The Beatles - Revolver (1966)

ben je het wel of niet met hem eens?

volledig, behalve dat hij Wings Wild Life bovenaan zijn lijst, zoals hij dat noemt, zet.
dat vind ik dus één van Macca's minste

Natúúrlijk probeer ik je vooral uit je ''kot'' te lokken (ben je belg?): wat is nou leuker en lekkerder dan een ouderwetse en onvervalste Lennon vs. McCartney-battle?? Als ik met mensen ben die duidelijk pró Paul zijn, kan ik het ook erg voor John opnemen (dat voelt dan als mijn plicht, ik ben namelijk op de eertse plaats Beatle-liefhebber). Hetzelfde geldt bij Stones vs. Beatle-debatten, dan ben ik altijd voor de band die het minst populair is. Ik hou namelijk erg van beide (maar natuurlijk van de Beatles het meest).

Volgens mij probeer jij trouwens op jouw beurt mij uit m'n kot te lokken door Let It Be en Long And Winding Road de Paul-nummers te noemen die jij het mooist vindt. Dan kan natuurlijk nooit...

Maar wij zijn het hoe dan ook dus feitelijk meer met elkaar eens dan oneens. Alleen op 1 punt lijken we erg te verschillen: als ik het heb over vergezocht, denk jij aan onspontaan en betekenisloos. Dat er veel betekenis en spontaniteit zit in Lennon's nummer, dat geloof ik zo. Ik bewonder hem ook erg voor al z'n grillen. Al kunnen gedrogeerde betekenissen en nachtelijke vreemdgaan excessen vrij betekenisloos blijken te zijn als ik (of een andere toevallige passant) het op een plaat beluister. Het enige wat ik wil is namelijk mooie muziek. Of interessante, maar dan wel op een prikkelende manier en niet om maar zo interessant mogelijk te doen of ter zelfbevrediging.

Ik vind Revolution 9 zeker prikkelend, maar als die 3 solo-albums een hele plaat lang zo doorgaan, dan pas ik. Dan wordt het gewoon erg irritant. Bovendien weet ik niet wat Yoko's bijdrage eraan is, maar ik heb echt een hekel aan dat mens met haar gekir en geschreeuw. Zo hou ik bijvoorbeeld erg van Lennon's songs op Double Fantasy, maar zij verpest de hele plaat, doordat ze me om het nummer dwingt om op te staan om de naald te verzetten. Ik moet dan echt rennen, want ik wil niks van haar nummers horen. Met als gevolg dat ik deze plaat dan maar helemaal nooit opzet (gewoon teveel moeite), zonde dus van prachtnummers als Watching The Wheels en I'm Losing You.

Als we het puur over muziek hebben, dan vind ik experimentele invloeden in popsongs het mooiste wat er is. En naar ik heb begrepen zijn veel experimentele elementen in de Beatle-nummers van Lennon afkomstig van Paul, die met het hele gefreak begonnen is en die ook technisch het meest in staat is daar wat moois van te maken. Dit is voor mij pas écht experimenteel en prikkelend, omdat het functioneel is en niet zomaar maar wat geluiden en geschreeuw. Die geluiden kunnen misschien belangrijke betekenissen hebben in een waas van LSD en heroine en japanste seks en helemaal spontaan zijn, het blijft ''gezocht'' voor de luisteraar.

Dat Lennon zich met deze dingen vermaakte is natuurlijk prachtig en begrijpelijk. Maar dat hij het zelf bij zijn leven uitbracht als muziek of kunst, is hetgeen wat hem voor mij wannabe arty maakt. Terwijl de persoon die met geluidseffecten begon te klooien in Tomorrow Never Knows voor mij de échte artiest is! Echt progressief en van blijvende invloed!

Of zou John met zijn experimenten ook de Chemical Brothers hebben beinvloedt?
Hoogstens wat schizofrene mensen een gevaarlijke avond bezorgd.

Tot slot wat ik bedoelde met John's 5 melodieën. Natuurlijk is dat helemaal niet doordacht en zijn dat gewoon zijn melodieeën. Maar zijn nummers grijpen gewoon heel erg in elkaar, dat is ook de charme ervan. En het kan, want het zijn prachtige hemelse melodieën. Het is ook voor een groot deel mooi vanwége de herkenning. Maar het kan ook enigszins gaan vervelen op een gegeven moment, terwijl Paul mij gewoon altijd blijft verbazen. En Paul teveel met de details bezig? Ik denk dat Helter Skelter ook aardig spontaan was, dat voelt Ringo althans nog in zijn vingers.

Leg voor de grap maar eens een paar Lennonballads van de dubbele witte naast elkaar: Cry Baby Cry, Sexy Sady, Dear Prudence, I'm So Tired en Julia. Allemaal prachtige nummers, maar wel heel erg in dezelfde sfeer en stijl (Julia natuurlijk wel treuriger dan de rest). Terwijl Paul (in het rustige genre) met Rocky Racoon, Blackbird, Mother Nature's Son, Martha My Dear en I Will echt totaal verschillende nummers heeft. Vind ik gewoon leuker.

Overigens is Wings Wild Life een heerlijke plaat voor laat op de nacht, als je veel drank of weed achter de kiezen hebt. Lekker kabbelend en mooi gezongen. Maar ik kan me voorstellen dat het voor veel mensen niet veel doet, het is zeker geen indrukwekkende plaat (zoals Band On The Run dat bijvoorbeeld wel is). Ik ken echter weinig dat zo fijn weg luistert. Probeer het gewoon nog eens een keer....
Maar ettettummu (want tegen jou heb ik het nu), wat je ook van deze plaat vindt, je kan toch nooit beweren dat deze een van Macca's minste is? Hij heeft zóveel flutplaten gemaakt! Of heb jij platen als London Town of Wings At The Speed Of Sound nooit gehoord? Dat vind ik pas vreselijk! (al is er op elke slechte plaat van Paul natuurlijk wel een prachtig nummer te vinden).

Ben trouwens benieuwd wanneer hier nou een mannetje komt om ons erop te wijzen dat dit lang niet meer over Revolver gaat en dat hier aparte threads voor zijn.
Zal om het goed te maken tot die tijd maar heel hard roepen dat het de Beste Beatleplaat Ooit is. Wat ook zeker zo is!

Allemachtig, zit jij op schrijven? Dit lees ik straks wel, nu te lui

ja kaasgaaf je kunt een pak schrijven man! Inderdaad ik ben belg

Je hebt een leuke redenering en visie op the beatles. Die liefde delen wij en dat is eigenlijk het enige wat telt. Het is echter wel leuk om er zo over te discussieren.

Wel nog even dit: met schijnt, bij de verschillen tussen the beatles solo, te vergeten dat Lennon en McCartney sinds 65 of 66, ik moet u de juiste datum schuldig laten, géén nummers samen meer hebben geschreven. En ze dus toen eigenlijk al een beetje solo begonnen te schrijven. Ze kregen natuurlijk nog wat invloed van elkaar (vooral John en Paul want George leerde eigenlijk gewoon bij van die twee) maar de songs waren toch OF McCartney OF Lennon.

Dat is al sinds begin 1964 zo hoor.

Is dat zo Toon?

En Lennonlover, dat Harrison wel bijleerde van Lennon en Macca is wat kort door de bocht. George kon van die drie toch echt het beste gitaarspelen en heeft zelfs de fijne kneepjes van het vak aan Lennon geleerd dacht ik. Daarnaast was Harrison genoeg getalenteerd om zelf zijn eigen inbreng te hebben. Dat hij uiteindelijk minder songs heeft afgeleverd uit zijn pen, dat komt meer door de grote ego's van L/M en de bescheidenheid van Harrison.

Ze begonnen grotendeels apart te schrijven, inderdaad niet meer zoals voorheen samen in een ruimte. Maar ze bleven wel erg veel aan elkaars nummers toevoegen. Het eerder besproken Tomorrow Never Knows is daar dus een mooi resultaat van. En A Day In The Life. Of Getting Better (waar John de zin 'It can't get no worse' aan toevoegt en het zodoende naar een hoger plan tilt). Zodoende blijven Beatlenummers voor mij Beatlenummers, al is het vaak duidelijk een John of Paul of George-project.
En inderdaad Lennonlover, de liefde voor de Beatles is het enige wat telt.
Echte Beatleliefhebbers kunnen namelijk zeker een duidelijke voorkeur voor een van de bandleden hebben, ze houden uiteindelijk van allemaal.
Ik kom weleens mensen tegen die zeggen van de Beatles te houden ''maar dan niet van de nummers van Paul'' of iets dergelijks. Dan zeg ik altijd maar dat ze met zo'n mening nooit van de Beatles houden kunnen. Als je voor de Beatles kiest, kies je voor ze allemaal.
Het ergste is, dat het ook nog eens vaak mensen zijn die doen alsof ze er verstand van hebben. Vaak blijken ze (na wat gemeen uittesten) echter maar een paar nummers op te kunnen noemen, of gewoon andere leeghoofden na te praten.
Treurig word ik er van.

Dat is zeker zo. Niet voor niets was zijn eerste solo-output meteen een 3dubbel-album. Hij had genoeg prachtigs opgespaard, dat hij van de 2 dictatortjes niet bij de Beatles uit mocht brengen.
Het is ook wel wat veel van het goede, zoveel talent bij elkaar in een band.

Ach ja, het maakt niet uit wie wat juist schreef, de nummers van de Beatles zijn gewoon geweldig, of het nu geschreven is door Paul, John of George (of zelfs Ringo )

Helemaal gelijk in Toon 1.

ok dank u. Ik zal het niet meer vergeten

zo zijn we toch allemaal begonnen

Dat is waar. Het is ook lastig want The Beatles zijn aan de ene kant hartstikke bekend (iedereen kent wel een paar liedjes), maar tegelijk kent lang niet iedereen ze zoals wij dat doen. Het beeld dat ze hebben van de band is vaak erg onjuist, of slechts een heel klein deel van de waarheid. Daarom heb ik er altijd veel plezier in voor die mensen verzamelcd'tjes te maken, die de andere kanten van The Beatles laat zien.
Waar ik echter niet tegen kan zijn mensen die wél doen alsof ze de band goed kennen. Die er van alles over zeggen, maar zich nergens op kunnen beroepen behalve hun vooroordelen.
Misschien is het inderdaad wel mensenlijk. Maar als iemand mij vraagt wat ik van hiphop vind, zeg ik altijd iets in de trant van: ''ík vind het vreselijk, maar wat ik ken zal wel niet representatief zijn voor de kwaliteiten van het genre''. Dat zou de insteek moeten zijn, in alles in het leven. Iets is toch niet voor niets legendarisch of invloedrijk?
Laten we het nu weer over Revolver hebben. Iedereen is het wel er over eens dat Yellow Submarine het minste nummers van de plaat is (en er moet wel een enorm gat liggen tussen dat nummer en het nummer dat je daarna het minste vind, want voor de rest is alles zó goed op dit album). Maar als je dan echt zou moeten kiezen, wat vind je dan na die gele duikboot het minst goede nummer?
(Ja, ik weet het: beetje vergezochte vraag, maar ik voel constant de druk een punt te zoeken waarme we weer ontopic kunnen gaan. Zodat deze conversaties een mooie cirkel gaan vormen in het licht van het forum).

Helemaal gelijk in Kaasgaaf.

She Said vind ik na de duikboot het minst.

She Said is juist mijn favoriet. Ik denk dat ik na Yellow Submarine, Dr. Robert of I Want To Tell You het minst vind.

Ik Here, There & Everywhere of Good Day Sunshine.

Dat meen je niet !

Ik zelf zou zeggen: Love You To.
Hou wel van die Harrison India-nummers, maar hij heeft er betere gemaakt (The Inner Light) en er staan zoveel geweldige popsongs op deze plaat, dat deze er dan wel aan moet geloven.
Here There And Everywhere, Good Day Sunshine en zeker She Said She Said behoren tot mijn favorieten van de plaat.
Tomorrow Never Knows en Got To Get You Into My Life staan zo mogelijk nog hoger.
De andere 2 Harrison nummers vind ik wel supergoed: Taxman en I Want To Tell You.
Met For No One heb ik (zoals vast wel meer mensen) een erg emotionele band. Eleanor Rigby is pure klasse.
I'm Only Sleeping, And Your Bird Can Sing en Dr. Robert zijn alle drie meesterwerkjes van pure popklasse.
Ja, het is duidelijk: na Yellow Submarine vind ik Love You To het minst, ook al vind ik Love You To toch wel erg mooi en hoe dan ook duizend maal beter dan Yellow Submarine. Het is ook zo'n goede plaat hè?

Waar ik wel naar benieuwd was is of mijn aanname dat iedereen Yellow Submarine het minste nummer vindt juist is. Defenders of den gele duikboot, waar zijt gij?

Ja ben ik mee eens.

hmmmm minste goed na yellow submarine, moeilijk man! ik zou zeggen I want to tell you misschien. Hoewel ik het wel aangenaam vindt om te horen bleekt het toch wel af tegenover de andere nummers.

Ik zou toch willen zeggen dat yellow submarine toch wel leuk is om the horen wnn je stoned of zat bent. En hoe langer en hoe meer je er naar luistert begint het toch wel leuker te klinken.

Ik heb gehoord dat Yellow Submarine een drugs is.

echt? nooit van gehoord, zou wel super lachen zijn mocht dat echt zo zijn!

The Beatles hadden veel te maken van drugs.

Nee, ze waren alleen knetterstoned toen ze het nummer schreven.

Het valt me zwaar tegen van de Beatles.

Ach Bob elke band/artiest snoepte er op los destijds. Ook de Kinks.

Bij Disney ook.