iets. Natuurlijk was ik altijd zeer benieuwd over Lennon's mening over bepaalde zaken. Maar ik vind dat hij zich minder (beter gezegd: helemaal niet) "verstopt" in zijn teksten tijdens zijn soloalbums (die zijn bijna allemaal autobiografisch) dan tijdens de Beatlesperiode. Meningen over politiek en ander heikele punten werden min of meer verboden door manager Brian Epstein. Zeker na het "Jesusincident" in Amerika. Na zijn dood werden de Beatles wat losser in hun muziek, teksten en hun meningsuitingen naar de buitenwereld. Zeker Lennon.

Berichten over de Beatles op iTunes verplaatst naar The Beatles

Ik heb altijd gedacht dat Dr. Robert over Bob Dylan gaat (officieel heet die nl. Robert Dylan, voorheen Robert Zimmerman).

Naar verluid was het Dylan die The Beatles in 1964 met marihuana in aanraking bracht...

Dr. Robert (robert freymann) was de tandarts van John en George, maar ook een vriend die hun aan de eerste LSD hielp. Hij deed tijdens een feestje stiekem wat LSD in hun drank waarna Lennon en Harrison en hun vrouwen Patti en Cynthia in een freaky trip terecht kwamen. Dit verhaal heb ik ooit gelezen in een oud interview met George Harrison.
Take a drink from his special cup...Dr Robert

Hier staat het weer net iets anders Doctor Robert | The Beatles Bible - beatlesbible.com

The Beatles spraken elkaar in de periode na the Beatles nogal eens tegen. Daar is dit een goed voorbeeld van. De waarheid zullen we nooit weten maar Dr Robert gaat wel over drugs, dat sowieso

The Beatles - Revolver (1966)

Ik ben niet zo lyrisch over dit album als bijna de rest van alle users. Het is absoluut geen slecht album en er staan een paar geweldige nummers op, maar als geheel doet het mij niet zoveel en heb ik meer met andere Beatles albums.

Het begin van het album vind ik gelijk het best met Taxman, Eleanor Rigby (wat een geweldig numer) en I'm Only Sleeping. Echt een geweldige start van het album. Met het nummer wat daarna komt Love You To kan ik niet zoveel, evenals het nummer Tomorrow Never Knows (die ik dan wel weer beter vind dan eerst genoemde). Dat soort Psychedelic Rock was natuurlijk hartstikke vernieuwend toendertijd maar echt weg blazen doet het me niet. Misschien een kwestie van wennen.

De rest van de nummers vind ik goed maar niet meer dan dat. Mijn favorieten op dit album zijn Taxman, Eleanor Rigby, I'm Only Sleeping en Here, There and Everywhere.

Gezien de tijd waarin dit album is uitgebracht, waren ze lekker bezig deze heren. Her en der al invloeden van Maharashi huppelepup verwerkt in hun muziek, maakten ze zich al vrij en baanden hun eigen pad. Zoals ws. op elk album van de Beatles, ook hier weer een paar pareltjes van klassiekers. De hand van McCartney in de nostalgische, dromerige ballads was al herkenbaar. Daarnaast vind ik Taxman een geweldig nummer Batman vs. maatschappij kritische kanttekeningen. Eleanor Rigby, Yellow Submarine, Good Day Sunshine, Got to Get You into My Life en dat allemaal op een album terug te vinden, de muze maakte overuren destijds, dat blijkt maar weer.
Als geheel een lekker ruim half uurtje muziek en een album met een mooie hoes. Wat wil een mens nog meer.

Erg goed album waarin al meer dan bij voorganger Rubber Soul een vooruitblik wordt geboden op de intredende psychedelische fase. Ik vind het album dan ook minder goed dan die voorganger (en dan later werk), minder constant in kwaliteit. Maar er staan echte parels op: For no one, Goodday sunshine. Minder geslaagd: Taxman, Love you to, Yellow submarine, And your bird can sing. De andere songs zitten er wat mij betreft tussenin. Here, there and everywhere vind ik, hoewel ik een groot liefhebber ben van het werk van Macca, wel erg zoet (dan trek ik Michelle toch veel beter).

Geweldig album, al zitten er wel een paar irritante nummers op zoals Yellow Submarine.
Here ,there and everywhere en And your bird can sing vind ik wel hele mooie nummers.
Mijn favorieten zijn´, For no One, Eleanor Rigby,I.m only Sleeping,She Said She Said, I Want To Tell You, en Got To Get You Into My Life.

Revolver! Alles wat in The Beatles zat, kwam samen in deze machtige popplaat, waar het talent zich samenbalt in een diversiteit aan stijlen, ideeen en innovatiekracht (geluid, techniek). In 1987 presenteerde OOR 'de platen van de Eeuw'. De 100 beste albums aller tijden vormde de inspiratie voor mijn muzikale ontdekkingstocht die nu nog steeds voortduurt. The Beatles hadden maar liefst 4 albums in de top 13 (RS op 13, SPLHB op 12, de witte op 5 en dit 'Revolver' op 7). De top 10 platen werden voorzien van een recensie door OOR-redacteuren. Paul Evers schreef over 'Revolver' het volgende prachtige verhaal. Daar valt natuurlijk ook nog wel wat over te zeggen. Zeker over de uitspraak dat het na Revolver allemaal warrig werd. Opvallend ook dat op dat moment 'Abbey Road' nog niet in beeld was als 1 van de plaatsbepalende albums van The Beatles. Dat is nu wel anders. Maar de tekst staat me nog altijd scherp voor ogen (of beter oren) bij het luisteren van dit prachtige album.

"Toen op 5 augustus 1966 Revolver van The Beatles verscheen, wist ik nog niet dat dit hun beste elpee en daarmee de beste popelpee allertijden zou worden. Dat kon ook niet. Pubertje Ik vocht met de rector van de school om elk centimetertje haar dat over de oren schoof, mijn zusje droeg een spijkerbroek en werd er direct mee op straat gezet en op rokerige klassefeestjes ging het om Elvis-Cliff, later Stones-Beatles. Een tussenweg bestond niet. Ik was Beatles en ben dat gebleven tot en met Revolver. Nú weet ik dat mijn keuze juist was.
Hoe zag de wereld er pre-Revolver uit? Blues, rock, soul, r&b, The Beatles ontleenden er hun vroegere werk aan: Little Richard, Eddie Cochran, Chuck Berry, Smokey Robinson, Motown, Everly Brothers, Merseybeat met The Searchers of The Hollies uit Manchester. The Beatles omvatten eigenlijk alles en maakten het populair: ze schiepen popmuziek, in de ultieme zin des woords. Eerst onschuldig amusement, daarna volwassener, persoonlijker. Ze werden populairder dan Christus, maar dreigden zichzelf te verkopen. In 1966 gingen The Beatles voor het laatst op tournee en concentreerden zich volledig op het maken van platen. Ze waren onzeker en urgent creatief.
Hoe zag de wereld er après Revolver uit? Doorgefreakt. Supergroep trok zich terug in de studio, in zichzelf. Bij vlagen geniale, maar warrige conceptuele albums waren het gevolg. Dat wat ooit een ronde eenheid was, viel in heilloze experimenten en opposities uiteen. Dope, biz, ego en McCartney namen over, dus was het einde gekomen. The Beatles waren zichzelf voorbij gegroeid.
In het schimmige grensgebied tussen die 2 werelden kwam Revolver tot leven. Met de klassieke viermansopstelling werden grenzen en structuur van de perfecte posong in het verlengde van Rubber Soul verder verkend en geregistreerd. The Beatles waren nog nét met elkaar in balans. Opgefokt door frustrerende optredens en opgevangen door reddende studiomuren, was de onderling band gespannen maar hecht. Ze daagden elkaar uit met songs vol sociale en persoonlijke notities zonder ook maar ergens in zelfzuch en pathos te blijven steken. Nee, ongein mocht, mits briljant: Lennon's 'And Your Bird Can Sing', McCartney's 'Good Day Sunshine', zelfs domme Ringo's 'Yellow Submarine'. Verder werd er geleefd en geleden, snerende John in 'She Said She Said', Paul's soul in 'Got To Get You Into My Life', George's krullende 'I Want To Tell You', terwijl diezelfde Harrison de heersende hang naar mystiek vorm gaf in de sitars van 'Love You To'.
McCartney zong kleine juweeltjes als 'Here, There And Everwywhere' en 'For No One', mooie liedjes over kleine gevoelens; of het grotere 'Eleanor Rigby', begeleid door 8 strijkers, over een eenzame vrouw die rijst opraapt, waarmee tijdens huwelijken van anderen wordt gegooid. John Lennon bezong in 'I'm Only Sleeping' het zalig nietsdoen, of de geheimzinnige 'Dr. Robert'. Songs, vormtechnisch met een uitzonderlijke kop en staart. Inhoudelijk mysterieus, maar tot schoonheid omgevormd; het universele persoonlijk gemaakt.
Revolver was zo fraai in zichzelf, omdat de plaat onbewust een nieuwe tijd inluidde. Een prelude voor een maatschappelijke omwenteling, gesymboliseerd door Lennon's woorden in het hypnotiserende, dopey 'Tomorrow Never Knows': "turn off your mind, relax and float downstream...."
Slot van de plaat. Revolver leeggeschoten, 'a warm gun', gemaakt op het scherp van de snede tussen het verworvene en dat wat komen gaat. Wordt de mooiste kunst niet op dit kantelvlak geboren?"

Taxman zie je niet terug in de Beatles overzichten, denk dat zonder dit nummer een artiest als Mark Ronson andere muziek zou maken, toch wel een uniek ritme en sound. Voor de rest een erg goed album, net als alle latere albums van The Beatles.

Erg goed album en dan maar 3,5 ster?
Als ik een album erg goed vind geef ik hem minimaal 4 sterren.
Wat je zegt over Mark Ronson herken ik niet echt, maar wel een gewaagde uitspraak!

je hebt ook heel erg goede albums, heel heel erg goed albums en briljante albums, deze krijgen nog meer sterren.....

Typsiche retoriek van muziekkrant Oor (die ik in die tijd verslond!). Het argument was belangrijker dat het feitenmateriaal dat voorhanden was.
En passant werd vergeten dat de Beatles al vanaf '65 in de studio andere wegen insloegen dan op het podium. Tegenover de gillende meiskes werd nog steeds afgesloten met "Long Tall Sally" terwijl in de studio sitars, langzaam-opgenomen piano's en ingewikkelde arrangementen voorbijkwamen. In My Life was nooit echt bedoeld voor op het podium...

Verder waren er nog andere bands/artiesten die toen aan het 'pieken' waren: The Beach Boys, Dylan, The Who, studiotechnieken veranderden, albums werden belangrijker.... De Jeugd luisterde allang niet meer naar Little Richard (die inmiddels op de kansel stond) of Eddie Cochran.

De Beatles hebben maar één "conceptueel" album gemaakt: Sergeant Pepper's en zelfs die was alleen conceptueel omdat er een 'reprise' in te horen was! De Magical Mystery Tour was een EP en een soort Sgt.Pepper's deel 2 en de Witte Dubbelaar is de minst conceptuele plaat ooit.

Ik denk ook dat de invloed van de LSD niet onderschat moet worden: vooral Lennon verruimde zijn geest ermee en tenminste drie songs van dit album gaan er direct of indirect over.
Na Revolver is het nog lang niet gedaan en het echte hoogtepunt (november 1966-februari 1967) moest nog komen: Strawberry Fields, Penny Lane en A Day In The Life. Nauwelijks 'doorgefreakt', dunkt me. En zelfs tot en met Abbey Road waren er momenten van eenheid, al werden die rap schaarser na de India-expeditie (en Yoko, Allen Klein, etc.).

Het beste Beatles album voor mij, met 35 minuten wel kort maar eigenlijk maakt dat helemaal niet uit! Want in deze 35 minuten zit geen 1 zwak punt. Ik kan ook geen favoriet opnoemen want het is allemaal zo perfect. Met Taxman begint de plaat met een uitzonderlijk hoog niveau en dat wordt gewoon de hele plaat niet meer afgegeven. Dit is gewoon de beste popplaat die ooit uitgebracht is!

5*

Edit: oke alleen "Yellow Sub" is wat minder

Bij Eleanor Riby op 00.31 sec waar Paul zingt ALL (the lonely people) gaat zijn stem ineens van het rechterkanaal over op links en rechts samen. Het geeft een heel onnatuurlijk effect, eigenlijk een verkeerd gebruik van stereo. 1.04 weer hetzelfde. Het valt me pas echt op nu ik het nummer op de hoofdtelefoon hoor. Benieuwd wat anderen hiervan vinden.

Dat de mono versie veel beter is

Ah Chamber, dank je voor dit diepzinnige antwoord. Ik vergeet ook gewoon dat dit natuurlijk een mono-album is dat in stereo is omgezet. Maar dan nog is de vraag, waarom die rare "knik"in het prachtige Eleanor Rigby.
Revolver trouwens natuurlijk is een klassieker maar niet mijn favoriete Beatles-album. Het zit op het breukvlak van de poppy Beatles naar de experimentelere Beatles. Het is een overgangsplaat achteraf gezien. De iedeetjes zijn er al. Maar op de volgende LP's worden ze sterker, komen ze tot echt tot wasdom.
Er staan natuurlijk ijzersterke songs ook op Revolver. Eleanor Rigby, Taxman,For no One en I want to tell you zijn klasse.
De mindere momenten zijn er ook: Here,there and everywhere, Yellow Submarine en Got to get you into my Life. Tomorrow never knows geeft al een voorproefje van waar de experimenterende Lennon mee bezig gaat. Hoewel Ringo geweldig drumt en de bas ook lekker beukt is het toch te monotoon en teveel dichtgeplakt met soundjes en achterstevoren afgespeelde tapes. Maar dat zeg ik dus wel 45 jaar na dato. Dat is makkelijk praten natuurlijk na alles was we daarna gehoord hebben van de Beatles en anderen. Natuurlijk was dit in 1966 werkelijk mind blowing muziek. Nog nooit gemaakt en een radicale breuk met het klassieke popliedje.
Maar een overgangs LP blijft Revolver toch wel vind ik, als je het hele Beatle oeuvre overziet.

Een foute edit...tot en met Revolver zijn er geregeld 'stereo-mix'-foutjes, zo is er een mix cn Day Tripper waarin ineens het rechterkanaal een halve seconde wegvalt.
Dat soort dingen gebeurt sneller als je wil 'multitracken' en maar twee sporen tot je beschikking hebt. En dat de stereomix geregeld flanswerk was (monomix: vaak George Martin en vanaf Rubber Soul de Vier Mannen zelf de er een paar dagen op zweten, stereomix: vaak een studiotechnicus die er een dagje werk aan heeft).
Persoonlijk stoor ik me er niet heel erg aan, maar dat dertig jaar gewenning....ik moest er zelfs aan wennen toen ik de 'verbeterde' versie op de Yellow Submarine Songtrack hoorde!

Hm. Net even met de hoofdtelefoon geluisterd. Stoort me in het geheel niet. Integendeel zelfs. Het zorgt voor een extra dramatisch effect als "ALL" in chorus mode wordt gezongen. Past ook wel bij de lyric.

Er werden in die tijd best veel foutjes gemaakt. Tijdens de opnames maar ook bij het "omzetten" van mono naar stereo. Maar ja, de apparatuur was natuurlijk ook niet zo geavanceerd als nu. Maar door heel veel naar een nummer te luisteren (en ik luister al heel wat jaren Beatles) merk je dat niet eens meer.
Een heel mooi voorbeeld is de "weeffout" in Working Class Hero, te zien op de dvd "The Making Of", waarin die fout toegeven werd door de opnametechneut, zullen we maar zeggen. Lennon had gewoon geen zin meer om die take nog eens over te doen en zo staat hij nu op plaat en cd. Luister maar eens goed naar dat nummer als je de dvd niet hebt.
Een ander grappig voorbeeld, vind ikzelf de lp Déja Vu bij het eerste nummer. Daar sloeg mijn lp één simpele groef over, maar ik raakte erzo aan gewend, dat ik me rotschrok toen ik de cd kocht. Ach die techniek toch! Wat zijn we nu dan toch eigenlijk gewend.

Foutjes hoorden bij het proces. Tegenwoordig heb je allemaal digitale filtertjes om rare geluidjes eruit te vissen...Lennon die tegen de microfoon botst met z'n voortanden, een piepende drumpedaal van Ringo... In de eerste albums was het de haast om tracks op te nemen, later waren het juist al die verschillende takes die aan elkaar moesten worden geplakt.

Even de Beatles "Anomalies"-bladzijde erbij voor een keuze aan opname'foutjes'
1) Taxman: Left channel, "for you 19 for me 1-2-3-fooow" in the background.
2) Eleanor Rigby, naast die edit dan: 1:19: Right channel, "lo" of "lonely" is sung on the wrong note.
3) I'm Only Sleeping: 1:57: Voice says "Yawn Paul", and at 2:01, he does!
4) Good Day Sunshine: 1:26 Someone (John? Ringo?) quietly repeats "She feels good" This appears to trigger something closely approximating a chuckle from Paul in the next line.
5) And Your Bird Can Sing: John's tambourine playing is very on-off beat, as if he couldn't decide what he wanted to do with it.
Gelukkig zijn met de nieuwe remasters de meeste fouten erin gelaten; het is inderdaad onderdeel geworden van de track; wat gemompel hier (de intro van Got To Get You Into My Life), wat onverstaanbaars daar (Yellow Submarine), het hoort er allemaal bij!

Leuk al die "weetjes". Ik kende ze niet allemaal, bawimeko. Maar wat mij bij de Beatles altijd opviel, dat Lennon het nogal eens voor het handje had om iets "onverwachts", anders gezegd "iets spontaans"te laten horen.
Misschien zijn manier om zijn stempeltje te drukken op een bepaald nummer, who knows? Leuk dat dat jou dat ook opvalt!

Vaak een kwestie van 'de tekst kwijt zijn'....al vanaf de jaren '50 was Lennon niet tekstvast en verzon ter plekke iets wat paste. Op "Anomalies"-bladzijde staan hele verhandelingen over de teksten die geroepen worden in "Yellow Submarine"
Op 1:36 is volgens een Tsjech te horen: "prosime, nedychat" wat in het Engels "please, don't breathe" betekent.
Een Zweedse bijdrage zoekt het in de eigen taal: 1:32 something that voice says: "Posten ir hir Mr Baker (Burton) posten ir hir!" and then "Do fortsitter vi resan". It's Swedish and means: "The mail is here, Mr Baker, the mail is here!" "Then we'll continue the trip"
En zelfs het Nederlands!


Het punt is natuurlijk dat deze Beatles elpees tot de meest beluisterde platen aller tijden horen en vanaf dit album gaan de vier mannen helemaal 'los' in hun associaties en humor!