The Beatles - Revolver (1966)

Ach, als je "She Said, She Said", "Got To Get You Into My Life" en "Tomorrow Never Knows" hard achter elkaar afspeelt heb je een paar aardige stukjes (acid-)rock!

Niets achterhaald, dit album blijft staan als een huis en er zijn nu nog vele bands die door The Beatles (en dit album) geïnspireerd worden.

Heb deze net nog even afgespeeld, en verdomd je hebt nog gelijk ook, dit is echt 1 van de beste albums ever, je hoort gelijk dat deze vele bands hebben geinspireerd!

Geintje natuurlijk, want het kan me geen reet schelen dat de grote massa dit als 1 van de beste albums ooit beschouwd. Evenmin of ze nu wel of niet anderen hebben geinspireerd. Zij zijn ook weer door een artiest of band uit de jaren 50 of eerder geinspireerd. Zoiets evolueert door de jaren heen steeds maar voort.

Mij gaat het erom of ik het aangenaam vind om naar te luisteren, en deze vind ik ook prima, maar is in mijn ogen niets bijzonders. Abbey Road vind ik gewoon stukken beter net als ik sgt peppers dat ook vind.

Leuke plaat om af en toe te beluisteren, maar ik zet tientallen andere albums nou eenmaal een stuk liever op!

Ik weet natuurlijk ook wel dat ze een enorme invloed gehad hebben op de moderne popmuziek, maar dat hebben elvis, bob dylan, the stones, the doors en the who en nog wel meer artiesten ook gehad.

Het 'probleem' van dit album is dat het brilliant en wisselvallig tegelijk is. Dit album combineert alledaagse deuntjes met Eleanor rigby en Tomorrow never knows.

Verder vind ik dit net als Ricardo een Prima album, maar de status die het door sommigen wordt aangemeten is wat overdreven.

Vanwaar dan die 4,5? 4,5 is voor mij een nagenoeg perfecte score... Ik heb maar twee keer een 5 gegeven, aan Revolver(The Beatles) en aan Spiderland(Slint)(hoe uiteenlopend wil je het hebben , luister het voor de grap eens als je het niet kent als Beatles-fan). En Ricardo, niemand ontkent toch dat die artiesten geen grote invloed gehad hebben?

Voor deze komt de witte, Abbey road, magical mystery, sgt pepper en rubber soul.
Revolver is een lekkere plaat. Meer niet.

Revolver is nogal gevarieerd. McCartney vooral stoeit met meerdere stijlen en gaat meestal voor de toegankelijke snit.
Lennon componeerde hier en daar op drugs en dat geeft het dan weer een wat tegendraadsere feel, zonder dat het verzand in vaag gedoe.
Zijn songs zijn puntig, doordacht en behoren m.i tot de beste van de plaat.
George zijn inbreng is vrij goed. Als liedjesschrijver hoor je de groei die hij heeft doorgemaakt.
Ringo kriijgt als publiekslieveling zijn eigen meezinger, en zo is het een album die eigenlijk nooit verveeld.
Natuurlijk is niet alles misschien even sterk, over een eenheid wil ik het ook niet hebben, maar de ontdekkingsreis is gaande en het is gewoon een hele creatieve plaat, die dus echt wel wat los heeft gemaakt.

En wellicht is het diezelfde variatie die niet bij iedereen binnenkomt.

In tegestelling tot vele anderen vind ik de B-kant iets beter dan de A-kant. Kant A gaat erg op en neer qua flow.

Het opent magistraal met het opvallend vinnige Taxman! George Harrisson, wat een onderschatte beatle blijft dat toch (alhoewel hij ook wel wat draakjes gefabriceerd heeft, maar die staan hier niet op). Een heerlijke protestsong.

Voor wat betreft Eleanor Rigby sluit ik me bij iedereen hier aan die dit nummer reeds de hemel heeft ingeprezen. Tevens heeft het nummer mij van mijn lichte Macca-afkeer geholpen (Lennon was lang mijn "voorkeurs-beatle")

Voilá. De eerste twee nummers zijn mokerslagen. De één heeft me doen overtuigen van Harrisson, de ander definitief van Mccartney.

Lennon overtuigt daarna juist ietsje minder met I'm Only Sleeping. Toegegeven, tekstueel is het leuk. Het lijkt nogal banaal, maar het is een gevoel waar ik me honderd procent in kan herkennen. Na wat persoonlijk en maatschappelijk ongeluk heb ik ook van die periodes dat ik....nou ja, vul maar in. Muzikaal echter vind ik hem niet echt bijzonder.

Love You To. Leuke sound, maar pakt me niet echt. Komt op mij over als de voorloper van Within You Without You, maar ook dat nummer is geen favoriet. Wel groot respect voor de experimenteerdrift.

Helaas is bijna het beste kruid van kant A verschoten. Here, There & Everywhere is een aangenaam rustpuntje voor mij, niet meer. En Yellow Submarine tornt wel erg aan mijn vergevingsgezindheid. Tuurlijk, het is sympathiek Ringo hier en daar een podiumpje te gunnen, maar doe dat dan wel met een klasse A song (lees: With A Little Help From My Friends) en niet met een nutteloze leftover. Het ligt wat mij betreft niet eens zozeer aan zijn stem, maar gewoon het nummer. Het ruineert haast die hele A-kant.

Gelukkig krijgen we op de valreep nog She Said, She Said. De redder in nood, het niveau gaat meteen weer drie levels omhoog. Een heerlijk duistere tekst met een psychedelisch randje. Ook een nummer dat gerust in deze tijd uitgekomen had kunnen worden. Over tijdloos gesproken. Bedankt, Lennon! (Ik bedoel uiteraard de echte, niet de MUME-gebruiker

Kant B begint met het lekkere consoliderende Good Day, Sunshine. Een niets-aan-de-hand liedje van de ongeëvenaarde liedjessmid Mcartney. Stijlvol en aanstekelijk, zelfs voor een notoire zwartkijker zoals ik.

Vanaf nu blijft het gehele niveau van de rest van de plaat ook constanter vind ik. Want And Your Bird Can Sing is ook zo'n liedje, niet echt een zwaargewicht, maar gewoon ontzettend lekker, met name het gitaarwerk, dat me hier en daar ook aan Wilco doet denken.

For No One begint zowaar een favorietje van me te worden. Het heeft ongeveer 20 jaar geduurd voordat ik die zachte balladkant van Mccartney op waarde kon schatten. Vroeger kon ik dat softe gewoon niet hebben....Nu stel ik me ervoor open en is dit nummer zowaar in staat me een klein beetje te ontroeren. Ouder en wijzer??

Doctor Robert. Ik ben nog geen mens op deze aardkloot tegengekomen die het een leuk nummer vindt. Ook hier op MUME wordt hij haast niet genoemd. Het verhaal gaat dat de Doctor waarnaar hier gerefereerd wordt diegene is die John Lennon aan de LSD geholpen heeft. Met dit "gegeven" in het achterhoofd is dit toch een zeer genietbaar, ietwat surrealistisch niemandalletje. Niets mis mee, hoor.

I Want To Tell You is Harrisson in iets minder geïnspireerde modus. Plaspauze.

Gotta Get You Into My Life: Melodie te over, geweldige zang. Blazers, alles wordt uit de kast getrokken. Majestueus!

Tomorrow Never Knows: Dit vind ik persoonlijk één van de meest fascinerende Beatles-songs, samen met Strawberry Fields Forever en I Am The Walrus. (Allemaal van Lennon's hand). Doctor Robert heeft zijn werk gedaan en dit is het resultaat! Unheimisch, broeierig en geruststellend tegelijkertijd (It Is Not Dying.....). Door mij ook geprezen voor het drumwerk, totdat ik de details van de opnames las. Het is dus een drumloop, helaas. Maar op zichzelf ook interessant, want dit soort tape-manipulaties was indertijd behoorlijk tijdrovend en ingewikkeld.

Doctor Robert, als je nog leeft, bedankt, ook namens mij!

For No One is gewoon een prachtig nummer......... in de Emmylou Harris uitvoering

Zojuist versie van Emmylou Harris bekeken en beluisterd op youtube. Tja, dat is ook wel erg mooi, moet ik zeggen. En ook eens niet zo'n voor de hand liggende keus als bijvoorbeeld Yesterday of Hey Jude....Dank voor de tip, Droombolus

Moge het repertoire van The Beatles nog lang voortleven en navolging vinden.

Lekker album, maar toch niet het beste van The Beatles wat mij betreft.

Revolver is toch een beetje de Sgt. Pepper van de Beatles.

Humor om te lachen ........

Kramer is vast de slimste thuis
Maar vind deze opmerking een van de scherpste van MM2015

Ik hoop nu zo dat een dergelijke verkiezing echt een ding is en dat daar prijzen aan verbonden zijn.

+1 (waar zit die 'like' nou toch op mume?)

Dankzij Spotify nu ook mij eens in Revolver kunnen verdiepen, volgens mij stonden er tot vorig jaar hier geen albums van The Beatles op.

Wow! Wat heeft Taxman een heerlijk funky loopje.
En de jaren 70 moesten nog beginnen.
Ja, hiermee liepen ze toch behoorlijk voor in deze periode.
Eigenlijk hoor ik dat jaren later ook duidelijk terug bij de beginperiode van dEUS; is mij dus nooit eerder opgevallen.
Eleanor Rigby is een rockopera, samen gevat in twee minuten; later kwamen er volledige conceptalbums, maar dit is een geslaagde samenvatting.
I'm Only Sleeping past wel echt in deze periode, The Golden Earrings (want zo heten ze nog in hun beginperiode) en veel bands van het Excelsior label zijn duidelijk door dit soort nummers beïnvloed.
Wel een stuk eenvoudiger qua opzet dan de eerste nummers; op het vreemd gemixte gitaarspel na, wat volgens mij er achterstevoren doorheen wordt verwerkt.
Love You To heeft muzikaal gezien aardig wat raakvlakken met The End van The Doors.
Laatst genoemde band hier altijd origineel in gevonden, maar Love You To is toch echt ouder.
Here, There and Everywhere klinkt lief en lijkt bij sommige gedeeltes wel wat op Help, en ondanks dat ik tot de conclusie kom dat het muzikaal allemaal sterk klinkt, blijf ik een afkeer houden voor die zoete zang en achtergrondkoortjes.
Yellow Submarine heeft voor mij iets typisch Brits, en waarbij de gedachtes naar het lompe, soms ongeorganiseerde Monty Python glimlachend in mij op komt, qua band zou dit volgens mij ook zo een nummer van The Kinks kunnen zijn.
She Said, She Said heeft ook wel de door mij vaak gehate samenzang, maar hierbij werkt het dus wel.
Met deze sound zou een band als Oasis jaren later ook weten te scoren, net wat minder binnen de lijntjes.
De beats zouden zo in de jaren 90 door Chemical Brothers gebruikt kunnen worden.
Good Day Sunshine is weer een van de bekendste liedjes op Revolver, zo glad als een balletvoorstelling, ik heb hier weinig mee.
And Your Bird Can Sing is weer wat sneller, maar weet mij ook niet te overtuigen, al is de bas wel heerlijk hierbij, je moet er wel echt je aandacht op richten, omdat hij ver op de achtergrond klinkt.
For No One is mooi verhalend, en door de blazers moet ik aan het latere Sowing The Seeds Of Love van Tears For Fears denken; bijna treurig.
Doctor Robert heeft dat opzwepende wat ik ook bij Taxman hoorde, voor mij weer een hoogtepunt.
I Want to Tell You heeft een mooi begin, maar dan komt die samenzang weer, waar ik minder mee heb.
Got to Get You into My Life heeft de vrolijkheid en lengte van een geschikt songfestivalnummer, en dat is absoluut niet negatief bedoeld; wetende dat er vroeger echt wel goede liedjes in dat genre verschenen, en het toen nog echt om de liedjes draaide.
Tomorrow Never Knows heeft weer dat Chemical Brothers achtige sfeertje; de beats en de overige geluidjes.
Nu begrijp ik ook waarom nummers als Setting Sun en Let Forever Be zo goed werkten.
Noel Gallagher komt met zijn stem aardig in de buurt van de sound die The Beatles in een paar songs op Revolver neer zetten.
Prima album, al vind ik later werk, op een paar uitzonderingen na, wel wat beter.

De gitaarpartijtjes van George Harrison is inderdaad achterstevoren afgespeeld. Daarnaast is het nummer in zijn geheel vertraagd (als je op youtube zoekt, kom je de "originele" versie nog tegen), wat resulteerd in de lijzige sound van deze track.

Één sterretje erbij voor The Jam's "Start" intro in het openingsnummer. De rest is maar bagger.

Strakke onderbouwing!

Logische redenering.

Dat Paul Weller de Beatles niet voor het gerecht heeft gesleept voor dit jatwerk snap ik tot op de dag van vandaag niet....

Als klassieker bestempeld album van The Beatles , maar voor mij niet helemaal. Staan toch wat nummers op die duidelijk zwakker zijn, maar als palet ook wel weer passend; het is maar net hoe je het bekijkt.

Hel album begint sterk ,dan een stuk minder middenstuk en het (3e) laatste gedeelte is weer beter met als absolute hoogtepunt de afsluiter. Toch moet ik dit album nog eens hebben in jewelcase, dus wie die kwijt wil of dubbel heeft.....PM me.

Naar aanleiding van het horen de coverversie van 'Tomorrow never knows' door Phil Collins, ook dit Beatles-album maar op gezet. Niet te geloven dat ik hier eerder maar 4,0* voor gaf . Dit album staat bam-vol met hele goede en mooie nummers, want na het opnieuw luisteren ervan heb ik er gelijk een halfje bovenop geknald.

Mijn beleving van de betere nummers op dit album;
'Taxman' is meteen een pakkende opener van dit album, en 'Eleanor Rigby' blijft voor mij een prachtige song, waarbij ik bij een deel van de voornaam toch weer denk aan vrouw op mijn werk, die deels zo'n voornaam heeft. In 'Love you to' zitten mooie sitarstukken, en 'Here, there and everywhere' is een prachtige ballad. Met 'Yellow submarine' bewijst Ringo Starr dat ook hij destijds zeker in staat was om een heel leuk liedje te schrijven en zingen. Daarnaast is 'She said, she said' een hele goede rockplaat, dat in de jaren 90 zo tussen nummers van groepen als Oasis, Blur en The Stone Roses meegedraaid kon worden.
Ook 'Goodday sunshine' mag zich rekenen tot een van de betere nummers op dit album, net zoals 'For no one', een prachtig liedje met gevoelige tekst over een ruzie in een relatie. 'Got to get you into my life' is vooral goed door het opzwepend ritme erin.
En dan op het laatst mijn favoriet van dit album; 'Tomorrow never knows'. dit prachtig nummer heeft op letere nummers veel invloed gehad, waaronder: 'Setting sun', die in 1996 door de Chemical Brothers & Noel Gallagher werd opgenomen.

Stomme hoes.
Je ziet de band wel tig keer afgebeeld / getekend.
Eén afbeelding van ieder combolid was wel afdoende geweest.

Prachtige hoes.
De band is mooi gefotografeerd en getekend, en de manier waarop de hoes is getekend, is bijzonder.
De hoes is op zich al een kunstwerk (vind ik).

Ojee... en Sgt Pepper's moet nog komen...

jeb777 is een Elvis fan en dan kan het gebeuren dat je The Beatles helemaal bagger vindt. Ik zag dat hij zijn waardering voor Abbey Road heeft verhoogd, terwijl ik die juist onlangs heb verlaagd. Het kan verdorie allemaal zomaar op MuMe.

Dan lijkt het er wel verdomd veel op dat niet alleen Elvis zelf, maar ook de fans in hun broek schijten over de populariteit van de 4 heren.