The Beatles - Revolver (1966)

Wat is er in 2007 gebeurd waardoor de waardering van dit album zo erg is gestegen? Deze stijging is bij andere albums van de Beatles ook terug te zien.

Wel inderdaad. Vlug de statistieken van deze plaat bekenen en er is inderdaad een forse stijging te zien. Het aantal Beatlesfans op mume zijn blijkbaar gestegen, niet?

Goeie vraag! De remasters? De invloed van het "Love"-project? Wie weet heeft het wel te maken met de stijging van het aantal 'oudere' leden van MuMe?

De remasters zijn niet van 2007.

De Beatles-albums zijn blijkbaar groeiplaten. Anderzijds hebben blijkbaar meer Beatles-fans MuMe ontdekt. De laatste tijd is de waardering nauwelijks veranderd. Hoe meer mensen op een album stemmen, hoe minder je het gemiddelde kan beïnvloeden.

Ik denk niet dat het komt omdat het een groeiplaat is. Dan is de stijging niet zo heftig. Kijk maar eens bij Boxer van the National. Dat is een duidelijk voorbeeld van een groeiplaat.
Ik dacht zelf eerder aan een heruitgave ofzo.

Van een groeiplaat lijkt me ook niet echt sprake (daarvoor zaten ze ook al ruim in de 4*, en volwassenen kennen de platen al tientallen jaren). Een heruitgave is er ook niet geweest.

Het zou logischer zijn als er in 2009 zo'n grote stijging was geweest i.v.m. de remasters en Paul McCartney's concert in Nederland.

Dat die stijgingen door één verzamelalbum komen lijkt me ook wat overdreven, maar wat het dan wel is.... Volgens mij is er in 2007 niets bijzonders gebeurd wat betreft The Beatles.

De stijging is inderdaad niet zo groot en het laatste jaar (ook na de remasters) is het stemgemiddelde stationair gebleven.
In de beginjaren van MuMe en bij nieuwe of onbekende albums schommelt het stemgemiddelde nog sterk maar na een tijd blijft die min of meer constant.

>Het aantal Beatlesfans op mume zijn blijkbaar gestegen, niet?

Dit is in ieder geval op mij van toepassing. Ik ben in 2007 lid geworden en heb sinds die tijd veel nieuwe, maar ook oude muziek ontdekt. Bij die oude muziek zat veel Beatles-werk.

Is maar weer een bewijs hoe groot de invloed van The Beatles wel niet is . Zelfs nu nog in de hedendaagse popmuziek . Vanaf het moment dat ze ophielden te bestaan tot heden hoorde en hoor je altijd wel vleugjes Beatlesinvloeden terug bij veel bands/ artiesten .

Inderdaad. En je moet het maar kunnen. Jaar in jaar uit klassiekers aan elkaar breien. De periode 65 - 69 is op z'n minst indrukwekkend en heden ten dage nog steeds invloedrijk.

Tja en welke band krijgt het voor elkaar om zo'n sterke reeks achter elkaar te maken .
Rubber Soul was al heel goed , maar Revolver is van uitzonderlijke klasse . Zoveel afwisseling en zo'n geheel er van maken . Blijft uitzonderlijk knap bedacht allemaal .

Zo'n sterke reeks is knap, maar dat konden wel meer artiesten. Zoals ik vanmiddag toevallig ook al ergens zei hadden Zappa en Neil Young zelfs 9 en 11 topalbums achter elkaar. Pink Floyd en Led Zeppelin doen het ook niet onaardig, en dan pak ik alleen pas de meest voor de hand liggende artiesten.

Maar om on-topic te blijven: Revolver had het misschien in zich om het beste album van The Beatles te zijn, maar 'Yellow Submarine', 'Good Day Sunshine' en 'Dr. Robert' halen het niveau wel wat omlaag. 'She Said, She Said' is ook niet van hetzelfde niveau als bijv. 'For No One' en mist de inventiviteit van een 'Tomorrow Never Knows'.

Ietsjes te wisselvallig dus.

>Zo'n sterke reeks is knap, maar dat konden wel meer artiesten.

Ook binnen zo'n korte tijd?

Wat The Beatles in ieder geval "voor" hebben, was/is hun immense populariteit. Dat is volgens mij door niemand geëvenaard.

De tijd is soms ietsjes langer, maar dat komt natuurlijk omdat die bands wél tourden. Als je constant in de studio zit is het niet vreemd dat je zo snel bent.

Van the Beatles vind ik alle albums van 1965 tot 1969 minstens 4,5* waard (als wij de soundtrack Yellow Submarine buiten beschouwing laten).
Nog meer artiesten hebben zulke reeks neergezet: Rolling Stones (1968-1972), Neil Young (1969-1975), Pink Floyd (1971-1979), Led Zeppelin (1969-1975), U2 (1980-1987), R.E.M. (1985-1992). Maar the Beatles waren de eerste die zulke indrukwekkende reeks neerzetten en ze hadden ook de meeste impact.

Je wilt Tonight's the Night, Zuma, Comes A Time, Live Rust en Rust Never Sleeps toch niet achterwege laten?

Over de andere vergelijkingen kan ik niet oordelen, maar omdat ik bijna alles van U2 heb, wel over de vergelijking U2- The Beatles

Als we Rubber soul als vertrekpunt nemen en Abbey road als eindpunt leverden The Beatles 6 regelrechte klassiekers (en 7 cd's totaal, incl. Yellow submarine) af in 4 jaar tijd. Dan steken de cijfers van U2 daar schril bij af:

5 platen (waarvan 2 van mij het stempel klassieker krijgen) in 7 jaar tijd.

Ter vergelijking: mijn muzikale held, Bruce Springsteen, bracht in 9 jaar tijd (tussen 1973 en 1984) 6 cd's uit waarvan 3 cd's het etiket klassieker krijgen.

De platen van de The Beatles spraken tot ieders verbeelding. Van de andere artiesten bleek het belang in sommige gevallen pas (veel) later. Exile on main street is daar een voorbeeld van. Daarnaast moet niet vergeten worden dat The Beatles een stroming in gang gezet hebben die popmuziek heet en dat zij zo lang zij bestonden alle ogen op zich gericht hadden en er telkens in geslaagd zijn om die aandacht vast te houden wat uiteraard gelegen is in de muziek die zij voort hebben gebracht.

The Beatles groeiden enorm in hun ontwikkeling . Dat stoppen met optreden was in die periode wel een goede keuze . Alles werd overschreeuwd en wat voor plezier heb je daar dan aan als band . Toen ze zich konden focussen op hun studioalbums ging het rap en werden alle bestaande mogelijkheden uitgediept . En het aan durven om een plaat vol afwisseling uit te brengen . McCartney was daar vooral een meester in . Op Revolver is misschien niet elke song raak ( alhoewel Lennon uitstekend voor de dag komt ) maar het is wel een album die kleurrijk is aan ideeen en een soort van lef en durf uitstraalt .
In dat kader zijn The Beatles zeker de grondlegger van de ultieme popmuziek .
Een band als Queen hanteerde in hun beginperiode hetzelfde principe . Een groep met een eigen geluid , maar ook niet bang om trucjes te gebruiken en allerlei stijlen probeerde .
Zie vooral : A Night At The Opera .

The Beatles hadden als het ware een abonnement op de studio. Maar als je constant in de studio zit, wil dat niet zeggen dat de kwaliteit van een album hoger is. Volgens mij is dit zelfs een nadeel. Op tournee haal je meer inspiratie op en heb je meestal meer tijd tussen 2 platen door.

Bij de Beatles ging dat al een tijdje niet meer op; vanaf "Beatles For Sale" werd het een twee-sporenbeleid. Je had de 'live'-Beatles die over het algemeen de Oude Krakers ten gehore bracht op een belachelijk kleine installatie tegenover duizende gillende fans. En de studio-Beatles die zeker met Rubber Soul en Revolver afscheid namen van die Rock ' Roll. De laatste klanken van de Beatles op het live-podium waren "Long Tall Sally", terwijl op het thuisfront net Revolver was uitgekomen met "Tomorrow Never Knows".
Ik denk niet dat het touren voor de Beatles inspiratie opleverden, zeker niet meer in '65 en '66!

Dat helemaal waar. Ik raad iedereen toch maar eens aan The Anthology te kijken. Toevallig heb ik dat deze week gedaan. (gekneusde knie, dus tijd zat). Het laatste optreden was het Candlestick Park Concert op 29-8-66.(ff opgezocht). Maar in de anthology referreert Lennon aan het optreden, een week daarvoor, in het Shea Stadium, waar ze totaal niet meer boven het geschreeuw uitkwamen en ze de gekste dingen gingen doen, want het publiek kon het toch allemaal niet meer horen. Dat en wat andere akkefietjes (o.a. op de Philipijnen). deed hun besluiten ermee te stoppen met live. (Op het dak concert na dan.Dat was het allerlaatste "live Beatles").
Ook werden de mogelijkheden om met de opnames nieuwe dingen uit te gaan proberen groter, wat met name John Lennon erg aansprak. Gesteund door vooral George Martin, op dat gebied, werden, met de voor die tijd, "modernere" middelen uitgeprobeerd. En dat inspireerde de "muziekschrijvende" Beatles het meest.
Nog 2 dingen die meespeelden met het niet meer "live" optreden, was imo ook het overlijden van Brian Epstein, die de zaken op dat gebied tot in de puntjes regelde.
Tenslotte hadden de Beatles in '66 ook allemaal een relatie, waar ze liever niet de hele wereld mee af hoefden te zeulen.
Al die dingen meenemend, gingen de Beatles wat meer experimenteren, kwamen toch andere inzichten en groeide hun inspiratie weer. Revolver moet je volgens mij in dat licht bezien.
Ik vind en vond het niet de beste van de groep, maar dit album was een opmaat naar een hele andere periode. Zeker vernieuwender!

Eens met bawimeko en Ad.

Je hoort het ook duidelijk aan de eerste albums van The Beatles. De veelzijdigheid is veel minder groot dan het geval was tijdens hun studio periode.

The Beatles was sowieso geen jam-band o.i.d. Live speelden ze braaf hun liedjes na, dus nieuwe ideeën zul je op het podium dan niet snel opdoen.

Overigens had ik het alleen over de snelheid, en niet over de kwaliteit. Hoewel je natuurlijk wel meer tijd hebt om betere opnames te maken dan wanneer je een week later weer op tournee moet. Daarnaast heb je een frissere geest en wellicht meer zin/motivatie dan wanneer je constant in de bus of in het vliegtuig zit, 's avonds moet spelen, en tussendoor in je vrije uurtjes nummers moet schrijven. Muzikanten zijn ook maar mensen, ook al is het hun hobby/beroep.

Je hebt ze live gezien?

Ik niet, maar dit is zeker niet de indruk die ik krijg als ik lees over de vroege Beatles. Ze repeteerden veel. Ze traden veel op. Dan zal je altijd nieuwe ideeën op doen. Ze waren altijd bezig met muziek.

Er zijn voldoende live bootlegs van 1963-1965.

Eens met Nicci.
Toen The Beatles begin jaren '60' optraden in Hamburg waren dat vaak live sessies van 2/3 uur en wellicht nog wat langer. Je maakt mij niet wijs dat daar geen jamsessies gespeeld werden, zeker omdat ze nog amper eigen werk hadden.

Ben het niet helemaal eens trouwens met bovenstaande stellingen.
A Hard Days Night en Help zijn wat mij betreft wél veelzijdig en afwisselend.
Bovendien is het ook niet helemaal eerlijk om de eerdere albums te vergelijken met het latere werk. Later ontstegen The Beatles niet alleen zichzelf, maar iedereen en kwamen ze tot zulke buitenaards goede muziek aanzetten die vele deuren openden.

Wellicht dat het niet optreden daar vast een paar procent aan mee geholpen heeft, maar het is geen argument om te zeggen dat ze 'daarom' beter en vernieuwender zijn geworden.
Anders moeten alle artiesten van nu lekker thuis blijven en niet optreden, want nee 'dan ben je in staat om meesterwerken te maken'.
Flauwekul natuurlijk!

Dan heb je het over de tijd voor ze doorgebroken waren.

Stijn, je legt een verband dat er niet is. The Beatles speelden veel live. Enorm veel. Als je veel speelt (live of niet) doe je sowieso ideeën op. En daar hoef je niet voor te 'jammen'. Kijk naar de productie van de band in de beginperiode. Heel ideeën-arm was dat niet.
Oftwel: dat de band nadat ze besloten hadden een studioband te worden veranderde, heeft niet zoveel te maken de beslissing niet meer op te treden. De muziek veranderde toen sowieso heel sterk. Ze hoefden alleen maar naar een platenzaak te gaan om het laatste werk van andere bands te gaan halen om ideeën op te doen.

Je moet zaken in de context plaatsen en in de periode dat ze werden gemaakt. Platen van The Beatles waren al in 1963 vernieuwend, verfrissend en anders.
Toen al lieten singles als I wanne hold your hand, Please please me etc. een geheel nieuwe sound horen, die aan de ene kant verfrissend en passioneel waren maar tegelijkertijd ook muzikaal vernuft lieten horen. Hetgeen ook geld voor hun eerste LP´s. Zeker in die dagen. Nu, na al die jaren zijn het gewoon leuke liedjes, maar toen, amper 17 jaar na de tweede wereldoorlog, was het anders en vernieuwend. Conclusie is dat The Beatles vanaf dag één vernieuwingsdrang hebben gehad en dat in de loop der jaren hebben uitgebouwd.